woensdag 25 februari 2015

Nachtdienst.



Zoals ik al eerder vertelde in het blogje "Verjaardag"was het een hele drukte als we in de nachtdienst zaten.
We werkten zeven nachten achtereen en waren dan vier dagen vrij.
Om half elf begon je met de overdracht en als de avondploeg weg was liep je je eerste ronde.
Er werd verschoond, gedraaid en gerustgesteld.
Je was zo een uur flink aan het werk, want het materiaal van nu wat betreft de continentie was er nog lang niet.
Je werkte met hospitaal zeil, steeklakens en wreef huidcreme.
Na de eerste ronde was het tijd voor een kop koffie waarna de spoelkeuken aan gepakt werd.
De catheters werden uitgerold, de spuiten en naalden, scharen en de pincetten uit de lyothol gehaald,   alles werd omgespoeld en gedroogd op een schone doek op de kachel,
waarna het in bestemde zakjes gestopt werd om naar de sterilisatie te gaan.
Er kwam nog heel weinig kant en klare materialen aan, alles was herbruikbaar.
Het klinkt misschien gek in de tegenwoordige oren en toch waren er weinig tot geen infecties.
Alles was er op gericht om de bacterieën buiten de deur te houden.
In de week dat we dienst hadden moesten we zorgen dat de verbandkast op peil bleef.
Grote stapels gaas die in stukken werden geknipt en waar gaasjes van werden gevouwen.
Een deel werd in de kast gelegd een deel werd in zakjes gestopt om gesteriliseerd te worden.
Een grote zak watten kwam op tafel en daarvan werden wattenbolletjes gedraaid.
Ook de wattenstokjes kwamen aan de beurt.
Celstof werd in drieën bij elkaar gepakt en daarom heen een gaas gevouwen.
Zo had je wondverband, waarmee je de wonden afdekte.
En wonden dreigden er altijd bij langdurige bedlegerige patienten.
Daarom was ijzen en föhnen wrijven en draaien van het grootste belang.
We liepen weer een ronde.
Een keer per week stonden de schoenen op de gang en werden deze gepoetst. 
Ook dit moest in de nachtdienst worden gedaan.
De volgende nacht werden de rolstoelen schoongemaakt.
De bloemen stonden altijd op de gang, die zette je in je avonddienst buiten de deur.
Als ze op de kamer zouden blijven staan namen ze teveel zuurstof.
We verzorgden ze, of gooiden de bosjes weg.
We aten warm, een snelle maaltijd.
En rond vier uur starten we met het wassen.
Ja erg he? Ik zou er niet meer aan moeten denken.
Maar er moesten voordat de ochtendploeg kwam om half acht, 36 mensen gewassen en verschoond zijn.
Dus starten we eerder met het wassen.
Gekletter van waskommen was te horen, po-rekken werden gereden.
En ieder, patient en zuster onderging dit alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Klaar met de wasronde werd daarna het ontbijt klaar gemaakt.
Brood gesmeerd en de etenskar ingericht.
Je kunt je voorstellen dat we geen voeten meer over hadden als we vermoeid ons bed in rolden.
Ik ben blij dat ik dit verhaal vrijuit kan vertellen, zonder het gevaar te lopen dat iemand
melding maakt van wantoestanden in de zorg.
We wisten niet beter en we deden het zo.

@Broddellapje

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...