donderdag 15 februari 2018

Donorregistratie. Een duit in het zakje.

Donorregistratie.
Het heeft veel stof doen opwaaien. 
En veel tongen losgemaakt.
Gelukkig. Dat betekent dat men kritisch is en niet als een schaap achter de regering aanloopt en op hun bevel je automatisch laat opereren als je z.g. dood bent.

Zogenaamd, want je bent niet dood, als ze zonder narcose of andere vorm van verdoving je organen verwijderen.
Zou je echt gestorven zijn, dan hebben ze niets meer aan je organen en kunnen ze die ook niet meer gebruiken.

Een zeer naaste. 
Hij was begin dertig en overleed heel jong. Was met zijn vrouw en twee kinderen op vakantie in het buitenland.
Kreeg een hersenbloeding ten gevolge van een aneurysma. 
Werd naar een ziekenhuis gebracht, alwaar hij al z.g. hersendood was.
Daar werd besloten dat hij naar een ander ziekenhuis moest worden getransporteerd.
Vrouw, ruw uit haar onbezorgde vakantie gescheurd, reisde mee.
Daar vroeg men haar of ze de organen van haar man wilde afstaan.
Ze vertelde hun dat zij en haar man  het er ooit eens over hadden gehad, maar  niet tot een besluit waren gekomen.
Ze werd onder druk gezet en toen ze bleef aarzelen werd de druk nog groter.
Toen ze besloot om het niet te doen, ook omdat ze niet wist, hoe haar man er over dacht, lieten ze haar alleen. Ze waren boos en ze kon niet meer rekenen op enige vorm van compassie, een jonge vrouw met twee kinderen in het buitenland, die haar man had verloren.
De vrouw reisde naar huis, want haar man kwam later.
Het werd een trauma voor haar en vanuit het trauma had ze het nodig om te zien of het ondanks haar nee toch niet was gebeurd.

Dit gebeurde 33 jaar geleden.
Als je dit van heel dichtbij hebt meegemaakt, waar blijven dan je overwegingen om het vanuit christelijk oogpunt te doen. 
Is de wereld die achter de orgaandonatie schuil gaat wel christelijk? Het is opvallend dat juist christenen protesteren en kritische kanttekeningen plaatsen.
Zouden ze ervaren dat deze industrie, want zo noem ik het, niet deugd.
Dat het terwijl wij denken, dat het is om een ander te helpen en levens te redden het vooral om geld draait?
Ik vind het opvallend dat de partij die voor voltooid leven is, je dwingt om donor te worden.

Sinds 2010 ben ik een trouwe bezoeker van het ziekenhuis.
In 2012 werd ik klant van plastische chirurgie.
Een operatie die verstrekkende gevolgen had en die ik achteraf en als ik alles had geweten nooit had willen doen.
Nu sta ik voor een nieuwe operatie.
Vanaf het eerste moment zijn me alle opties verteld.
Maar nu ik besloten heb om voor een optie te gaan, die mij het beste lijkt, omdat degene, die de specialist aan raad geen aantoonbare verbeteringen en in tegendeel grote kans op verslechtering op zal leveren, word me dat niet in dank afgenomen.
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat aan de optie , die hij steeds noemde  niet zoveel verdiend word.
Al met al denk ik dat er een machtig concern achter zit met meer dollartekens in de ogen, dan de belangen van de patiënt.
Ten overvloede deel ik nog een link.
Ik zou mijn naaste en mijzelf een vredig heen gaan gunnen en niet de laatste uren in onmenselijke pijnen de aarde te moeten verlaten.
En als ik kans heb om langer te leven door een orgaan van een stervende te krijgen, gun ik hem of haar ook niet zo’n dood.
Nee, ik word geen orgaandonor. 
En nee, ik wil ook geen organen van een ander.


Mocht je na het lezen van dit stuk en onderstaande link je automatische registratie willen wijzigen kun je dit doen op




@Lineke





maandag 12 februari 2018

Wat is waarheid?

Ze is psychiatrisch patiënt en lijdt aan wanen. Ze wil aandacht en heeft een probleem.
Er zal echt wel wat gebeurd zijn, maar seksueel misbruik nee.
Het spijt me dat je je misbruikt hebt gevoeld, aldus de predikant.
Ontkenning, ontkenning, ontkenning.
De mensen, die het ontkennen, zeggen nee tegen het slachtoffer.
Ze willen niet meer met hem of haar verder. Eigenlijk wel, alleen op hun voorwaarden. Hun theorie moet kloppen en dan mag je er nog bij horen.
Hoe moeilijk is dat. Hoe vaak heb ik niet gedacht om maar weer net te doen alsof het nooit is gebeurd.
Hoe vaak heb ik niet gebeden of de Heer me de waarheid wilde laten zien.
Dat Hij me moest laten zien dat ik fantaseerde. Tijdens lofprijs en aanbidding komen de ware gevoelens boven dan kan de Heer tot je spreken.
Dus lette ik op of er geen stem klonk dat ik fantaseerde dat ik het hele verhaal uit mijn dikke duim had gezogen.
Want dan hoorde ik er immers nog bij.
Maar mensen die hun eigen versie bedenken, die glashard ontkennen dat het heeft plaats gevonden, terwijl ze het niet kunnen weten willen geen relatie met je.
Ze spannen zich niet in om jouw versie van het verhaal te horen.
Toen ik het misbruik van mijn vader onder ogen zag ging ik de eerste weken niet naar buiten.
Alleen als het donker was ging ik een straatje om. Iedereen zou aan me kunnen zien dat ik misbruikt was, dacht ik. Je lijf spreekt als eerste en vertelt je wat er is gebeurd.
Ik kwam niet meer uit mijn pyjama en lag op de koude vloer.
Hoezo fantaseren?
Gerechtigheid en waarheid daar kun je zo naar verlangen. Want je hebt met verlies van relaties te maken naast dat je je onschuld en jeugd verloren hebt.
En toch…
Toch was de Heer daar telkens weer.
“Het gaat Mij om jou” Hij wil mij en jou herstellen.
Hij wil ons tot volle bloei laten komen.
Hij gaf me een psalm.

2 Mijn hart trilt van vreugde.
Ik lees mijn gedicht voor aan een koning.
Mijn stem klinkt als de pen van een begaafd dichter.
3 U bent mooier dan welk mens ook
en wat u zegt is een lust voor het oor:
het is duidelijk dat God u heeft gezegend.
4 Gesp uw wapens aan, o held,
alles wat uw eer en waardigheid onderstreept.
5 Trek op en strijd voor eervolle zaken
als waarheid, recht en nederigheid.
Wij verwachten grote daden van u!
6 U bent klaar voor de strijd, u beheerst de volken.
Uw pijlen dringen tot in het hart van uw vijanden.
7 Uw troon, o goddelijke koning,
staat tot in eeuwigheid vast,
uw bewind is een rechtvaardig bewind.
8U houdt van rechtvaardigheid en haat wetteloosheid.
Daarom heeft uw God u met vreugdeolie gezalfd,
u verkozen boven uw metgezellen.
9 U bent gekleed in pracht en praal,
u verheugt zich in lieflijke muziek uit prachtige paleizen.
10Prinsessen zijn uw geliefden,
uw vrouw staat in het fijnste goud gehuld naast u.
11 Luister goed, mijn dochter, denk niet meer aan uw volk
en vergeet uw ouderlijk huis.
12 Laat het verlangen van de koning naar u uitgaan.
Hij is uw meester, voeg u naar hem.
13 Dan zullen de rijken der aarde u, dochter van Tyrus,
geschenken geven en naar uw gunst dingen.
14 De koningsdochter is oogverblindend gekleed,
haar gewaad is van goudbrokaat.
15 Wanneer zij naar de koning gaat,
draagt zij kleurrijk geborduurde japonnen.
In haar gevolg zijn haar vriendinnen en meisjes van adel.
16 Onder gezang en vreugdevol gejubel
worden zij het paleis van de koning binnengebracht.

Het sloeg in als een bom.
Luister goed mijn dochter, denk niet meer aan uw volk en vergeet uw ouderlijk huis. Laat het verlangen van de KONING naar u uitgaan, HIJ is uw MEESTER, voeg u naar HEM.
En dat werd een keuze.
En die keuze hielp, want ik werd geholpen.
Ik geloof in een God van Genade, maar ook van oordeel, waarheid en gerechtigheid.
En als je alleen maar een God van Genade predikt laat je slachtoffers van welk misbruik dan ook in de kou staan.
God kan toornen en  het oordeel zal uitgesproken worden, de waarheid zal aan het Licht gebracht worden.
Zijn Zoon noemt Zichzelf de Waarheid .
Nu ziet ieder nog, waarin ze willen geloven, hun eigen waarheid, maar straks als de tijd daar is zullen ze niet meer om de waarheid heen kunnen.
Ook nu, nu ik het misbruik van de meesster in klas 4 lijfelijk ervaar mag ik dit voor ogen houden.
De waarheid heeft de leugen bijna ingehaald. Want zo lang hebben deze mannen niet meer te leven. En ze zullen voor Gods rechterstoel moeten verschijnen.
Als ik boos ben verdrietig of machteloos zeg ik het ook tegen de Heer.
Ik dien een aanklacht in tegen hun bij het Hoogste Gerechtshof.
En dat bent U.

@Lineke



zaterdag 10 februari 2018

Verdoofd..


Wat was ik blij met mijn elektrische snijmachine.
 Enthousiast probeerde ik het uit, dol als ik ben, op nieuwe apparaatjes.
Maar het apparaatje was niet enthousiast over het in reepjes snijden van koolraap. Het was haar veel te hard en ze strafte de gebruiker, mij dus, flink af.
Een schuin topje van wijsvinger nam ze mee in haar driftbui.
De gebruiker drukte het schuine topje tegen de vinger en werd naar de spoedeisende hulp gebracht.
Het is allemaal goed afgelopen, ware het niet dat het topje gevoelloos is gebleven.
Pijn word niet meer ervaren, je kunt je flink branden terwijl je het niet voelt.

Als je erge dingen meemaakt in je jeugd is het mogelijk de pijn te verdoven.
Ik deed dat door een ijzeren discipline. Niet aan denken. 
Telkens als het toch omhoog wilde komen, werd het weer streng toegesproken. Niet aan denken, weg ermee. Ik werd boos op mezelf en haatte mezelf, als het niet helemaal lukte.
Maar het kon niet anders,want waar vond ik gehoor voor het gebeuren?
Ik moest door.

Dat de meester van klas 4 en je vader je op één dag en binnen een paar uur misbruiken, omdat je “straf” hebt verdiend, het was te erg om over te praten.
Bovendien je was ongehoorzaam geweest en gehoorzaamheid stond als christelijke deugd toch hoog in het vaandel.
Dus je verdiende het ook op een of andere manier.
Je stopt weg, je verdooft en je voelt niet meer.

Maar dat zwijgen en wegstoppen verdringen is niet zonder gevolgen.
Net als de vingertop zich brandt zonder dat het voelt, hoe zeer het doet reageert je ziel ook op pijn. Je verdraagt het, want je bent niet anders gewend.
En zo loop je kans om door de jaren heen, heel wat schade op te lopen zonder er bij weg te lopen.
Zonder goed voor jezelf te gaan zorgen en aan te geven dat je het er niet mee eens bent.
Ergens diep in je zijn de signalen nog wakker die je vertellen dat het niet klopt wat er gebeurd maar het patroon van zwijgen en niet voelen leeft en heeft de overhand.

Je had moeten schreeuwen en kenbaar moeten maken, wat die mannen met je deden.
Maar je bleef stil en trok je terug.
Maar er werd wel geschreeuwd. Het was een Heilige Schreeuw. Een zeer toornige Schreeuw.
Toen je geboren werd op de tijd die door God gepland was werd er gejuicht.
Hij bekeek je vingertjes, je teentjes, je oogjes.
Vader was zo blij met jou. Maar toen jij en ik misbruikt werden, juichte Hij niet.
Hij schreeuwde. Hij schreeuwde Zijn Hart uit Zijn Lijf en Tranen werden vergoten en zweet werd tot Bloed.

Jaren deed Hij erover om me uit de verdoving te halen.
Want pas als jij en ik uit die verdoving komen, kan Hij Zijn Liefde kwijt.
Het is heel moeilijk en heel zwaar om te voelen.
Om te realiseren dat ik op één dag door meester en vader werd misbruikt, terwijl ik een meisje van 10 jaar was.
En dat meester en vader de predicaat van “christelijk” droegen.
Misschien vind je het niet fijn deze blogs te lezen.
Maar ik heb het nodig om openheid van zaken te geven. Wil ik verder en niet meer verdoofd zijn zal ik moeten spreken.
En niet alleen voor mezelf, hiermee geef ik andere overlevenden een stem.

@Lineke



donderdag 8 februari 2018

Bij het vertrek uit Israel.


In de voorgaande blog vertel ik hoe het kwam, dat ik in Israel ging werken. 
Nu wil ik graag met jullie delen, hoe de referenties waren, 
toen ik weer naar Nederland vertrok.









@Lineke

woensdag 7 februari 2018

Voor het laatst iets nieuws.

Wat een leuk thema van de nieuwe bloghop bedacht door Margé
Mijn gedachten gaan terug in de tijd.
Wanneer begon ik eigenlijk iets nieuws?
Onder de druk van een calvinistische opvoeding was er in mijn jeugd geen sprake van.
Je ja behoorde ja te zijn en je nee nee.
Trouw waar aan je was begonnen en de waarschuwing voor 12 ambachten dertien ongelukken hoog in het vaandel.
Hoe je je talenten en gaven op deze manier zou kunnen ontwikkelen en vermenigvuldigen was niet aan de orde.
Je begroef ze in de grond uit angst, dat je ze zou kunnen verliezen door er niet goed mee om te gaan.
Ergens diep in mij steigerde er een paardje die tomeloos wilde rennen en de wereld ontdekken.
Toen ik 17 jaar was ging ik de zorg in. Een hele goede keuze, want er waren doelgroepen genoeg die me de ruimte gaven om te veranderen.
Thuiszorg, verpleeghuis, dementie, zuigelingen, ziekenhuis het is allemaal voorbij gekomen.
Een vast gegeven in al die veranderingen waren de mensen.
Want daar lag en ligt mijn grootste talent: Ik houd van mensen.
Luisteren naar hun verhalen, samen op zoek naar knelpunten en stimuleren hun kracht aan te boren om nieuwe dingen te doen.
Was het een spiegel die ik mezelf voor wilde houden, een moed die ik in de ander zocht?
Ik overwon angsten voor hoogte, voor paarden, voor allerlei dingen.
Ik overwon de angst voor het leven zelf, voor groei en voor fouten maken.
En gaande weg heb ik ontdekt wie ik ben en niet ben.
Ik ben geen mens van lange adem, ik ben iemand van korte projecten, lijntjes uitzetten, verbindingen leggen en het werk aan de ander overlaten.
Dus ontvouwt zich iedere keer iets nieuws en blijft het leven fris en fruitig.
Het antwoord op de vraag, wanneer ik voor het laatst iets nieuws ben begonnen is december.
Vrijwilliger bij het Gouden Uurtje.
Op vrijdagavond rond de klok van zeven een aantal mensen met bijzondere gaven neergestreken rond de tafel voorzien van koffie thee en koek, luisterend naar verhalen.
De een brengt een kinderwagen met twee poppen mee, die liefderijk in een hoek geparkeerd word.
De ander zit gedurende het uurtje hartelijk naar me te glimlachen en te knikken.
Weer een ander onderbreekt met regelmaat het verhaal om zijn eigen versie er aan te geven en je vraagt je af, hoe dit vriendelijk bij te sturen.
Toen ik er voor gevraagd werd, aarzelde ik geen moment. Want aan het begin van mijn leven was er Ineke, mijn eerste lieve vriendin met down, die overleed toen ze 12 jaar was.
Ineke, die ik nog regelmatig mis, omdat ze zo puur en echt was.
Ineke legde de basis voor mijn liefde voor mensen en speciaal voor mensen met bijzondere gaven.
En zo blijf je trouw en je ja ja en nee nee.
Want zij blijft altijd mijn eerste vriendin, die op me wacht aan de overkant.

@Lineke

vrijdag 2 februari 2018

Ziekenhuisperikelen.

Gisteren had ik om 13.50 uur een afspraak. 
Ruim op tijd zat ik nerveus in de wachtkamer, maar mijn voorgangster met gevolg had in ieder geval een half uur tot drie kwartier nodig.
Dus werd ik steeds nerveuzer en appte naar meelevenden, die extra gingen bidden.
Nadat voorgangster en gevolg waren verdwenen, maakte ik me op om richting kamertje te gaan.
Maar het duurde en duurde en blijkbaar werd er eerst geluncht.
Uiteindelijk werd mijn naam genoemd en kon ik naar binnen.
Wat me achteraf van het hart moet, is het gebrek aan duidelijke communicatie.
Vanaf moment een heeft dr. V. De mogelijkheid tot liposuctie genoemd en dit tijdens ieder consult aangehaald.
En nu ik kwam met de wens tot liposuctie maakte hij allerlei bezwaren.

1. Het moet aangevraagd worden bij de zorgverzekeraar. Mijn arm zou veel dikker moeten zijn en regelmatig ontstoken wil er een toestemming komen.
2. Je moet na de operatie blijvend zwachtelen als je dat niet doet bereik je het tegenovergestelde.
(Toen ik hem de vorige keer aan deze uitspraak herinnerde veegde hij het van tafel dit bezwaar had hij alleen voor jonge moeders met kinderen)
3. Hij raadde me aan contact op te nemen met een ziekenhuis in Drachten
Ik word opgenomen, krijg 3 weken onderricht in zwachtelen, meten en andere vaardigheden en mocht het niet helpen is er kans op een liposuctie.

Na 45 jaar zorgverlener en vijf jaar oedeemarm ben ik ook een specialist.
 Dr. V. gaat toestemming aanvragen bij de zorgverzekeraar.
Als ik eerder aan de beurt ben voor de liposuctie en het verminderd aanzienlijk de huidige klachten wil ik bekijken of ik een borstreconstructie wil ondergaan.
Dr. V.: Dat is een ander verhaal.
Ja, dat klopt. Met gemengde gevoelens sjokte ik naar de ov en had niet helder waar het nu mis gegaan was.
The day after weet ik het wel.
Dr. V. zou zich eens in heldere communicatie moeten verdiepen.
Of zou het zo zijn dat hij het ene noemt, omdat het moet, maar vanuit een ander belang het andere meer promoot? 



@Lineke


woensdag 31 januari 2018

Vervolg ziekenhuisperikelen.

Gisteren had ik een afspraak bij “Huidzorg” Omdat ik een nieuwe armkous nodig heb en ik al even had gewacht moest ik er nu maar op af.
Ze mat mijn arm op en adviseerde me 2 weken mijn juxtafit over mijn elastische kous te dragen en deze dag- en nacht om te houden.
Mijn arm zou wellicht iets in omvang afnemen en dit zou goed zijn voor een nieuwe kous.
Maar ze was ook positief over een liposuctie-operatie. 
Thuisgekomen probeerde ik eerst haar advies van dubbele kous uit, maar mijn schouder jammerde zachtjes, dus koos ik ervoor om het Erasmus MC te bellen en een nieuwe afspraak te maken.
Ik wil de liposuctie-operatie gaan bespreken.
Als dat kan gebeuren wordt de arm van dezelfde omvang als de gezonde en mijn schouder en spieren niet meer belast.
Dan kan ik altijd bekijken of ik nog een borstreconstructie wil. Want misschien is een liposuctie al heel erg helpend.
De afspraak is morgenmiddag. Verbaasd dat het al zo snel kon ga ik er maar weer voor. Dapper misschien, maar van binnen een heel klein meisje, die het ook allemaal niet weet, maar wel weet dat het na vijf jaar zo niet verder kan.
Niet zeuren, op je tanden bijten en doorgaan vergt op den duur teveel.
Jullie horen weer.

@Lineke








maandag 29 januari 2018

Naar Verweggiestan.

Zo’n jaar of 12 geleden deed ik een Bijbelschool en aan het einde van deze periode kwam er een echtpaar die profetische gaven had.
Ze baden voor iedere student afzonderlijk en spraken woorden van God over ze uit.
Toen ik aan de beurt was had de man een lang woord voor mij.
Ik had er een geluidsopname van, maar die is inmiddels verhuisd naar “verweggiestan.”
Maar af en toe komen er flarden in mijn herinnering. Alsof de Heer Zelf de bemoedigende woorden in mijn gedachten legt.
Want het is een lastige periode. Een deel van het misbruik klopt aan de deur die ik angstvallig gesloten heb gehouden en het wil erkenning.
En dat had ik ook liever in “verweggiestan” gehouden.
Maar het laat zich niet meer wegmoffelen. Maar dan komen de flarden van de bemoedigende woorden.
“Onnoemlijk veel meegemaakt en nog is het niet voorbij.  Een vrouw tegenover me, die leeft vanuit haar geloof. Die al heel vroeg koos om niet bitter te worden. Die telkens koos om te vergeven. Hoe het haar lukt?
Een leven in lofprijs en aanbidding van haar God. Telkens knielt ze voor Hem neer en aanbid Hem en zo maakt Hij haar hart vrij. She is a worshipper”

 Ik vind het heerlijk om, als het moeilijk is te luisteren en mee te zingen.
En zo mijn hart uit te storten en de Heer te vertellen hoeveel ik van Hem houd.
Want de Liefde voor elkaar staat los van iedere situatie.
Daarin word merkbaar wat Paulus in Romeinen zegt:

Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.
Romeinen 8:38-39
Zing je met me mee, ( al is het door je tranen heen?)

@Lineke


                                       




zaterdag 27 januari 2018

Mijn ziel is verkleefd.


Ik lig in bed en huil. 
Huil omdat mijn rechterarm er veel slechter aan toe is dan ik in gedachten had.
Mijn rechterarm, die zo belangrijk voor me is.
Ik ben namelijk rechtshandig en vanwege de oedeem heb ik al heel lang mijn geliefde beroep niet meer kunnen uitoefenen. Ik heb een haat-liefdeverhouding met mijn arm.

Vorig jaar heb ik een aantal keren mijn hand op mijn arm gelegd en in Jezus Naam de oedeem bestraft en gezondheid er over uitgesproken. Omdat ik het zo graag wenste en wilde, dacht ik dat ze slonk. Niets was minder waar.

Het is voor de Heer de Schepper van Hemel en aarde toch een heel klein kunstje om een lymfklier in mijn oksel te maken. Niet dus.
Ik ben er maar weer mee opgehouden. Maar nu blijkt dat er ook geen lymfevaten meer in de arm zijn en ik op het beeldscherm alleen maar grijze massa zag had ik zoiets van: “Zelfs geen lymfevaatje?”
Dat had toch wel anders gekund. Zoveel vraag ik toch niet.

Verdrietig en opstandig ben ik. Maar tussendoor fluistert mijn geest:
“Mijn ziel is aan U verkleefd.”

Ik ervaar het als een liefdesverklaring aan God. Op zoek naar de root kom ik uit bij:

Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24

'Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en zich hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen één worden' (Matteüs 19:5).

 Mijn ziel is aan God verkleefd, zoals een man en vrouw aan elkaar verkleefd zijn in het huwelijk.
Het Hebreeuwse woord betekent: “Aan elkaar gelijmd”
In stormen van het leven mag je weten dat je verkleefd bent aan je God. En wat zo mooi is de tweede helft van de tekst in psalm 63:9 staat:
Uw rechterhand houdt mij vast.

Als ik me indenk hoe God naast me loopt dan is het aan de linkerkant. Want anders zou Hij mij niet aan Zijn rechterhand vast kunnen houden.
Dus Hij houdt me vast aan mijn gezonde hand.
Te weten dat Hij me omgeeft van achteren en van voren en Zijn Hand op me gelegd heeft.
Hij maakt, dat ik als een liefdesverklaring kan fluisteren: “Mijn ziel is aan U verkleefd.”
Want niets, maar dan ook niets kan mij scheiden van Zijn liefde.




vrijdag 26 januari 2018

Stand van zaken.


Gisteren moest ik om 10.00 uur op de afdeling oncologische plastische chirurgie in het Erasmus MC zijn. 
Het Erasmus MC is een heel groot ziekenhuis, maar doordat ik er al verschillende keren geweest ben, weet ik de weg naar mijn afdeling op mijn duimpje.
Er zijn ook gastheren en vrouwen en de eerste keer werd ik door een indrukwekkende gastheer geholpen.
Een tamelijk jonge man, die halfzijdig verlamd was, wees me de weg en ik complimenteerde hem over zoveel positiviteit.
Het mooie is, dat ik iedere keer aan hem terugdenk, als ik het op het punt kom, waar hij stond en me de weg wees.
Een voorbeeld om je handicap ten goede te gebruiken.
In de wachtkamer zaten veel vrouwen met borstkanker. Een jonge vrouw van 30 jaar, beide borsten geamputeerd en nu siliconen implantaten. 
Ik ril bij de gedachte, wat er allemaal kan gebeuren na verloop van tijd. Want ik ben er zelf een voorbeeld van.
Met mij meerdere vrouwen, zo komt mij ter ore. Implantaten die verschoven zijn en verwijderd moeten worden, die zo ontstoken raakten dat ze er uitzweerden.
Waarom word er niet meer aandacht aan de nadelige gevolgen besteed?

Gistermorgen kwam ik voor een onderzoek naar mijn lymfevaten.
Tussen vingers van beide handen werd een verdoving gezet en daarna een injectie met contrasterende vloeistof.
Na anderhalf uur werd er gekeken middels een scherm wat de conditie was van mijn lymfevaten.
Mijn gezonde arm was keurig, mijn oedeemarm niks meer te zien.
Het was een grijze massa, maar geen lymfevaten meer.
Heel jammer, want nu kan de transplantatie van de lymfklier uit de lies in de oksel niet plaats vinden.
Het was slikken en vermoeid en verdrietig reisde ik naar huis.

Wat staat me nu te wachten?
In ieder geval een  Dieplap operatie.
Tijdens deze operatie wordt er toch een lymfklier uit de lies meegenomen en als sponsje in de oksel geplaatst, zonder dat hij aangesloten kan worden op een lymfevat.
Ik dacht dat het binnen nu en 3 maanden plaats zou kunnen vinden, maar er is helaas een lange wachtlijst en op zijn vroegst zal het na de zomervakantie zijn.

Ik ben langs een bloemenzaak gegaan en heb me verwend met een pot met narcissen.
Kroop om 21.00 verkleumd en moe in bed en sliep de hele nacht flink door.
Een nieuwe dag is weer aangebroken en flexibel zijn is een kunst.

@Lineke

P.S. 
Ik krijg weleens de opmerking te verwerken dat men niet begrijpt dat ik deze operatie wil ondergaan.
Maar vanwege het vele verkleefde littekenweefsel en nog altijd krimpende bestraalde huid is het goed om deze operatie te doen. Voordat er een borst gebouwd word, neemt de chirurg alle verklevingen en bestraalde huid weg en daardoor zal ik veel minder belemmering en pijn in bewegingen ondervinden

2de P.S.
En als ik het alleen vanuit esthetisch oogpunt zou doen, wat dan nog?
Weet je wel wat het betekent om zonder borsten of met één borst door het leven te gaan?

Trudy Steegman schreef een gedicht en daarmee wil ik graag afsluiten.

Mag ik je vragen
Vragen me met rust te laten
Je doet het onbewust
Maar het maakt me van binnen woest
Mag ik je vragen
Je niet meer goedbedoeld te bemoeien
Met mijn leven en mijn keuzes
Ook als jij het anders hebt gedaan
Mag ik je vragen
Met respect naar me te kijken
Te luisteren zonder tips
En reageren zonder oordeel
Mag ik je vragen
Trots en hoogmoed thuis te laten
Als dat niet gaat lukken
En je het zeker weten beter weet
Mag ik je vragen
Mij dan los te laten
Zodat ik verder kan
Zonder feitelijk een oordeel
Al dan niet, goedbedoeld




woensdag 24 januari 2018

Het Kruis.


Ik heb ook wel een moment gehad dat ik 's avonds in bed lag en tegen God zei:
 'Mag ik alstublieft morgen in de hemel wakker worden? Dan ben ik overal van af.'

Dit vertelde Lydia Zimmer in het programma “Bij Yorieke” op Grootnieuwsradio.
Ze raakte in een burn-out en een zware periode van herstel volgde.

Wat herken ik haar vraag. Toen ik een jaar of tien was heb ik het de Heer vurig gebeden.
“Neem me weg, raak mijn hart aan en laat het stil staan.” Het was een vlucht uit de werkelijkheid, die onleefbaar was.
Zelfs was het op een gegeven moment de werkelijkheid. Ik leefde in een andere dimensie. Mijn buitenkant deed mee, maar mijn binnenkant was in een andere wereld. Een wereld van een soort van hemel. Al leek het dat ik daar helemaal alleen was.
Ik ben er allang niet meer, heb al een heel leven opgebouwd. 
En toch is dat meisje nog steeds in de andere dimensie. Heel langzamerhand komt ze tot leven en mag ze er bij gaan horen. Maar het doet pijn.
Volkomen gebroken was ze. En dat laat zich opnieuw ervaren.

Hoe houd ik me staande? Door de dag in stukjes te knippen. Er zijn momenten dat ik met mijn hond wandel en we het samen goed hebben.
Ik doe mijn vrijwilligerswerk en daarin proef ik nieuwe vruchten.
Want gaan door pijn en verwerking is niet zinloos.
Ik ben wakker geworden voor een bepaald gedrag. Een gedrag wat bij de pijn hoorde en waar ik nu afstand van genomen heb. Wat kon ik namelijk ver gaan in zorg voor anderen. Ze noemen het ook wel ongepaste zorg. En gisteren was het voor het eerst dat ik niet meer dat pad op ging. En zelfs een weerstand voor dat pad op voelde komen.

Als het stukje van verwerken weer daar en de pijn onnoemlijk is, dan schuil ik. Ik schuil in de Man, Die volkomen verbroken is geweest.
En iedere avond lees ik het hardop. Niet als een mantra maar omdat ik er in geloof.


Want de enige redding die er is, is het volmaakte offer aan het Kruis.
En er is maar één uitweg en kans op innerlijke genezing: Het kruis van Jezus.

Vraag:
Ken jij momenten dat je moe bent en naar de Hemel verlangt?


@Lineke






















Donorregistratie. Een duit in het zakje.

Donorregistratie. Het heeft veel stof doen opwaaien.  En veel tongen losgemaakt. Gelukkig. Dat betekent dat men kritisch is en niet al...