dinsdag 3 maart 2015

Wasdom.

Het was vandaag dinsdag. De dag dat ik naar mijn voorleesgezin ging.
Ik bel aan en er kijken twee glinsterende donkere ogen door het raampje naast de voordeur.
De deur word geopend door de kleine man en ik word enthousiast begroet.
Hij pakt me bij de hand en trots troont hij me naar de woonkamer en wijst op de muur.
De kamer is versierd want zijn broertje is morgen jarig.
Op de vraag wie er jarig is, noemt hij zijn eigen naam.

Waar hij zich vooral op verheugd is dat hij morgen taart eet.
Wat is het toch een heerlijk knulletje. 
Ik zeg hem dat ik hem opeet, omdat ik hem zoooo lief vind.
Ik verduidelijk zijn moeder dat we dat in Nederland weleens zeggen als we kinderen erg lief vinden.
Trots kijkt ze naar haar zoon en straalt.
Het voorlezen is aan mij niet meer besteed.
Op de vraag wie er moet lezen valt de keuze op mamma.
Hij klimt op haar schoot, legt zijn donkere krullenkopje tegen haar borst en vertrouwd luistert hij naar haar verhaal.
Hij herhaalt de woordjes die ze zegt.
Af en toe kijkt hij om naar mij. Heel sociaal vind ik dat, hij wil me er wel bij betrekken.

De kleine man maakt grote vorderingen en zijn mamma al net zo.
Ik kom nog vier keer en dan zit mijn taak erop.
Moeder vraagt of ik na hun gezin weer in een ander gezin ga voorlezen.
Ik zeg dat ik dat nu nog niet weet.
Ze nodigt me uit om morgen naar de verjaardag van de jongste te komen. 
Nou uitnodigen, het is haast een bevel.
Ik begrijp dat goed.
Het moet wat zijn als je vanuit een ver land in Nederland komt wonen.
De taal moet zien te gaan spreken.
Je kinderen de aandacht te geven, die ze hier gewend zijn te doen.
Het bleek wel toen ik vroeg, nadat ze een liedje in het Frans had gezongen of ze dat van haar moeder had geleerd.
Haar moeder? Nee, ze speelde altijd met andere kinderen.
Van haar moeder kreeg ze niet de aandacht, die ze hier mocht leren te geven aan haar kind.
En wat ze nu met heel veel liefde, warmte en toewijding doet.

Ik ben echt heel trots op haar...Ze is zo'n sterke vrouw, zoals er velen zijn.
We mogen schouder aan schouder, elkaar bemoedigen, aanvuren
 en elkaar laten weten dat we kostbaar zijn.

Dat wat ik straks in 20 weken gebracht heb, zijn zaadjes geweest.
Het zaad is in goede aarde gevallen en heeft vrucht gedragen.
Na 20 weken is mijn zaaibak leeg en ga ik weer verder.

Het is God, Die de wasdom geeft.

1 opmerking:

  1. Wat een mooi en dankbaar werk om te doen. Maar ook moeilijk om zo'n gezin weer los te laten.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Eerlijk zijn.

Lieve Vader ik kan me niet indenken dat ik het misbruik van meester B. zover heb weggestopt. Heel langzamerhand stapje voor stapje komt ...