donderdag 13 december 2018

De boom. (2.)


En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er verstandig door te worden; en zij nam van zijn vrucht en at; Genesis 3:6


In de blog van gisteren haalde ik deze tekst aan. 
Ook nu vind ik het erg de moeite waard om er verder over te schrijven.
Ik vraag me namelijk af ,welke wijsheden we tot ons nemen.
Als je kanker hebt of andere ernstige dingen onder ogen moet zien, is mindfullnes erg populair. Ziektekostenverzekeraars maken reclame, ieder moet aan de mindfulness.
“Het helpt echt” zei een jonge vrouw tegen me en ondertussen had ik het gevoel dat ze trilde van angst.
De tijd, die je gebruikt om je gedachten voor de gek te houden en aan leert om ze onder te controle te krijgen, zou je ook kunnen vullen met een Bijbel ter hand te nemen en woorden te lezen die levend zijn en je echt verder helpen.
Waarom zou je het niet eens proberen?
Als je er niets van begrijpt kun je je naar een christelijke boekhandel gaan om een eenvoudiger vertaling aan te schaffen.
Ik kan je verzekeren dat je er van op knapt.

@Lineke








woensdag 12 december 2018

De boom.


En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er verstandig door te worden; en zij nam van zijn vrucht en at; Genesis 3:6

Een fikse teleurstelling en ik redeneer.
Repeteer en evalueer. Want het zal me niet meer gebeuren.
Dan lees ik de tekst.

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er verstandig door te worden; en zij nam van zijn vrucht en at;

Hij raakt de maalstroom van mijn gedachten. Zet me stil en brengt me tot belijden.
Neemt een last van mijn schouders en laat me opveren.
Ik ben die ik ben. Zolang ik me kan herinneren en wat mijn lieve mamma mij vertelde.
Spontaan, open, toegankelijk.
Als ze me niet moeten, missen ze iets in hun leven.
Hun vrije keuze,
Ik eet niet meer van die boom.
Ik richt me op mijn Schepper.

En dan lees ik de dagelijkse mail van Joyce Meyer.

Deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel, dat vast en onwrikbaar is en reikt tot in het binnenste heiligdom, achter het voorhangsel.Hebreeën 6:19 (HSV)

We gaan in ons leven allemaal door moeilijke tijden heen, en net als bij een schip in een storm, hebben we hulp nodig om stabiel te blijven. Het anker van een schip zorgt voor stevigheid en stabiliteit en de Bijbel zegt dat het anker voor onze ziel 'hoop' is.
Wanneer jij en ik onze hoop stevig op God en Zijn Woord baseren, dan voelen we de wind en golven misschien wel, maar zullen we in staat zijn stand te houden.
Tijdens een storm geeft hoop ons het vermogen om de dingen te zien zoals ze zijn en hebben we toch de zekerheid dat er iets beters zal komen. Dat maakt hoop tot een zeer krachtige en belangrijke kwaliteit voor jou en mij om te bezitten, juist in moeilijke tijden. In feite geloof ik dat hoop het fundament is waarop ons geloof moet worden gebouwd.
Niemand, zelfs God niet, kan beloven dat we nooit te maken zullen krijgen met teleurstellingen of moeiten. Maar het is belangrijk dat we nooit de hoop opgeven. Door het handhaven van een positieve houding en ons vast te klampen aan de hoop die we in Christus hebben, plaatsen we onszelf in een positie waar we Gods wonderbaarlijk werkende kracht kunnen zien.

Kort gebed: Here God, ik stel mijn hoop op U. Mijn geloof in U en de verwachting van de grote werken die U in mijn leven gaat doen zijn mijn anker in tijden van beproeving.



@Lineke



maandag 10 december 2018

Een veilige kerk?


Veiligheid in de kerk. Een thema waar mensen die anders geaard zijn voor opkomen.
Grappig dat anders geaard zijn. Alsof je een stekker in het stopcontact steekt maar deze heeft een andere voltage. Je hebt dan een wereldstekker nodig.
Ik heb geen verstand van homoseksualiteit en wat mij betreft mogen mensen er gewoon zijn.
Maar de oproep voor een veilige gemeenschap in de kerk voor deze groep mensen, triggerde me.
Want is er ook veiligheid voor seksueel misbruikte mensen binnen de kerk?
Is er opvang, pastoraat en mogen preken over dit onderwerp gaan?
Of is het zo dat mensen en dat zijn er vele, die lijden onder het trauma van seksueel misbruik tegen een muur van onbegrip en onkunde aanlopen?
Heel snel wordt er gezegd dat het altijd wel zo zal blijven, dat je voor je leven lang beschadigd bent, dat je vergeven moet of als je er opnieuw pijn van ondervind, nooit vergeven hebt.
Dat je moet zorgen dat je niet emotioneel betrokken word bij de persoon in kwestie.
Allemaal voorbeelden uit een praktijk die ik zelf heb ervaren.
Je zwijgt, duikt onder, gaat op je veilige eilandje zitten.
Het eilandje waar je Jezus mag ontmoeten, Die erkenning aan je pijn geeft.
Een eiland waar het Kruis van Golgotha nog steeds actueel is.
Waar Jezus niet alleen is opgestaan, iets waar kerkmensen goed mee uit de voeten kunnen.
Maar de Jezus Die gefolterd, geslagen en misbruikt werd door naakt te hangen aan een kruis. Aan die Jezus lopen we liever voorbij.
Maar het is juist die Jezus, Die op dat eiland te vinden is.
Die Jezus Die, telkens als de pijn van de herinnering komt, Zich neerbuigt om het over te nemen.
Ik huil als Hij dat doet.
Want Hij verdiende het niet.
Hem treft geen enkele schuld en toch neemt de Schepper van deze aarde alle schuld op Zich.
De doornenkroon van de herinnering in mijn hoofd en ziel mag ik in Zijn Handen leggen en Hij zet het op Zijn Hoofd.
Ik huil en ben samen met Hem op mijn eiland.
Het is intiem en veilig, omdat er geen mensen zijn, die er niet mee om kunnen en willen gaan.
Ja, ik zeg bewust willen, want als je wilde, zou je je oor te luisteren leggen.
Zou je samen met misbruikte mensen kijken naar de gefolterde Jezus.
De Jezus, Die bloed zweette, alleen al door te kijken in de beker die Hij wilde leegdrinken tot de laatste druppel.
Die Beker, waar alle ellende in dreef.
Er is altijd hoop voor de seksueel misbruikte medemens.
Omdat het offer van het Kruis van Christus groter is dan welke slechte gebeurtenis dan ook.
Er is genezing en herstel te vinden in dat offer.
Wat zou het mooi zijn als de kerk zich daar bewust van werd.

Interview met Elly Zuiderveld.

@Lineke



De knoopcelbatterij.


Het kwam er toch nog van…

Vorige week ontdekte ik dat de knoopcelbatterij van mijn personenweegschaal op was.
Volgens mij heb ik dat ding nog niet zo lang.
De vorige woog mijn inziens te zwaar en was al oud. Dus had ik een nieuwe aangeschaft.
Het is niet alleen voor mij, ook mijn beestjes worden gewogen. Mw.B. is een echt vrouwtje, die wil niet op dat ding.
Zodra ze het geschuif hoort van de weegschaal, hij word onder de kast weggehaald gaat ze er vandoor.
Ik kan je niet vertellen waardoor het komt. Het is de bedoeling dat, nadat ik het ding tevoorschijn heb gehaald, mw.B. op de arm neem en we samen schrikken van het getal wat zichtbaar wordt. Daarna weeg ik mezelf nog even en maak op papier een rekensommetje.
Mijn- minus mw.B. haar gewicht. Reken maar uit.
Nu ben ik eerlijk gezegd nooit een ster in rekenen geweest.
Dat betekent dat ik me zo maar vergis in een aantal nullen.
Rijkdom heeft voor mij geen enkele waarde. Wat zeggen me die getallen op de bank.
Bovendien ben ik mijn gewicht in goud waard. Dus hoe zwaarder ik ben hoe beter het is.
Of als ik zwaarder ben, hebben meer mensen lieve Lineke, heb ik ook weleens tegen mezelf gezegd.
Toch keek ik deze week in winkels, naar de prijs van knoopcelbatterijen .
Dat viel me echt tegen.
Omdat ik nog meer kleine dingetjes moest hebben, besloot ik naar een verderop gelegen dorp te gaan.
In dat winkelcentrum heb je een winkel die heel veel artikelen heeft, voor niet al te duur.
Vanochtend kleedde ik me warm aan.
Wat laagjes over elkaar en zo stapte ik de deur uit.
Dat zou gezellig worden.
Een leuk winkelcentrum in kerstsfeer. Zou ik mijn boodschappenkarretje mee nemen?
Denkend aan mijn nerveus geworstel om de bus, roltrap etc in en op te komen besloot ik om het ding thuis te laten.
Bij de bushalte trof ik mijn aardige buurtjes. We maakten een praatje en wantrouwend keek ze naar mijn rugtas.
Zit je portemonnee daar in? Haar ervaring met zakkenrollers had haar scherp gemaakt.
Ik haalde mijn rugtas naar voren en ritste hem open.
En kwam tot de ontdekking dat portemonnee nog thuis lag.
Ik rende terug naar huis en daar lag hij trouw te wachten.
Stel je voor dat ik met bus en metro naar het winkelcentrum was gegaan en in de goedkope winkel mijn karretje had volgeladen, om tot de ontdekking te komen dat ik geen geld bij me had.
Gelukkig kreeg ik een seintje van boven, zo zie ik dat en opgewekt kwam ik weer aanrennen.
Buurtjes stonden er nog en bus kwam in de verte opdoemen.
Met mijn laagjes pufte ik, dat ik mijn ontbijt wel verbruikt had.
We namen afscheid en buur riep welgemoed of ik nu alles bij me had.
In het vervolg zou hij dat altijd zeggen vertelde hij me.
In de goedkope winkel aangekomen werd ik steeds warmer. En mijn mandje steeds zwaarder.
Muts en sjaal in rugtas, handschoenen er naast.
Jas los en nog steeds warm.
Bij de kassa rommelde ik tussen al die overbodige kleren naar mijn portemonnee.
Een zakkenroller had hem echt niet kunnen vinden ik had er al moeite mee.
Ik pufte naar de uitgang met een loodzware tas.
Een vrouw met een grote spiegel in een bigshopper deed hetzelfde en we verzuchtten dat het warm was.
In de metro kwam ik haar weer tegen.
En bij de bushalte zat ze opnieuw.
De spiegel hield ze zo, dat ik me zelf kon bekijken.
Ik bekeek een vrouw met een warm gezicht, maar vond niet dat ze dik was.
We zullen het zien. De knoopcelbatterij zit in de personenweegschaal.

@Lineke




zaterdag 8 december 2018

Heb jij dat ook weleens?


De stofzuigerzakken.


Ik moet jullie een echte stomme blunder bekennen.
Ik heb een stofzuiger Bosch is zijn naam. Bosch doet zijn werk uitstekend en zuigt mijn huis lekker schoon. Met drie harige beesten mag dat ook wel.
Bosch had een bescheiden mond, maar die was niet groot genoeg.
Dus na gezoek op het internet kwamen we uit bij een grotere mond eentje voor dierenharen.
Bosch maakt wel veel meer lawaai nu vanwege die grote mond.
En de stofzuigerzak is eerder vol.
En daar rees het probleem.
Geen stofzuigerzakken meer. Stofzuigerzakken heb ik altijd op een vast plekje in huis in de meterkast en dat is heel handig.
In tegenstelling tot andere zaken die ik meen te moeten zoeken in rommellaatjes etc.
Stofzuigerzakken liggen in een hoekje in de meterkast.
Deze keer niet. Op waren ze.
Nieuwe besteld op internet. En omdat drie verpakkingen met ieder vijf zakken voordelig waren 15 zakken in totaal gelijk maar genomen.
Kan ik jaren verder. Dacht ik.
Bosch zoog weer. Maar liet na een poosje de klep openstaan. Wat was dat nu? Ik keek brutaal naar binnen en ja hoor.
Stofzuigerzak paste niet. En had nooit gepast.
Er zaten wat haren in alsof ze zich van haar goede kant had laten zien. Maar de rest had ze moedeloos naar de ruimte vervoerd richting motor.
Gelukkig zat er een filter voor dat dan weer wel.
Beschaamd pakte ik mijn drie verpakkingen minus een zak. Dat deed ik nou nooit en nu had ik me laten overhalen.
Ik bestelde nieuwe.
Met argusogen en wantrouwend plaatste ik zak in Bosch. En zoog een klein stukje vloer om daarna weer brutaal naar binnen te gluren.
Het ging nog steeds goed al vind ik wel dat Bosch nog veel meer lawaai maakt.
Op zoek naar lampjes voor de kerst kwam ik in een andere kast terecht.
En wat lag daar? Ja inderdaad. Sorry. Een pak stofzuigerzakken inhoud 5 stuks.
Geschikt voor Bosch.
Erg he? Heb jij dat nu ook weleens?

 @Lineke



woensdag 5 december 2018

Sorry kip.


Sorry kip.

Eind oktober kreeg ik mijn jaarlijkse griepspuit. Alle negatieve geluiden rond prikken ten spijt, ik haal hem ieder jaar. En houd daarmee de griep buiten de deur.
Wel ben ik soms wat hangerig, buikpijn, spierpijn. keelpijn, maar daar blijft het bij.
Als ik me belabberd voel, is kippensoep een goede remedie.
In de kippenbouten schijnt een medicinaal stofje te zitten wat versterkend werkt.
Na de zoveelste nies en proestbui besloot ik een soepkip te halen.
Geslacht wel te verstaan.
Mijn vader haalde ze vroeger levend van de kippenboer, slachtte ze zelf en moeder braadde het kippetje voor de zondag. Een aantal delen van het kippetje werden voor de soep bewaard.
Bij de poelier, waar het druk was, hadden ze geen soepkip.
Wel braadkip, maar ik wilde er een voor de soep.
Een oudere medewerker adviseerde het jonge meisje de vriezer in te duiken, daar zou de kip te vinden zijn.
Ik wachtte geduldig af, want het meisje bleef een tijdje weg.
Gelukkig kwam ze met een normale kleur en levend en wel tevoorschijn met een kippenborst, maar geen hele kip.
Nee, ik wens een hele kip, vertelde ik haar.
Niet aanwezig, volgende week weer.
Gisteren ging ik opnieuw de stampvolle winkel binnen.
Mensen zijn net zo vroeg als mijn verlicht balkon, als het op kerst aan komt, zo lijkt het.
Er werd weer rondgevraagd naar een soepkip.
Of eentje van 3 kilo goed was.
Ik vond het prima, dan kom ik de winter wel door.
Soepkip in een tas aan de arm. Best wel zwaar als je nog meer boodschappen moet doen.
Thuisgekomen ging ik aan de slag. Met soepkip.
En dat viel me niet mee. Je moet weten, dat ik vanaf 2011 vegetariër ben geweest.
Het was een principekwestie.
Met dat ik geen vlees at hield ik de kankercellen onder controle.
Dacht ik.
Zeven jaar verder durf ik me af en toe aan een stukje vlees te wagen.
Het is gewoon lekker.
En vanwege uitputtingsverschijnselen, misschien ook wel gezond.
Maar of ik nu een overtuigd vleeseter ben.
Met mijn geworstel om kiplief in delen te krijgen en het jasje uit te doen, want dat jasje maakt de soep zo vet, gingen mijn gedachten alle kanten op.
Ik vroeg me af hoe kip er uit had gezien, hoelang hij had mogen leven.
Sorry kip" fluisterde ik; terwijl ik in drie paar begerige ogen keek van beestjes, die op afstand zaten te kijken.
Ik sprak mezelf toe. Ik moest me niet zo aanstellen, mijn voormoeder had ook vaak het vlees bereid voor de winter, die mijn voorvader op de jacht gevangen had.
Wat zij kon, kon ik ook.
En nu? Na een dag heb ik een flinke pan soep in porties verdeeld in de vriezer gedaan en ben ik griepbestendig.
Hoop ik.

@Lineke

maandag 3 december 2018

Als het licht de duisternis binnendringt.


In Sderot, missiles from Gaza to destroy, used in for Hannukah lights.


Mijn blog staat een beetje stil.
Vanwege erge uitputtingsverschijnselen ben ik naar de huisarts gegaan en kwamen we tot de conclusie dat het bloedbeeld uitstekend was.
Iets waar ik blij mee was.
Natuurlijk. Maar het hield wel in dat ik leef en  leven zal. Geen kankercellen die mijn leven op het randje brengen.
Maar leven hoe doe je dat als je uitgeput bent en de ene voet bijna niet voor de andere kunt zetten?
In ieder geval alle bewegingen die extra energie kosten tot het minimum beperken.
Mijn tentpinnen krapper gezet zodat mijn leefruimte kleiner wordt. Kleiner word voor de buitenstaander.
Keuzes maken.
Antwoord geven op de vraag: “Bij wie hoor ik eigenlijk?”
Want dat was mijn verlangen. Ik wilde er bij horen.
Maar tegelijk was het ook mijn valkuil. Mijn eigen grenzen wegpoetsen om er maar bij te kunnen horen.
Daarom een besluit genomen. Allereerst hoor ik bij Lineke.
Het leverde tranen op.
Bij Lineke horen, houdt in dat ik alles wat er in haar leeft omarm.
Dat ik tijd moet nemen om naar haar te luisteren, met haar te huilen, de donkere verborgen gebieden te bezoeken.
En daar zijn gebieden waarvan ze dacht dat ze het niet zou overleven.
Niet zou overleven als ze het onder ogen zag.
Maar stapje voor stapje zien we het onder ogen. Trekken we door de woestijn.
Ik hoor bij Lineke. De dag beginnen met de vraag waar ik mezelf mee kan verwennen.
Wat ik vandaag nodig heb.
Er zijn dagen dat ze zo verdrietig is. Dat ze rouwt, nog steeds rouwt.
Om het verlies van haar vriendinnen.
Haar eerste lieve vriendin, die stierf toen ze 12 jaar oud was.
Toen ze onverwacht om moest keren op weg naar huis om afscheid van haar te nemen.
Ze keek in een paar lieve ogen die al op weg waren naar de overkant.
Ineke, de vriendin waar ze zich zo veilig voelde. De vriendin met down in een rolstoel. Ineke waar ze af en toe nog zo’n heimwee naar heeft.
En de anderen die ze verloor toen meester in de vierde klas haar misbruikte.
Daar rouwt ze om. En rouw laat zich niks gezeggen.
Rouw neemt haar eigen tijd.
Natuurlijk fluister ik weleens of het nou nog niet afgelopen is.
Maar mijn lijf zegt me dat het nog niet klaar is.
Er komt een andere tijd. Maar nu is dat nog niet zo.
God zal alle dingen nieuw maken.
Maar Hij zal het oude niet wegpoetsen.
Hij zal het oude gebruiken om er iets nieuws van te maken.
En dat betekent dat je door het oude heen moet.
Totdat het licht zal worden en zijn licht zal laten schijnen.
Maar zover is het nog niet.
Het is goed om nabij mij te zijn.

@Lineke

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...