Berichten

Overlevingsstrategie.

Afbeelding
In Het glas is vol vertelde ik over leden van een gezin, die een manier vonden om te overleven, maar dat dit zich tegen je kan keren als je in betere omstandigheden komt. Op de basisschool begonnen we iedere ochtend met Bijbelonderwijs. Nu kun je de Bijbel aan kinderen op verschillende manieren presenteren. In mijn tijd was het vooral een opvoedingsrichtlijn of een tucht. Gehoorzaam zijn, je ouders liefhebben en een lief en zoet kind zijn. Dit was de vertaalslag van de verhalen. Zo ook het verhaal van het volk Israël in de woestijn. Wat waren ze ongehoorzaam en wat wantrouwden ze God. Ja, en als je dat doet is het eigen schuld dikke bult. Dan word God boos en straft Hij.
Deze week dwaalde het volk niet alleen door de woestijn, maar ook door mijn gedachten. Voor mij is het een logisch gevolg van hun geschiedenis, dat ze de Heer niet vertrouwden. Ze hadden onder hele harde omstandigheden stenen moeten bakken, hun jongetjes werden bij de geboorte gedood, kortom het was verschrikkelijk. Volgens mij …

Het glas is vol.

Als je opgroeit in een gezin waar veel onzekerheid is, moet je zien te overleven. Je ontwikkelt vaardigheden, die je door die tijd heen helpen. Maar deze vaardigheden, die je in die tijd geholpen hebben, zijn niet meer van kracht als je in andere omstandigheden geraakt. Je komt van de woestijn in een oase terecht en je hoeft niet meer zuinig te zijn met je watervoorraad. Je innerlijke systeem staat nog steeds droog en al draai je al heel lang de kraan open en laat je je glas vol stromen, toch heb je nog steeds dorst. Het kan zijn dat meerdere leden van het gezin, dezelfde overlevingsstrategieën hebben ontwikkeld. En omdat er geen tijd en ruimte was, om naar de oorzaak van de symptomen te kijken, namelijk angst en onzekerheid, werd de dorst niet gelest en kon men niet gaan genieten van de oase. Als je zelf een gezin gaat vormen, worden je kinderen gedwongen om ook op zoek te gaan naar water, terwijl ze de kraan kunnen laten stromen. En dat ontneemt hen zoveel levensvreugde en al komen ze in op…

Niet gebeurd.

Ooit zat ik met mijn twee broers aan het water te vissen. Ik deed het heel graag. De spanning of de dobber zou bewegen in het water en of ik een vis zou vangen. Dan de schrik dat het inderdaad zo was en een klein beetje paniek om het beest zo goed mogelijk van de haak te kunnen halen en weer te laten zwemen. We deden het nogal eens mijn broertjes en ik. En zo herinner ik me een avond dat we aan het trekpad zaten bij het water. En dat was maar zo niet een avond. Dat was de avond dat de wereld zou vergaan. Mijn ouders deden er nogal luchtig over. Het was al veel vaker voorspeld en nog nooit gebeurd. Nee, daar hadden ze gelijk in, anders zaten we daar niet. En toch. Om nu met ons drieën aan het water te zijn en niet bij vader en moeder, dat gaf een raar gevoel. Want stel dat ze wel gelijk hadden dan verdwenen we toch zonder hun. En hoe zouden drie kinderen dat aan kunnen? De aarde zou om zeven uur vergaan. We hadden nog geen horloges, maar het zonlicht verloor zijn intensiteit, toen we beslote…

Genderneutraal?

Afbeelding
Gisteren was ik aan het werk en had het druk. Het is vrijwilligerswerk en de inhoud is vooral regelzaken. Maar mensen kunnen ook langs komen voor vragen en soms maakt men van de gelegenheid gebruik om even hun verhaal te doen. Zo ook gistermorgen. De persoon, die tegenover me plaatsnam, had heel wat te vertellen. Nu luister ik graag, vooral naar hun geschiedenis. Het is alsof je een boek openslaat en gaat lezen. Wat ook helpt is dat ik een beelddenker ben, dus wat mij word verteld,  zie ik allereerst in plaatjes binnenkomen. De persoon tegenover mij had heel wat te zeggen. Maar het liep uit in de verzuchting, dat thuis voelen in de wereld van nu, er niet meer bij is. De wereld zoals die wordt en zich aan ons opdringt, is onze wereld niet meer.
Vanochtend dacht ik er aan terug. De Hema gaat haar kinderkleding genderneutraal maken. De labels in meisjes- en jongenskleding worden verwijderd. Dus als je in het vervolg een jurkje in handen hebt, moet je raden of het voor een jongen of meisje is. Vanwe…

Was ik maar thuis.

Afbeelding
Na een paar rustdagen trok ik vanochtend mijn wandelschoenen en lange jas aan en ging met mw. B. op stap. Ze had haar lange loopjes node gemist. En al geeft ze geen krimp en ligt ze gezellig naast me op de sprei, zodra de rituelen plaatsvinden, die wijzen op een wandeling word ze onrustig en rent ze door het huis. Als ’t vrouwtje naar de wc en daarna richting kapstok gaat, kon het maar zo eens zijn dat er een trektocht in zit. Dat ik van nood op bed blijf liggen en zij met bedwongen verlangen naast me, doet me weleens schuldig voelen. Daarom gingen we vandaag weer van start. Ik stelde me voor om van de naderende herfst te genieten. Maar wat was ik nog moe. Dan maar wat rustiger aan. Na een half uur liepen we weer op het pad naar huis. Dit weggetje begint bij het water en in de verte zie ik mijn huis liggen. En dan komt de verzuchting. Ik wou dat ik thuis was. Moet ik nog dat hele eind? Volgens mij red ik dat niet meer. Waar haal ik de energie nog vandaan? De ervaring heeft geleerd dat ik niet n…

Vandaag lijd ik aan warmoede.

Maandag jl. poetste ik de badkamer en toilet. Dinsdagochtend werkte ik buitenshuis, verschoonde ik mijn bed en deed de was. Gisteren heb ik de woonkamer een beurt gegeven en een flinke wandeling met mw.B.gemaakt. En nu lig ik de halve dag in bed, omdat ik weer eens oververmoeid ben. En omdat vanavond de Kesjercursus begint, wil ik fit zijn. Maar wat is fit? Ik word er een beetje wanhopig van. Waar vind ik de energie die ik nodig heb? Ik kan nog zoveel presteren, maar ik blijf me schuldig voelen. Afwijzing is de grondtoon. Afwijzing door mensen die er toe deden. Soms loopt het leven over je schoenen. De achterband van mijn fiets slingert. Wie kijkt er even naar? Mijn gang moet nodig behangen. Het plafond in mijn slaapkamer gesaust. En zal ik nu eindelijk eens gordijnen nemen voor de ramen? Ben je weleens trots op jezelf? Je hebt er alle redenen voor.  Dat word me gezegd. Ik hoef niet trots te zijn op mezelf. Ik wil af en toe een paar armen waar ik in weg kan kruipen en een potje janken. Armen d…

Jaarafrekening.

Iedere week neem ik mijn meterstanden op en zet ze in een app op mijn smartphone. Deze app is verbonden met mijn energiemaatschappij en zo kan ik controleren hoe ik ervoor sta met mijn energieverbruik. Zo wist ik al een hele tijd dat ik teveel energie verbruikt had. Teveel wat mijn maandelijks voorschot betreft. Ik had nl in de wintermaanden behoorlijk gestookt en het gasverbruik kan niet meer terug gedraaid worden. Gisteren kreeg ik de rekening gepresenteerd. Gelukkig viel het mee, het was een maand extra voorschot. Het doet me denken aan wat mijn lijf me verteld. Ze zegt dat ik meer energie verbruikt heb, dan dat zij had te geven. En daarom moet ik nu de rekening betalen. Begrijp me goed, dat vind ik niet erg. Het roept namelijk al snel reacties op van "sterkte en ach etc". Ik heb het er heel graag voor over gehad. Maar je moet er een prijs voor betalen. En dat is vaak zo, zeker wat Israël betreft. Het is een land om wie een geestelijke strijd heerst. Want Jezus komt spoedig terug…