dinsdag 31 maart 2015

Bladstil en een rode Loper?

De storm op het meer
23En toen Hij in het schip ging, volgden zijn discipelen Hem.
24En zie, er kwam een grote onstuimigheid op de zee, zodat de golven over het schip sloegen; maar Hij sliep.
25En zij kwamen en maakten Hem wakker en zeiden: Here, help ons, wij vergaan! 
26En Hij zeide tot hen: Waarom zijt gij bevreesd, kleingelovigen? 
Toen stond Hij op en bestrafte de winden en de zee, en het werd volkomen stil.
 27En de mensen verwonderden zich en zeiden: Wat voor iemand is deze, dat ook de winden en de zee Hem gehoorzaam zijn?

Vanochtend had ik een afspraak om elf uur. 
Het was belangrijk, dus code oranje was niet relevant in dit geval.
Ik bereidde me voor en luisterde ondertussen naar de bulderende wind.
Terwijl ik mijn jas aantrok, meende ik te horen dat het bladstil geworden was.
Dat zou wat zijn!
Misschien was het weertje vriendelijker geworden zodra ik buiten kwam.
De wind zou zijn adem in houden en de zon zou een rode loper voor me
uitleggen tot aan de plaats van afspraak.

Ondertussen werd het een heel ander verhaal. 
De wind probeerde me in de goot te duwen en soms moest ik afstappen omdat het te gevaarlijk was.
Ik vond het gewoon eng. 
Bij de plek van de afspraak gekomen, met gevaar voor eigen leven, stalde ik mijn fiets 
op een windvrijplekje.
Ik belde aan bij de benedendeur en er werd niet open gedaan.
Na het drie keer geprobeerd te hebben gaf ik het op.
Daar ging ik terug naar huis. 
Niks geen rode loper, niks geen windstilte, niks geen warme zon.
Een bulderende storm en een afspraak die niet door ging.
Ik zou me zielig kunnen voelen. 
Want het had te maken kunnen hebben met dat ik niet geliefd was en dat ik het niet verdiende.
"Ja hoor ik weer" ken je dat?

Ik denk aan een lied. En dat lied wil ik jullie graag laten horen.
Want wat zou je willen ontvangen om te ervaren geliefd te zijn?
De belofte dat iemand de zee overzwemt om bij jou te zijn?
Om de hoogste berg te beklimmen alleen voor jou?
Het windstil te maken en een zonnerodeloper uit te rollen?

Of..........




@Lineke





Foei!!! je bent bitter.....

In de dagen dat de richters richtten, gebeurde het, dat er een hongersnood in het land was.
Toen trok een man uit Betlehem in Juda met zijn vrouw en zijn beide zonen weg om als vreemdeling te vertoeven in het veld van Moab.
 De naam van de man was Elimelek, de naam van zijn vrouw Noömi en de namen van zijn beide zonen Machlon en Kiljon, Efratieten uit Betlehem in Juda; en in het veld van Moab aangekomen, bleven zij daar.
 Toen stierf Elimelek, de man van Noömi, zodat deze met haar beide zonen achterbleef.
 Dezen namen zich Moabitische vrouwen: de ene heette Orpa en de andere Ruth; en zij woonden daar ongeveer tien jaren.
 Toen stierven ook die twee, Machlon en Kiljon, zodat die vrouw achterbleef, zonder haar beide zonen en haar man. Ruth 1:2-5

Denk je je eens in.
Dan ben je een asielzoekster en in het vreemde land sterft je hele gezin.
Je man verliezen is al erg. Maar dan je twee kinderen ook nog...

Zaterdag zat ik naast een vrouw in de bus.
Ze vertelde dat haar man dertig jaar geleden overleden was.
Hij was 45 jaar.
Op mijn vraag of ze kleinkinderen had vertelde ze dat haar dochter was overleden.
Wat een zielepijn.
Later hoorde ik dat haar dochter tijdens haar zwangerschap kanker had gekregen en was gestorven.

 En zij gingen beiden voort, totdat zij te Betlehem kwamen.
Toen zij Betlehem binnenkwamen, geraakte de gehele stad over haar in opschudding, en de vrouwen zeiden: Is dat Noömi?
Maar zij zeide tot haar: Noemt mij niet Noömi; noemt mij Mara, want de Almachtige heeft mij veel bitterheid aangedaan. Ruth 1

De asielzoekster keert terug naar haar eigen land.
Zou ze geen verblijfsvergunning hebben gekregen?
Ze laat haar man en zonen achter. Deze liggen begraven in een vreemd land.
Ze zal de graven niet meer kunnen bezoeken.

Ze vertelt dat ze bitter is geworden. Ze heeft daarom een naamsverandering ondergaan.
Ze komt er dus ronduit vooruit dat ze bitter is.

 De vrouwen zeiden tegen Noömi: ‘Geprezen zij de HEER, Die jou vandaag iemand gegeven heeft die voor je zorgen zal.
Moge zijn naam in Israël blijven voortbestaan!
 Hij zal je je levensvreugde teruggeven en je onderhouden als je oud bent,
want je schoondochter, die je liefheeft en die meer waard is dan zeven zonen, heeft hem gebaard.’
 Noömi nam de jongen op haar schoot en bleef hem vanaf dat moment verzorgen.
De buurvrouwen gaven hem zijn naam. ‘Noömi heeft een zoon gekregen,’
 zeiden ze, en ze noemden hem Obed. Ruth 4:14-17

Weet je wat ik nu mis in het verhaal?
Dat de Here God en de vrouwen de asielzoekster niet aanspreken op haar bitterheid.
De vrouwen erkennen veeleer haar bitterheid en zijn blij met haar om haar kleinzoon.
De Here God gaf haar zonder enig verwijt vreugde en vertroosting.
De kleinzoon heet voortaan “Dienen” (Obed)

Dienen is de voorvader van Jezus Christus.

Daarom lief kostbaar mensenkind, ook jij bediend worden!!!

@Lineke

maandag 30 maart 2015

Ik wil niet zegenen.

"Ik wens  jou en mezelf toe, dat we een schilderij in ons hart mogen dragen.
Een schilderij van Zijn liefde voor ons.
En dat we vanuit die wetenschap de wereld in mogen gaan.
En de mensen, die we ontmoeten het geschenk van
 Zijn onvoorwaardelijke liefde mogen geven."

Zo eindigde ik het blogje getiteld: 


Heb jij dat ook gehad of misschien nog wel?
Het was voor mij een hele klus om God's Liefde te leren ontvangen.
Om de tegenstemmen die zeiden dat ik het niet waard was om van gehouden te worden,
dat ik beter mijn best zou moeten doen, dat ik het verknoeid had, te stoppen.
Om al die redeneringen die een schans opwerpen tegen die wonderbare kracht die Liefde heet,
krijgsgevangen te nemen en onder het gezag van koning Jezus te brengen.
Maar het begon te ontkiemen op te komen en te groeien.
Wat vond ik het heerlijk om me in dat zonnetje te baden en wat had ik het nodig.
Ik kreeg er geen genoeg van.

Maar o wee telkens hoorde ik in preken dat ik gezegend werd om tot een zegen te zijn.
Dat wat ik ontving door moest geven.
Ik kreeg het er Spaans benauwd van.
Zelfs zo erg dat ik de neiging had om te zeggen, dat God Zijn Liefde zou mogen houden als ik verplicht was om het door te geven.
Ik wilde het een hele poos alleen maar voor mezelf.
Ik wilde bij de Vader op schoot en me laven aan Zijn liefdesbron.
Tijdens lofprijs en aanbidding zat ik "in de zandbak te spelen" 
en Vader zat op de rand keek met voelbare liefde op me neer.
Hij vertelde me, dat Hij trots was op de zandtaartjes die ik bakte.
En daarmee werd er een basis gelegd die ik als kind heb gemist.
Maar dat wilde ik een hele poos alleen maar voor mezelf.

Misschien was het zelfs nodig, dat het alleen maar voor mezelf was.

Want nu doe ik niets liever dan uit delen.
Ik vind het heerlijk.

Dus lief mens als je in een tijd zit dat je drinkt en gelaafd word en niet wil uit delen:

HET IS GOED.

Voel je niet schuldig, dat zegenen komt heus wel.

@Lineke



zondag 29 maart 2015

Snurk-app.

Het is de eerste avond in de zomertijd van 2015. 
We hebben vandaag een uur langer van een fikse storm kunnen genieten.
Het is niet anders, we hebben geen zeggenschap over het weer.
Verder zit ik wat gaar achter de laptop. 
Ik heb zo slecht geslapen vannacht. Dankzij de gedownloade app, die mijn stemgeluid moest opnemen.
Ik had een wifi-verbinding nodig met mijn smartphone.
En hij moest aan het stroom aangesloten zijn en een meter van mijn kussen liggen.
Het gaf een hoop onrust.
Een wifi verbinding, terwijl ik lig te slapen?
Het leek me maar niks. Volgens mij gaf dat veel straling.
Mijn schouder ging zeer doen, mijn benen voelden pijnlijk aan.
Zie je wel, het gevolg van straling.
Toch ben ik een fan van nieuwe snufjes, dus ik zette door.
Na een uurtje luisterde ik de opname terug. Niks te horen, hij was halverwege gestopt.
Dan maar eens kijken voor een ander appje.
"Snore clock" bevalt heel goed, lees ik.
Hij neemt niet alleen je snurkpartijen op, maar laat ook de restgeluiden terug horen.
Volgens mij snurk ik nooit, het gaat mij om het praten in mijn slaap.
Dus werd deze app geinstalleerd en het was al rond vier uur.
Eindelijk viel ik vermoeid en met twee paracetamols tegen de  vermeende stralingspijnen in slaap.
Om half zes wilde de kat naar buiten en krabbelde de andere kat aan de deur.
Mopperend stommelde ik uit bed en deed mijn plicht
Ik sliep weer in en om negen uur luisterde ik benieuwd de opname af.
Ik hoorde alles. De katten, het gedraai in bed, het gemopper. En zelfs gesnurk.
Wat wil je als je dodelijk vermoeid bent?
Ik schud mijn hoofd om mezelf..
Ben ik niet blij dat ik tenminste 's nachts verlost ben van dat avontuurlijke mens, 
die altijd wat heeft en doet alsof ze nog maar net komt kijken,
 in plaats van dat ze zich bewust is dat ze al grootmoeder is 
en het tempo maar eens wat moet verlagen?
Dat mens wat benieuwd is naar haar stem in haar slaap, 
terwijl ze moet zorgen dat ze de Stem van haar Vader beter leert verstaan?
Wat kun je soms vol zijn van jezelf, terwijl Jezus wil dat je gevuld bent met Hem.

Lieve lezers slaap lekker....

@Lineke

God houdt van MIJ..

In http://broddel-lapjes.blogspot.nl/2015/03/smartphonefotos.html 
vertel ik over de liefde van de Vader voor ons.
Ik weet nog het moment, dat iemand mij vertelde dat God van mij hield.
Tot dan had ik aangenomen, dat God me de hele dag in de gaten hield, 
wachtend tot Hij me op de vingers kon tikken voor een één of ander vergrijp.
Dat Hij in liefde op me neer keek en wilde dat we een relatie hadden,
 kwam niet in me op.
God hield wel van anderen, maar niet van mij.
Dus toen de opmerking  dat God van me hield kwam,
 stuitte dat op een dikke muur.
Ergens met mijn hoofd zou ik het wel willen aannemen.
Maar voelen deed ik het al helemaal niet.
Als ik in lofprijs en aanbidding  de troon naderde, stond ik achteraan.
"Het is goed zo ik ben niet zo belangrijk," waren mijn gedachten.
Dat God je in de ogen kan kijken en je het gevoel geeft,
 dat je de enige bent op deze wereld die er voor Hem toe doet,
 kwam al helemaal niet bij me op.



Deze foto is van een schilderij van Greg Olsen.
Hij schildert prachtige mooie Bijbelse taferelen.
Voor bovenstaand schilderij heeft zijn dochtertje geposeerd toen ze klein was.
Het hing ook boven het bed van zijn andere dochter.
Op een avond toen hij haar naar bed bracht zei hij: "Brook, Jezus houdt van jou, "
Ze zei niets, maar haar ogen spraken de taal van haar hart.
De opmerking was op een dikke muur gestuit.
De muur sprak "Je hoeft me niet te vertellen dat Jezus van MIJ houdt."
Haar mondje sprak aarzelend en haar vingertje wees naar het meisje op het schilderij 
"Nee pappa, Jezus houdt van Kiley, maar dat is oké."

Greg rende naar beneden, ging met Photoshop aan het werk 
 en zo kreeg Brook een nieuw schilderij.
Nu was Jezus daar met Brook op Zijn schoot.

Ik wens  jou en mezelf toe, dat we een schilderij in ons hart mogen dragen.
Een schilderij van Zijn liefde voor ons.
En dat we vanuit die wetenschap de wereld in mogen gaan.
En de mensen, die we ontmoeten het geschenk van
 Zijn onvoorwaardelijke liefde mogen geven.

Het GESCHENK, wat gegeven is door Jezus aan het Kruis.



@Lineke



zaterdag 28 maart 2015

Eén uur.

Zomertijd.


De titel verraadt het al, de klok wordt vannacht een uur voor uitgezet..
Vanuit de herfst maken we een duik in de zomertijd.
Kon dat maar in één uur, dan had ik dat slaaptekort er wel voor over.
Nu kan ik helaas 60 minuten minder praten en dromen.
Want ik voer soms hele gesprekken in mijn slaap.
Ik probeer mezelf verstaanbaar te maken en het gesprek word steeds intenser totdat ik wakker wordt..

Vanaf nu kan ik mijzelf 's ochtends beluisteren.
Er is namelijk een app en die heb ik gedownload.

htps://play.google.com/store/apps/details?id=com.madinsweden.sleeptalk&hl=nl_NLt

Iets voor jou misschien?


Earth Hour.


Dan nog het volgende. En dat gaat ook over een uur.
Vanavond is het Earth Hour.
De bedoeling is dat je het licht één uur uit doet. 
En dat je dan in het donker blijft zitten.
Noord-Holland en Flevoland waren zo enthousiast, die deden er gisteren al aan mee.

http://www.nu.nl/algemeen/4019712/liveblog-gevolgen-grote-stroomstoring-noord-holland.html

Weet je wat me nu opvalt aan al die goedbedoelde initiatieven?

Het is voor mensen die elektriciteit hebben.
In Togo bijvoorbeeld doen ze regelmatig aan Earth Hour.
Of de mensen in Nederland, die afgesneden zijn van energie, omdat ze door omstandigheden hun rekening niet meer kunnen betalen.


Versoberingsideeën


Ook tijdens de veertigdagentijd zijn er versoberingsvoorstellen.
Als ik dat lees is mijn conclusie dat ik dat altijd doe.
Bijvoorbeeld je auto een dag laten staan. Geen vlees op tafel.
Die versobering is heel normaal voor mensen met een uitkering.
Daar hoeven ze geen veertig dagen voor aan te houden, ze doen het hele jaar mee.


Filosofie van de ongelijkheid.

Misschien kun je dit soort gedachten meenemen in 
de MAAND van de Filosofie (april) in het debat over ongelijkheid, 
die in de Bibliotheek wordt gehouden.

Ik ga er nog een Nachtje over slapen en beluister morgen eens
 wat ik er over te zeggen had.


@Lineke





Smartphonefoto's.

Mijn smartphone staat er vol mee. 
Foto's van mijn poezen. De badkamerdeur blijft openstaan als ik daar bezig ben.
Ze scharrelen om mijn voeten en wachten om de laatste druppels uit de douche te vangen.
Ik kan genieten van hun spel. 
Ze rennen achter elkaar aan en de oudste buitelt speels over de jongste heen. 
Als ze 's avonds in een stoel liggen en ze kreunen zachtjes van genot
 en draaien zich op hun ruggetje en slaan een pootje over hun kopjes, ben ik vertederd.

Ik houd van mijn poezen, dat moge duidelijk zijn. 
Toen mijn zoon klein was kon ik uren naar hem kijken. 
Zijn gezichtje, wat sprekend op zijn vader leek.
Hoe hij ademde, hoe hij keek. Het vulde mijn hart met liefde en ik kreeg er niet genoeg van.

Vader kijkt met dezelfde liefde en aandacht naar je.
Zijn smartphone staat vol met foto's van jou.
Hij laat de deur altijd openstaan, zodat je aan Zijn Voeten kunt spelen.
Je hoeft niet te wachten op de laatste druppel, nee Hij heeft een stroom van levend water voor jou
Een douche van liefde waar je onder mag gaan staan

"Maar Vader, U bent in de Hemel en ik ben op de aarde, dat is veel te ver weg.." heb ik weleens gedacht.

Dezelfde dag werd ik op mijn fiets verrast door een golf van Liefde over me heen.

Nooit te ver weg dus......

Ik ben ervan overtuigd dat niets ons kan scheiden van Gods liefde. 
De dood niet, het leven niet, engelen niet, bovenaardse krachten niet,
 de dingen van vandaag niet, de dingen van morgen niet.
 Nee, er is geen enkele kracht die dat kan.
Hoe hoog we zijn gestegen of in welke diepte wij ons ook bevinden, 
niets in de hele schepping kan ons scheiden van Gods liefde,
 die ons gegeven is in Christus Jezus, onze Heer.
God houdt Zijn Woord. Romeinen 8:35



donderdag 26 maart 2015

Bom ontploft.

Je stapt je voordeur binnen en begint categorisch met ruimen.
Overal ligt wat. 
Een joggingpak die in de haast is neergegooid, een onderbroek, een natte handdoek en make-up spullen.
De vaat  staat me aan te grijnzen en de kachel staat nog hoog.
Vanavond zat ik heerlijk uit te rusten van de sportschool.
Ik had net gegeten en was bij de tv even met mijn smartphone bezig.
Gaat dat ding ineens over en ik nam op.
"Hoi wat leuk dat je belt" zeg ik spontaan.
"Ja" en ze begint te lachen "Maar waar blijf je?"
"Waar blijf je????" Het is toch morgenavond......
"Nee vanavond, maar je hebt een half uur om hier heen te komen."
Ik ren onder de douche, maak me op en trek snel iets leuks aan.
De katten kijken wat verdwaasd naar dat gedoe.
Ik zie, dat ik een huis in desolate toestand verlaat.

Alle vrouwen zitten te luisteren. 
Te luisteren naar iemand die vertelt hoe een borstprothese gemaakt wordt.
Waar je op moet letten als je ze draagt  en hoe je ze behandelt.
Ik kijk voorzichtig langs de rij aandachtige gezichten.
Een aantal jonge vrouwen. Wat oudere vrouwen en de oudsten.
Het maakt niet uit. 
De strijd tegen de ziekte, het verlies van je borst, dat vraagt niet naar leeftijd.

We gaan naar achteren en verkleden ons.
 Prothese badpakken, jurkjes en lingerie worden achtereen volgens geshowd.
 Ik blijf een beetje achterop tijdens de avond, alsof de start de rest bestempeld.
Ruzie met een buikband die aan de achterkant zit en zo.
Gelukkig is Nicolette een relaxte eigenaresse van de mammacare zaak met veel humor.
Ook zij werd eens getroffen door borstkanker en heeft toen besloten om de vrouwen te willen helpen en is een mammacarezaak begonnen.

Aan het einde van de show maken we hier en daar een praatje. 
Er is geen drempel, want we zijn allemaal dezelfde helden.

Met leuke slippers een mooi bloemetje en een goodiebag kom ik thuis.

Ja, hier is een bom ontploft.

Maar deze bom is niets vergeleken, bij de explosie die afging in het leven van iedere vrouw die er vanavond was.
We doen het met de resten en we doen het heel goed.
We hebben nieuwe plekjes gezocht en alles netjes opgeborgen.
Ons huis ziet er weer piekfijn uit.

@Lineke

dinsdag 24 maart 2015

Brood bakken.

Toen ik vanochtend de slaapkamerdeur opende, kwam de geur van versgebakken brood
me tegemoet.
Eens per week start de broodbakmachine om 4.30 uur en draait een programma af.
Het heeft even geduurd voordat ik het apparaat in durfde te stellen om zijn werk
in de nacht te kunnen doen.
Ondanks dat ik op dat moment goedkoop stroom heb was ik er nogal huiverig voor.
Je moet je keurig aan de hoeveelheden houden en daar ging het nog weleens mis
Wantrouwig keek ik door het raampje als hij bezig was.
De gedachte dat het brood veel te droog zou worden deed me besluiten om er een flinke scheut water bij te gooien.
Dan draaide het deeg in het overtollige water en werd er natuurlijk een fikse hoeveelheid meel bij gedaan.
Tijdens het rijzen liep het deeg over de rand van het bakblik en kwam de verbrande lucht mij tegemoet.
Snel pakte ik dan het gloeiend hete geval en sneed de bovenste laag er af.
Omdat ik niet van de weggooierige ben ( ik bid er zelfs om toestemming en vraag vergeving als ik het doe)
werd die bovenste laag in een koekenpan gebakken en vrouwmoedig opgegeten.
Dus kortom het was een hele klus met een simpele machine die je het leven veel aangenamer wil maken.

Maar ik heb me overgegeven aan het recept. In het kader van " zij weten het misschien beter dan ik" houd ik me nu keurig aan de grammen.
En ja het gaat goed.

En ja nu durf ik hem 's avonds in te stellen en doet hij terwijl ik slaap zijn werk
om als ik 's ochtends wakker word me te verwennen met een warme boterham.

Het deed me denken aan de navolgende tekst:

Ik heb daar vaak eens over gemediteerd.

Misschien past het bovenste verhaal er wel een beetje bij.

         Het is voor u tevergeefs, dat gij vroeg opstaat,
laat opblijft, brood der smarten eet –
Hij geeft het immers Zijn beminden in de slaap. Psalm 127:2

@Lineke


maandag 23 maart 2015

Hoog vlekniveau.

Bewapen u met alle wapens die God ons geeft.
 Dan zal de duivel met zijn slinkse streken u geen kwaad kunnen doen. Ef.6

Maandag. 
Na een rustig weekend trek ik de rolgordijnen omhoog en kijk in het zonnetje.
Heerlijk, daar word je vrolijk van.
 Straks douchen, opmaken en voor de kast staan om wat leuks uit te zoeken om aan te trekken.
Ik ga naar mijn werk, waarbij het belangrijk is om er verzorgd uit te zien.
Nu vind ik dat het mooiste wat bestaat, denk ik. Kleding uitzoeken om aan te trekken.
Als klein meisje al had ik de behoefte om me een paar keer per dag om te kleden en weer een ander jurkje aan te doen.
Mijn vlekniveau was ook groot, dus dat scheelde wel.
Niet dat ik daardoor bereikte dat ik weer een ander jurkje aan mocht.
Het enige wat ik kreeg was een grote slab en een mopperende moeder, die met een nat doekje over de vlek wreef.
De grote slab diende me te beschermen tegen vlekken.
En zelfs dan kreeg ik het nog weleens voor elkaar om me te bevuilen.

Als ik straks in de kast duik, zal ik dan niet vergeten om mijn wapenuitrusting aan te trekken?
Want het werkt als een slab. Het zal me beschermen tegen vlekken.
Want satan is er op uit me te bevuilen.

Neemt daarom de wapenrusting Gods, om weerstand te kunnen bieden in de boze dag en om, uw taak geheel vervuld hebbende, stand te houden.
14Stelt u dan op, uw lendenen omgord met de waarheid, bekleed met het pantser der gerechtigheid, 
15de voeten geschoeid met de bereidvaardigheid van het evangelie des vredes; 
16neemt bij dit alles het schild des geloofs ter hand, waarmede gij al de brandende pijlen van de boze zult kunnen doven; 
17en neemt de helm des heils aan en het zwaard des Geestes, dat is het woord van God.  Efeziers 6:13-17

Lieverds ik wens jullie een fijne dag...
 @Lineke

zondag 22 maart 2015

Zie IK sta aan de deur.

 Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop.
Indien iemand naar mijn stem hoort en de deur opent,
Ik zal bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij.
Openbaring 3:20 NBG51

Waar denk je aan als je deze Bijbeltekst leest?

Waarschijnlijk aan iemand die nog niet gelooft en
zijn hart nog niet geopend heeft voor de Heer.

Deze tekst wordt vaak gebruikt voor ongelovigen

Maar als je hem in de context leest, zie je dat Jezus het heeft tegen een gemeente.

De gemeente van Laodicea.

Zie Ik sta aan de deur en Ik klop”

Wat? Is Jezus dan niet binnen in de gemeente?

Het draait toch allemaal om Hem in de diensten, in de lofprijs en aanbidding in de preek?

Toch kan het dus zijn, dat Hij buiten staat.

En Hij op zoek is naar een gelovige, die de deur open wil doen
en Hij binnen mag komen en met Hem mag eten.

Wanneer zou Jezus binnen mogen komen?

Zou deze tekst wat opheldering kunnen verschaffen?

 Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven.
Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven.
Ik was een vreemdeling en u hebt Mij in uw huis uitgenodigd.
Ik had niets om aan te trekken en u hebt Mij kleren gegeven.
Ik was ziek en u hebt Mij opgezocht.
Ik zat in de gevangenis en u bent bij Mij geweest.”

@Lineke


.





Oudste

Bij de titel oudste gaan er misschien allerlei gedachten door je hoofd.
Waar zou ze het over willen hebben?
Je hebt verschillende " Oudsten"
De Oudste in een kerk. Dat is net als een ouderling. 
Ze zitten in de raad en vergaderen vaak dat het een lieve lust is.
Ze brengen huisbezoeken en zijn bij rouw en trouwdiensten.

Je hebt ook oudste kinderen. 
In een gezin met meerdere broertjes en zusjes is de eerstgeborene de oudste.
Logisch zul je misschien denken.

Maar een oudste kind heeft vaak een leidersrol.
Het weet het beste hoe het gaat, het is het broddellapje van de ouders.
Op dat lapje zijn allerlei steken uitgeprobeerd en wat niet werkte weer uitgehaald bij de anderen.
Ongemerkt of bewust aangemerkt draagt ze verantwoordelijkheid voor de nakomende telgen.

Misschien was God Zich bewust van deze positie toen Hij oudste kinderen schiep.
Hij gaf ze altijd een bijzondere Zegen mee.

Oudste kinderen. Je proeft het nog als ze volwassen zijn.

Gisteren kreeg ik bericht dat mijn jongste broer van 52 jaar opgenomen is in het ziekenhuis.
Hij was erg vermoeid op de bank in slaap gevallen en werd na een paar uur wakker.
Hij was erg benauwd en kon bijna geen lucht krijgen. 
Opgenomen op de intensive care aan de hartbewaking.
Op dat moment werd hij mijn jongste broertje, die 9 jaar na mij geboren werd.
En al heb ik niet het contact wat wenselijk is, toch huil ik om mijn broertje en 
ben bij hem, terwijl hij vecht om zuurstof.

Toen mijn broer, die een jaar jonger is dan ik, overleed aan een aneurysma in zijn hoofd en 
maar 32 jaar mocht worden, had ik het gevoel dat ik niet goed op hem gepast had.

Ik stond bij zijn graf en fluisterde dat ik beter op had moet letten,
 want dan was dit niet gebeurd.
Ook vond ik dat hij voor zijn beurt was gegaan. Ik was immers de oudste....

Natuurlijk besef ik met mijn grote mensenverstand dat dit niet reëel is.

Maar rouw is niet altijd reëel....

Ik hoop en bid dat mijn broer mag genezen.

En dat zijn fysieke - en geestelijke hart mag herstellen als nooit te voren.

Zodat hij ook een Oudste mag worden.

@Lineke



zaterdag 21 maart 2015

Doe maar, huil maar.....


@Lineke


Wereld Downdag.

Gisteren vertelde ik, dat ik een hekel heb aan die internationale dagen die door een ander zijn bepaald.
Ja en daarmee word ik op mijn vingers getikt.
Want het is vandaag Wereld Downdag en als er iemand is,
 die deze dag zou willen gedenken ben ik dat.
Mijn eerste vriendin was een meisje met down.
Ik heb weleens gelezen dat je eerste vriendin een hele belangrijke plaats in je leven inneemt.
Dat is bij mij zeker zo.
Ik heb al vaker over haar geschreven. Mijn trouwe lezers kennen ons verhaal.
Ik heb het gekopieerd van een andere blog wat het lettertype niet ten goede komt.
Als je het lastig vind om te lezen, laat me het even weten dan typ ik het opnieuw.

Ineke.


Ineke was de kleindochter van opa Buurman.
Ineke kwam regelmatig op visite.
Ze zat in een rolstoel, want zoals meer downmensjes dat hebben,
had ze een aangeboren hartafwijking.
Die rolstoel komt trouwens later nog eens aan bod.
Ze zat in haar rolstoel aan tafel te kleuren.
Ik kreeg ook een kleurplaat en ijverig begon ik ook te “kleuren”.
Het werd zeer kritisch door Ineke aanschouwd.
Ik kreeg de strenge opdracht om binnen de lijntjes te blijven.
Tjonge, wat een opdracht voor een driejarige.
Mijn motoriek leende zich niet voor “binnen de lijntjes”
Met het puntje van mijn tong buitenboord probeerde ik mijn handje te sturen.
Tevreden knikte Ineke, mijn lief vriendinnetje.
Wat zijn Ineke en ik vaak buiten de lijntjes gegaan.
Wat hebben we een pret gehad samen.
Ik wist niet dat ze een downmeisje was. Voor mij was ze Ineke.
Ineke, die zoveel van God hield en zo diepgelovig was.
Wat is het fijn om verder over mijn vriendinnetje Ineke te vertellen.
In mijn vorige blogjes lees je over Ineke, een meisje met downsyndroom.
Ze had een ernstige aangeboren hartafwijking en mocht zich absoluut niet inspannen.
Daarom zat ze in een rolstoel.
Toen ik zes jaar was, gingen we verhuizen.
Wel bleven we in dezelfde plaats, maar in een andere wijk.
Zodoende zag ik Ineke niet meer zo vaak.
Maar op zondag bezocht ik haar weleens.
Tjonge, dat was echt leuk.
Ik bleef eten en Ineke en ik vonden dat heel gezellig.
Ik mocht zelfs zomaar naar de wc, terwijl we aan het eten waren.
Dat was thuis verboden en ik had gevoegelijk aangenomen, dat het niet mocht in een christelijk gezin.
Of het daar zo christelijk was, vroeg ik me wel eventjes af.
We baden en dankten wel, dat zat in ieder geval wel goed.
Na het eten moest Ineke even rusten.
Toen we vroegen of we samen mochten wandelen, verleende haar moeder ons haar toestemming.
Het was mooi weer.
Ineke ging in de rolstoel en ik duwde haar.
Maar zo’n rolstoel leek me best weleens spannend.
Ik stelde voor dat Ineke mij maar eens moest duwen en ik nam plaats.
Nog hoor ik haar zwoegende adem en we wisselden maar weer van onze plek.
Onze lach klaterde door de strakblauwe lucht.
Verder ging het naar de speeltuin, een straat verderop.
Ik ging koppeltje duiken over een rek en Ineke keek vanaf haar plekje in de rolstoel toe.
Of zij het ook niet eens wilde proberen, was mijn vraag.
Dus stapte Ineke naar de brug en ik hees haar over het rek.
Ze draaide rond, maar kwam met pimpelpaars gezichtje weer omhoog.
Pas toen realiseerde ik me, dat Ineke niet zo was, dan ik.
Ze stapte weer in haar rolstoel en ik duwde haar weer naar
huis.
Opgewonden vertelden we onze belevenissen.
Moeders bezorgde gezicht sprak boekdelen.
Het was goed gegaan en wij hadden een prachtige middag gehad.
Nu denk ik, wat toch super van die moeder.
Dat ze haar meisje losliet en ons liet gaan.
Als ik al zoveel van Ineke hield, dan zij toch helemaal.
Lieve Ineke,
Samen maken we een stapje in de tijd.
Jij was twaalf en heel ziek.
Je lag beneden in de woonkamer.
Je bed stond in een hoek tegen de muur.
Je lieve ogen waren gebroken.
Nooit had ik zulke oogjes gezien.
En nooit had ik jouw oogjes weer gezien, als ik niet zomaar plotsklaps op weg naar huis de sterke aandrang voelde om rechtsomkeert te maken.
Samen met een vriendinnetje liep ik en vroeg: “Zullen we naar Ineke gaan?”
Het was twaalf uur en het was spits.
Het verkeer raasde om ons heen.
En te midden van dat voelde ik die bevreemdende Aandrang.
Het was Iets waar ik aan moest gehoorzamen, leek het wel.
Ik belde aan bij je huis en je mamma deed open.
Ik zag haar roodbehuilde ogen en merkte haar aarzeling op toen ik vroeg of Ineke thuis was.
“Ja” zei ze “Kom maar verder”
Wat werd het stil in me, toen ik verwonderd naar jouw bed liep en in je ogen keek.
Je zei met een zachte stem en nog zachtere glimlach mijn naam.
Had je gevraagd aan de Heer, Die jou zo lief had of je afscheid van mij mocht nemen?
Ik weet het niet lieverd.
Ik was tien jaar en ik pakte je handje en zei “Nou dan ga ik weer. Dag Ineke”
Stil liep ik de deur uit en zei tegen mijn tochtgenootje
“Ineke is erg ziek hé?”
Jaren later, toen ik twijfelde aan mijn waarde als mens en of God wel van mij kon houden, ging ik in gesprek.
Ik kreeg de opdracht om te bedenken wie in mijn jeugd belangrijk geweest was.
Wie mij veiligheid en liefde had gegeven ..
Dat zou dan het startpunt worden van de pijnlijke dingen waar ik door heen zou moeten.
Lieve Ineke, ik lag ook in mijn bed, toen ik hierover nadacht.
En jij kwam levendig terug in herinnering.
Ik huilde en had heimwee.
Lief downmeisje, ik heb toen de Heer gevraagd of Hij je wilde bedanken voor jouw liefde.
Jij was immers bij Hem, dus Hij kon zo even naar je toe lopen.
Je bent boven de lijntjes.
De lijntjes van de tijd en van je zieke hartje.
Wat zul je veel lachen en blij zijn.
Kleur jij de regenboog in de wolken als ik hem zie?
En zul je dan binnen de lijntjes blijven?
Dag lief vriendinnetje.
Tot gauw…We zijn slechts één ademtocht van elkaar verwijderd.




Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...