zondag 31 mei 2015

Jurk of broek.

Zoals ik jullie al vertelde ben ik tot de vierde juli in Duitsland. 
Bij gebrek aan een pc werk ik op mijn smartphone en daardoor heb ik niet echt de mogelijkheid om de tekst te verwerken tot een mooi geheel.

Gezellig. De eerste dag gaan we naar de stad om te winkelen. 
Allereerst naar de supermarkt. 
Het is een hele grote met twee verdiepingen. 
Verbeelde ik het me nu? 
Telkens als ik mensen tegen kwam werd ik vluchtig van kop tot teen bekeken.
Het geeft je een onzeker gevoel. 
Wat mankeert er aan mij? 
Ze zien vast dat ik de laatste tijd gegroeid ben
Je probeert je zelf in deuren van de koeling te bekijken. 
Het lukt niet het enige wat je ziet zijn de hapjes van Mora Een die moet ik nu juist niet zien.
Je vraagt je af of alles goed zit.
 Bij de slager probeer je in je beste Duits duidelijk te maken dat je vegetarische produkten zoekt. 
Ik geef het maar op en vertel dat ik uit Nederland kom.
Dat hadden ze al gezien.
In het overdekte winkelcentrum heb ik tijd om de vrouwen te bekijken.
En dan weet ik waarom ik een bezienswaardigheid ben.
Er loop werkelijk NIEMAND in een jurkje of rok. 
De ene na de andere broek loopt mij voorbij.
Spijkerbroek, pantalon met laars of schoen.
Ik ben de enige jurkjesdraagster.
Ik bekijk de gezichtjes erboven. 
Hoe voel je je als je net als je soortgenoten in hetzelfde kledingstuk loopt?
Straal je je nog wat vrouwelijkheid uit?
Onwillekeurig denk ik aan een fabriek die uitgaat en waar iedereen in hetzelfde herkenbare kloffie loopt. 
We hebben aan de band gestaan en we willen niet uit de band springen.
Eindelijk in het restaurant zie ik een lotgenoot: Wat een leuke jurk!!
Maar wat blijkt? Ze is Nederlandse. 
"Weet je hoe het komt" zeg ik tegen mijn vriendin
Wij hebben een prachtige koningin die ons voorbeeld is. 
Een lust om naar te kijken en op te volgen.
Ze geeft je lef om er leuk uit te willen zien.

Vraag: Broek of rok/jurk. En waarom?


vrijdag 29 mei 2015

SPROOKachtige nachtmerrie

Soms blijkt een sprookje een nachtmerrie.
Kijk niet terug naar het sprookje.
Ervaar de nachtmerrie en stap er uit.
Je leven hoeft niet getekend te zijn door 
jezelf weg te cijferen te laten misbruiken.
Stap er uit. Je kunt het. Het is mij ook gelukt. Vragen?
mail naar
lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

woensdag 27 mei 2015

Afwezig

Lieve lezers, ik ben tot 3 juni met vakantie.
Ik hoop je dan weer via deze blog te ontmoeten.

@Lineke

maandag 25 mei 2015

Opwekking.

Verbrande neus en stoffige schoenen. 


Een hoofd vol allerlei ontmoetingen met leuke mensen.
The day off. Opwekking. Wat was het leuk. En wat was ik blij dat ik mee kon rijden.

Vrijdagavond zat ik luidkeels mee te zingen. Ik verzuchtte: Och Heer wat zou ik graag willen....
Het volgende moment.
Een lief kennisje stuurde me een appje met een mooi lied. Ze schreef dat ze naar Opwekking ging. 
Ze reed met iemand mee.
Ik appte....Ja hoor prima er was nog een plekje over.....
Ik knipperde met mijn ogen.....Dat gebed was snel verhoord.
Inderdaad in een oogwenk.

De stille wens om nog een keer te gaan had al jaren in mijn hart geleefd.
Het was verbonden aan een traumatische ervaring.
Mijn ex en ik stonden klaar om naar de dichtstbijzijnde camping te gaan.
De camper was ingepakt, het plekje besproken.
Ik zong het hoogste lied, omdat ik zoveel van zingen houd.
Speciaal het aanbidden van mijn God en Vader.

Uit het niets viel hij uit....Hij zette me klem en een golf van geweld volgde.
Hij ging op een paar stoelen voor het huis liggen en dwong me om mijn excuses aan te bieden.
Verbaasd en verward, verslagen en bang keek ik naar de gestalte van mijn man.
Trillend ging ik er heen en vroeg vergeving....( waarvoor wist ik niet)
Maar het was niet voldoende. Naar Opwekking?
Dat had ik ten ene male verziekt. Om zo de Here te loven en te prijzen?
Dat had ik verknoeid.....Hij was er niet meer voor in de stemming....
De hele nacht bleef hij op de stoelen liggen. 
Het regende, maar hij bedekte zich met het grondzeil van de voortent.
Ik ging naar bed. 
Weg was mijn blijdschap, veranderd in rouw en angst.

De afgelopen week bedacht ik me dat het tijd was
om deze verschrikkelijke gebeurtenis eens om te keren.
Mijn afgeroofde land wat zo bij mij hoort: 
Het land van lofprijs en aanbidding. Dat land wilde ik weer in nemen.

En daar kwam de gelegenheid. In een oogwenk.

Strijd kwam er gisteren, toen mijn ex tussen die duizenden mensen voor me bleek te zitten.

Hij liep dreigend voor me langs, toen ik voor het podium stond om gebed te ontvangen voor een nieuwe droom.
Hij pareerde voor mij, toen ik als één van de eersten in de nazorgruimte gebed ontving om mij opnieuw toe te wijden aan mijn lieve God en Vader.

Ik huilde in mijn binnenste na die tijd temidden van vele anderen op het gras.
"Heer ik kan niet altijd sterk zijn. Ik ben moe van het gevecht..."

Toen deelde ik het eerlijk met mijn vrienden. Ik kreeg een knuffel en het ebde weg.

Dank lieve familie, dat ik mee kon rijden. Jullie beseften niet wat het voor mij betekende.
 Maar jullie waren een kostbaar instrument in de liefdevolle Handen van de Eeuwige.

Uit de grond van mijn hart zal ik zeggen: ‘HEER, wie is aan u gelijk? 
U bevrijdt de zwakken van hun onderdrukkers, de zwakken
 en de armen van hun uitbuiters.’Psalm 35:10

@Lineke




zaterdag 23 mei 2015

De bruidsjurk.

........Om uw harten te versterken, zodat zij onberispelijk 
       zijn in heiligheid voor onze God en Vader bij de komst van 
       onze Here Jezus met al Zijn heiligen. 1Thess.3 :13.



Van heel klein af aan wist ze met wie ze wilde trouwen.
Niemand had haar gedwongen of het haar opgelegd.
Maar aan hem had ze haar hart gegeven.
En nu was ze begonnen met het naaien van haar bruidsjurk.
Ze had prachtige stof uitgezocht en met bevende handen het patroon uitgeknipt.
Met ieder liefdevolle steekje werd haar hart meer met die van haar bruidegom vervlochten.
Regelmatig bekeek ze de vorderingen, want ze wilde dat haar jurk volmaakt zou zijn
als haar Bruidegom haar op zou halen.....
Ze wist dat ze er prachtig uit zou zien.
De glans van dit vooruitzicht straalde nu al van haar af.
Het maakte haar bijzonder om te zien.
Vele ogen richtten zich op haar..
Vele mannen dingen naar haar hand.
Maar haar schoonheid was alleen voor haar Bruidegom.
Haar hart was verzegeld.
Verzegeld door Zijn Geest....

........Om uw harten te versterken, zodat zij onberispelijk 
       zijn in heiligheid voor onze God en Vader bij de komst van 
       onze Here Jezus met al Zijn heiligen. 1Thess.3 :13.


P.S. Gisteravond hebben 150 tieners besloten hun bruidskleed klaar te maken voor KONING JEZUS. #conferentie opwekking.....


@Lineke

vrijdag 22 mei 2015

Vliegen afvangen.

Het wordt weer een feestelijke tijd voor mijn katten....
De vliegen gaan weer vliegen..
En omdat hier de deuren open staan en ik geen horren heb, gaan de kattenkopjes van links naar rechts en word er door het huis gerend.
Als je goed luistert hoor je een soort van gekrakkelde krik van hun bekjes.
Het is een jachtgeluidje wat ze ook laten horen bij het zien van vogeltjes.

Vanochtend zat er een hele dikke bromvlieg op het raam.
Gelukkig weet de jongste nu ook dat je rekening dient te houden met alles wat er voor staat en hangt.
De bestraffende toon heeft haar afgeleerd de boel te laten kletteren.
Ze wacht geduldig tot vliegenbeest er voor kiest het luchtruim in te gaan.
Maar er gebeurde zoiets moois....
De oudste kat pikte de grote vlieg uit de lucht, om hem te laten vangen door de jongste,
die hem dankbaar opat en trots haar weg vervolgde.

Het gebeuren deed me denken aan de Gemeente.
Wat zou het mooi zijn als we onze eigen plek in nemen.
En dat we deze plek waarderen en belangrijk vinden.
Een bewustzijn bezitten dat onze plek hoe nederig en onbelangrijk het ook lijkt 
nodig is om een gemeenschap te vormen, waarin ieder tot zijn recht mag komen.
En dat we elkaar niet de vliegen willen afvangen, maar het elkaar willen gunnen.

Je kunt begrijpen dat ik de poezen flink geprezen heb.

@Lineke




woensdag 20 mei 2015

Ik tel niet mee....


Ze hebben het druk. Ze werken allebei en hebben hun afspraken..
Ze doen tussendoor nog een opleiding en bouwen aan hun carrière.
Plannen maken ze voor de vakantie...
Het bruist van leven.....

En zij? En hij?
Er zijn dagen dat hij niet verder komt dan de voordeur, om de krant te halen.
Die hij vervolgens bij de overige post op een stapeltje legt. 
Hij is te moe en heeft teveel pijn om zich er in te verdiepen.
Het douchen was al zwaar genoeg..Even uitpuffen op een stoel...Als de vermoeide pijnlijke benen het toelaten en de loodzware armen willen bewegen kan hij zich aankleden...
Zo niet, dan is het bed de enige toevlucht.

Zij heeft ondraaglijke pijnen. Ze kunnen de oorzaak niet vinden en dat maakt het moeilijk.
Had haar kwaal maar een naam, dan was het misschien wat acceptabeler.
Er zijn dagen bij, dat ze zich voor haar doen topfit voelt.
Ze geniet hiervan en doet een klusje in huis en gaat naar buiten.
Om de volgende dag de tol te moeten betalen....Ze weet het en ze neemt haar verlies........

Stil en klein is de wereld geworden... 
Want wie begrijpt dat, niet alleen het lijf, maar ook het hoofd niet wil?
En dat als er eens iemand kom met zoveel rumoer, dat je hem liever ziet gaan dan komen?

Ik tel niet meer mee...... De gedachte bekruipt je....
De wereld draait door en telt..
Telt de resultaten van productiviteit..
Telt het salaris aan het eind van de maand..
Telt de de dagen tot aan het weekend.
Telt de maanden tot aan de vakantie....

En ik?? Ik tel niet meer mee......

Maar wat zegt God??

Als je de tijd eens neemt om psalm 139 eens te lezen.
Wat zegt God dan over jou?

Zullen we Zijn Gedachten eens gaan tellen?
Zijn denken over ons....Dat is heel iets anders dan wat wij denken.
Hij laat het niet afhangen van onze prestaties..Wij ZIJN geliefd....

Als je aan het eind van de psalm komt zul je samen met David kunnen zeggen...
"Nee Heer, ik tel niet meer mee....Ik verbaas me verbaas me over Uw liefde voor mij..."

ENE, gij hébt mij doorgrónd,
gíj zijt het díe mij ként.
Gij kent mijn zítten, mijn ópstaan,
hebt begrépen mijn dénken
van vérre.
Gij zijt de maat van mijn gáan en mijn líggen,
met al mijn wégen zíjt gij vertróuwd.
Want er komt geen zín op mijn tóng,-
zie ÉNE,
gij ként haar volkómen.
Van achter, van voren hebt gíj mij omklémd,
hebt ge op mij uw hándpálm gelégd.
Te wónderbaar is mij dit wéten,
te stéil,
ik kán er niet bíj!
Waar zal ik heen om uw Géest te ontgáan,
waarhéen
om voor uw áanschijn te vlúchten?
Als ik opstijg ten hémel, zijt gíj daar,
kies ik als bed de hél, zie, dáar zijt gíj!
Al zal ik uitslaan de vléugels van het mórgenrood,
al ga ik wónen
áchter de zée,
ook daar zal uw hánd mij geléiden,
zal mij gríjpen uw réchterhánd.
Zeg ik: ‘ach dúister, vermáal mij,
nácht
mag voor mij wórden het lícht!’-
dan is ook duister voor u niet te duister en nacht is lícht als de dág,
de dúisternis is áls het lícht!
Ja gij, gij hebt geschápen mijn níeren,
mij gewéven
in de schóot van mijn móeder.
Ik dank u,
dat ik ontzagwekkend wonderbaarlijk ben geschapen,
uw dáden zijn wónderen!-
mijn ziel
beséft dat bóvenmáte!
Mijn gebeente was niet verholen
voor u die mij in het verbórgene máakte,
ik werd gevlochten
in het óndersté der áarde.
Mij, vormeloos nog, zagen uw ogen:
op uw boekrol zijn ze alle geschreven,
dagen die wérden gevórmd,
toen nog géen van hén er wás.
Mij,
hoe kostbaar zijn uw gedáchten, o Gód,-
wát zijn hun hóofdstukken kráchtig!
Wil ik ze tellen, het zijn er méer dan het zánd;
ontwaak ik,
dan nóg ben ik sámen met U

@ Lineke





Strijd.

Kleindochter.....

Ik kijk naar jou  
En zie mezelf
Het dansende levendige kind
Het blije zonnetje...
Jij mag zo zijn, bevestigd in je pril begin.
En doordat jij mag zijn
Mag ik er zijn
al is het 60 jaar later 
In de erkenning die jij mij geeft
komt ontkenning duidelijk naar voren
en vechten ze om voorrang..


@Lineke

Doorwaakte nacht.

Soms zijn er onrustige nachten
waarin je ligt te wachten 
op een heel klein beetje slaap
het lijkt van ver te moeten komen
en is opgehouden bij de grens
van waken en slapen
het is nog in dromenland
en daar ben ik niet.

@Lineke

zondag 17 mei 2015

Brood.

Soms heb je 's ochtends een flinke maaltijd gehad en je hebt ervan genoten.
De hele dag ben je voldaan...je hebt zelfs het gevoel dat je er de hele week genoeg aan hebt.
Vanochtend ging ik samen met mijn beste vriendin naar de kerk.
Heel langzamerhand word het een beetje mijn kerk. 
Iedere keer steek ik mijn voelhoorntjes uit en let op bepaalde zaken.
Niet vanwege de boterham met het juiste beleg en of er ook een lekker drankje bij geserveerd wordt.
Nee, het zijn andere etenswaren, het is ander voedsel.
Zeker is dat Het Brood des Levens aanwezig dient te zijn.
En of er voldoende Genade is....
Genade voor een imperfect mens als ik ben....
Vanochtend deelden we met elkaar een groot verdriet.
Dat grote verdriet maakte dat velen, inclusief ikzelf, hun zakdoek nodig hadden. 

Wat ben ik vertroost door de preek ..
Wat zijn er een Bijbelse antwoorden gegeven, waar ik mee verder kan.

@Lineke


zaterdag 16 mei 2015

Dankbaarheid ondanks alles.

De #bloghop van de maand mei heeft het thema "Dankbaarheid ondanks alles"

Het is een mooi thema, ware het niet dat ik er wat kriebelig van word...Dankbaarheid...
Daarom heb ik al verschillende pogingen gedaan om er een blogje over te schrijven.
Als ik het op papier had gedaan, waren er heel wat proppen door de kamer gevlogen.
Maar mijn laptop is geduldig....


Dankbaarheid.....
Het roept bij mij negatieve associaties op.
Het hoort bij vroeger...


Er was veel geweld, lichamelijk, psychisch en seksueel.....
Allemaal achter de voordeur....Allemaal met de Bijbel in de hand.
Maar dankbaarheid was verplicht.....
Je kreeg drie keer per dag eten...
En drie keer per dag werd er uit de Bijbel gelezen.
Drie keer per dag moest je danken.

Ook op school werd het er ingehamerd. 
We bidden zoveel, maar hoe vaak vergeten we niet te danken?
De melaatsen en Jezus werden als voorbeeld gebruikt. 
Danken, het was verplicht. 
Het was alsof ik een potentaat gehoorzaamde, tevreden hield.

Dankbaarheid. ondanks alles
Eén ding hoop ik en bid ik...
Dat God me nooit zal aanspreken op het feit, dat ik Hem niet genoeg gedankt heb.

Dankbaarheid is namelijk geen regel. Dankbaarheid is niet iets wettisch.
Dankbaarheid is een zaak van het HART en van de ogen van het HART.

Als ik mijn frustratie, pijn en ondankbaarheid naar God uit, volgt er vaak dankbaarheid.
Dankbaar, dat ik bij mijn Vader mezelf mag zijn, geuit heb wat er in mijn hart leeft en
daarna de ervaring krijg van het op schoot kruipen en stil worden bij Hem.

Na het ontevreden rommelen met spullen, terwijl ik aan het poetsen ben en me uit in gemopper naar de Heer, ben ik dankbaar omdat er een vleug van goddelijke humor door mijn hart waait, vanwege dat zeurende kind, wat ik kan zijn.

En al krijg ik het (nog) niet over mijn lippen, in die intimiteit deel ik de dankbaarheid.

God heeft dat bange vogeltje, wat ik was, getrokken met Zijn oneindige liefdevolle Geduld.

Hij stak Zijn Hand uit gevuld met broodkruimeltjes van Liefde en fluisterde 



"Kom maar en smaak dat IK goed ben."


En mijn pikken van die Goddelijke kruimeltjes vormden 

een loflied van Dankbaarheid voor Hem.

En nu durf ik hele happen te nemen en omdat ik weet dat Hij goed is en Liefdevol.

Ik denk dat God en ik samen dankbaar zijn voor de relatie.

De relatie, die er is, dankzij het grote Offer van Zijn Zoon Jezus Christus 

en ondanks  alles wat er in het verleden is gebeurd.

Ik ben er in ieder geval heel dankbaar voor.

Laat dit mijn omschrijving van Dankbaarheid ondanks alles mogen zijn.

Ik ben me bewust van een eerlijke en kwetsbare bijdrage.
Het is zoals het is en het is niet anders.
Maar misschien mag het iemand tot zegen zijn.
Want dat is mijn doel met deze blog.


https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2015/05/03/dankbaar-ondanks-alles-bloghop-mei/


@Lineke



vrijdag 15 mei 2015

All I want is you....

All I want is you....

Weet U het zeker? Aarzelend twijfelend kijkt ze naar Hem op...
Ze voelt haar hart...Het is in duizenden stukjes uiteengespat....
Hoe kan dat hart Hem toebehoren?
Heer fluistert ze: "Ik kom wel hoor..Heb nog even geduld...Eerst moet het wat meer van waarde zijn daarbinnen."
Heer het ligt in stukken. En die waardeloze scherven dat verdient U niet.
Ik wil U iets moois aanbieden...Niet dit Heer, niet dit...
Dat hart van mij Heer het is stuk gegaan door eigen keuzes....
En anderen zijn gekomen en hebben mijn hart gebroken....
Eigenlijk kan ik me niet herinneren dat er tijden geweest zijn dat mijn hart heel was....
Hoe kan ik nu dat hart aan U aanbieden?
Hoe kan ik nu tegen U zeggen dat U erin wonen mag?

All I want is you.....



Ja Heer ik weet het...Maar ik moet eerst nog wat therapie...
En eerst nog laten zien dat mijn leven best wel waarde heeft.
Ik moet eerst nog bewijzen aan al die mensen die zeiden dat ik slecht was
dat ik goede daden kan verrichten....

Er klinkt geen Stem meer die zegt All I want is you...
Maar de Aanwezige blijft...
Blijft mij volgen...Blijft op de rand van mijn bed zitten, terwijl  ik vermoeid in slaap val.

Ontmoet mij opnieuw als ik niet meer verder kan.....

All I want is you.....

Ik kniel neer, eindelijk....

Ik huil en huil en huil mijn gebroken hart uit in de Zijne.....




@Lineke


Wachten......

Als ik in de Hemel zou zijn...
Wat zou ik dan willen doen.....Ik zou heel graag kennis willen maken met Mozes...
Mozes was de meest zachtmoedige man...
Maar ik denk dat er een hele lange rij wachtenden voor mij zouden staan.
Er zijn veel meer mensen die even met hem willen praten.
Ik weet niet of ze daar een nummertjetrekautomaat hebben.
Stel dat nummer 95 aan de beurt is en ik trek nummer 401.
Dan kan ik intussen even iets anders doen...
Ik ga de danszaal binnen. Dansen is iets wat ik vanaf klein meisje al graag deed.
In mijn slaapkamertje probeerde ik op mijn tenen te gaan staan en draaide in mijn mooie jurkje ( flanellen pyama) de meest wonderlijke pirouettes.
Mijn danspartner, een kussen, keek me met warme liefdevolle ogen aan en liet me wonderschoon zijn.

In de danszaal zitten mannen te wachten op een danspartner.
Ze komen in grote getale op me af en verlegen kijk ik in het rond.
Wie zal deze keer de uitverkorene zijn om met mij te mogen dansen?
Dan wijken ze uiteen en buigen neer...
Een stilte valt... Ook ik trek me eerbiedig terug en verschuil me achter de eerbiedig knielende mannen....
Wat is HIJ mooi...Wat is HIJ liefdevol...Wat is HIJ koninklijk.....
HIJ de stralende Morgenster... Hij De Here der Here.

Mijn hart jubelt voor Hem....HIJ is het Lam dat geslacht is voor mij....
Dankzij Hem mag ik in de danszaal zijn....
HIJ is mijn Bruidegom.....
HIJ is de Leeuw, Die telkens brult als ZIJN kleinen wat aangedaan wordt.

Ik stamel en mijn hart vloeit over van liefde van dankbaarheid.....

Mijn Here en Mijn God....

Temidden gaat Hij van die knielende mannen....
Hij komt dichterbij en strekt Zijn Hand uit naar mij....
"Kom Mijn liefste, kom Mijn schone, kom en dans met Mij...."


@Lineke

donderdag 14 mei 2015

Even genoeg.

Wat is het fijn om je beste beentje voor te zetten en iets positiefs met je leven te doen. Het geeft je zoveel energie en je word er zo blij van. Het geeft je het gevoel dat je er niet voor niets bent en dat je inhoud eraan geeft. Met frisse moed begin je de nieuwe dag en geniet van de samenwerking met anderen. Je denkt dat het altijd zo blijft en dat je een sterke vrouw bent,  onoverwinnelijk lijkt het wel. En dan zak je als een eigengebakken cakeje die in de tocht heeft gestaan ineen en zou je het liefst de hele dag in je bedje willen liggen. Je gaat naar de dokter met je vermoeidheid en deze vertelt je dat je de laatste vijf jaar ook wel heel veel hebt doorgemaakt.  Als ik het bij elkaar optel is het ook veel, heel veel.Er wordt bloed geprikt,  op mijn verzoek direct maar uit mijn voet want dat gezoek in mijn arm en hand is pijnlijker.
En daar zit hem de kneep.  Soms denk ik dat het leven alleen maar zinvol is als er actie is. Maar je bent ook geliefd als je het een beetje rustiger aan mag doen.
Je bent genoeg. Je bent genoeg.
Zoals je bent, ben je genoeg.

@Lineke

woensdag 13 mei 2015

Het is maar een wolk....

Wat is het een mooie dag vandaag. Er is geen wolk aan de lucht.
Geen vuiltje aan de lucht....
Hoe was het anders op Hemelvaartsdag.
De Heer onderwees Zijn leerlingen, Zijn vrienden noemde Hij ze voortaan.
En toen Hij uitgesproken was voer Hij omhoog en een wolk onttrok Hem aan hun ogen.
Er was een grote wolk aan de hemel gekomen.
Een wolk van verbazing, verbijstering misschien wel.
Ze bleven naar de Hemel staren. 
Er moest een engel aan te pas komen, om hun te vertellen 
dat Jezus op dezelfde manier terug zou komen.


Weet je, ik probeer me altijd te verplaatsen in mensen.

Hoe zullen die vrienden zich gevoeld hebben?
Als ik er bij was geweest was ik, denk ik, heel erg verdrietig geweest.
Mijn Meester had ik ongelofelijk zien lijden.
Zo erg dat Hij er aan stierf.
Het graf, waarin Hij was gelegd bleek leeg te zijn.
Jezus was opgestaan.
Toen ik Hem weer mocht ontmoeten
  verdween ik in de tekenen van Zijn wonden in Handen en Zijde.
Maar ik mocht opstaan in een hersteld leven.
 Hij, die dit onnoemlijk grote geschenk aan mij had gegeven, ging weg.


Een wolk kwam tussenbeide.

Een wolk onttrok Hem aan mijn ogen.
Dan ben je toch verschrikkelijk alleen. Dan ben je toch intens verdrietig....


Maar nee, het is maar een wolk....

 Jezus maakte plaats voor de Heilige Geest.

En daarmee is Hij zo dichtbij.... Hij woont in mij.

Closer than a touch on your skin
deeper than a breath you draw in
stronger than a hurricane wind
is the dwelling of God within.


@Lineke

dinsdag 12 mei 2015

Mensjes....

Het was prachtig weer. Lekker warm en na mijn werk in vol ornaat ging er een zonnejurkje aan.
Heerlijk he? Ja, maar morgen verwachten ze het alweer kouder....
Ik vraag me stiekem af of je dan nog wel blij kunt zijn met het warme weer en
de zonnestralen.
Vanochtend was ik nog doorwarmd.
In mijn zonnejurkje mét vestje stapte ik met de fiets aan de hand uit de schuur.
"Het is frisjes hé? Heel anders dan gisteren."
"Ja, dat hebben ze opgegeven" 
Het antwoord gaf me het gevoel een roekeloos kind te zijn.
Hoe kun je zonder de buienradar te raadplegen de deur uit gaan..
Hoe kun je van een warme dag genieten, zonder dat je weet dat het morgen veel kouder is.

Ik denk na....Zoals ik altijd doe... Stel, ik woon in Nepal..
Het is altijd zonnig weer..
En dan schud de aarde en staat ons leven op zijn kop.
Hadden ze het opgegeven?
Kon je het zien via een radar?

Mensjes, wat stellen we toch voor...Mensjes, waar vertrouwen we op....

@Lineke

Angst geeft een gesloten deur.

 's Avonds zaten de leerlingen bij elkaar.
Zij hadden de deur op slot gedaan, omdat zij bang waren voor de Joden.
Ineens was Jezus bij hen. ‘Ik wens jullie vrede,’ zei Hij 
en Hij liet hun zijn handen en zijn zijde zien. 

 Acht dagen later waren de leerlingen weer bij elkaar.
Thomas was er nu ook bij.
Zij hadden de deur op slot gedaan.
Ineens was Jezus in hun midden. ‘Vrede,’ zei Hij.  Johannes 20: 19,20,26.

In het bovenstaand stukje valt me de angst van de discipelen op.
Uit angst hebben ze de deuren op slot gedaan.
Maar voor de opgestane Heer bestaan er geen gesloten deuren.
Hij is in staat om de kamer binnen te komen.
Die kamer, die voor iedereen is afgesloten.

Het doet me denken aan mezelf.
Uit angst voor mensen en nabijheid was ik het niet in staat om naar een samenkomst te gaan.
Toch was mijn honger naar God en Zijn echtheid groot.
De opgestane Heer kwam en leerde me alles wat er te leren viel.
Hij liet me zien, dat ik de mensen die me zoveel angst hadden gebracht, mocht zegenen.
Hij doopte me met de Heilige Geest, gaf me de gave van het spreken in tongen.

Voor Hem was geen gesloten deur. Ik mocht onderwezen worden vanuit de Eerste Hand.

En nu? Nu ben ik blij, dat ik kan genieten van de kerkgang.


@Lineke

maandag 11 mei 2015

Zomaar....

Vanavond liep ik een rondje met de poezen toen ik een jongetje in een rolstoel ontwaarde.
Ze wonen dicht bij me en dat wist ik niet.
Ik word uitgenodigd om even te komen zitten.
Een gezin uit Syrie met vier kinderen, waarvan er drie gehandicapt zijn.
Het ene kind wordt morgen geopereerd en moeder is bij haar.

Syrie, het land is , sinds de beelden van rijen lichaampjes gestorven door gifsgas, 
in mijn hart gekerfd.
Voorlezen wil ik niet meer, maar als er kinderen uit Syrie zouden zijn dan wel, heb ik daarom gezegd.

En dan ga ik heel onschuldig aan de wandel met mijn poezen en zit ik aan tafel 
met een gezin uit Syrie.

Hoe wonderlijk kan het soms lopen.

@Lineke

zaterdag 9 mei 2015

Boeken.

Boeken. Ze waren daar om in te schuilen. Een verhaal om in te kruipen.
Ze vertegenwoordigden een beschaafde en intelligente wereld.
Ze bewaarden me voor de dagelijkse dreiging van ontploffend geweld.
Hij kon nog zo tekeer gaan en zijn gezag misbruiken.
Boeken gaven me mijn identiteit.
Ze verwelkomden mij en lieten me weten dat ik erbij hoorde.

Wat hield ik van de bibliotheek.
De geur, de stilte. Met mijn handje langs de ruggen en in de andere hand een gekleurd plankje.
Nam ik er een boek uit, zette ik het plankje er tussen.
Ik ging aan de tafel zitten en begon te lezen.
Ook was er op de vrije middag een voorleesuurtje.
Geweldig, dat was smullen.

Boeken....
  
Nu ben ik met een boek  "Aan de andere kant van de bergen" van Elizabeth Musser bezig.

Het is een christelijk boek.
 Het boek laat me telkens weer knielen voor God.
 Het roept zo het verlangen naar overgave aan Hem wakker. 
Het verlangen om radicaal in Zijn Dienst te willen werken.

Ik lees over vluchtelingen. Over Trans World Radio.
Over het ontwakend besef naar Jezus en de rol die de zendelingen daarin spelen.
De echtheid van het Geloof in de praktijk gebracht

Hernieuwde toewijding aan de God Die mij het leven gaf....

@Lineke.




vrijdag 8 mei 2015

Omarm jezelf.


Wees nu toch eens stil...
Praat niet zoveel...
Je bent wel vrij he?
Jij hebt ook altijd wat...

Het waren geen complimentjes.  Eerder een sein, dat mijn zijn niet op prijs werd gesteld.
Inderdaad als ik als kleintje, met mijn (verlegen) moeder in de winkel stond te wachten en ik, temidden van de mensen, het hoogste, waarschijnlijk christelijke, lied zong
was, dat voor haar een lastige situatie.
Op reis naar mijn tante zat ik naast een man en babbelde honderuit.
Op zijn "Je bent wel vrij he?"
reageerde ik spontaan. Ik sloeg mijn armpjes om zijn nek en gaf hem een dikke zoen.
"Ja hoor' antwoordde ik, "Ik kan wel vrijen."

Dat levendige vrije meisje werd geprobeerd in een rustig jasje te stoppen.
Je moet niet op de voorgrond willen treden.
Je moet geen aandacht vragen.
Op ieder rapport stond de aantekening dat ik minder moest praten.

Het waren allemaal opmerkingen vanuit een wereld die me vreemd was
en is gebleven.
Als ik mensen zie, doet dat wat met me...

Levensvreugde wil ik uitdelen vanuit de wetenschap dat ze waardevol en kostbaar zijn.

Dus maak ik praatjes.

Vanmorgen heb ik ontbeten met een jonge vrouw die vijf jaar geleden in Nederland kwam.
Ze moest vluchten en kreeg in Nederland haar kinderen.
Een mooie vrouw, maar zo teruggetrokken en verlegen.

Van te voren had ik gebeden.
Wat vooral belangrijk zou zijn, was haar bemoedigen.

En dat was niet moeilijk. 
Ik vertelde dat God ons vrouwen mooi vindt, dat Hij ons speciaal vindt.
Ik vertelde een stukje geschiedenis. 
Hoe God voor mij heeft gezorgd in de afgelopen vijf jaren.

Wat me vanochtend opviel was dat ik altijd "in contact gebracht"  
wordt met verlegen teruggetrokken vrouwen.

Het rustige jasje is nooit voor me bedoeld geweest.
Juist mijn zijn moet er zijn. 
Want zo is het bedoeld en zo ben ik bruikbaar in Zijn Koninkrijk.

Ik hoop dat dit een spiegel is, ook voor jou....
Kijk er maar rustig in en omarm je zelf.

Zoals jij bent, zo ben je bedoeld.


@Lineke

Raak Mijn gezalfde niet aan.

Toen zij weinige mensen in getal waren
een kleine schare en vreemdelingen daarin
en van volk tot volk trokken,
van het ene koninkrijk tot de andere natie,
gedoogde Hij niet dat enig mens hen verdrukte, 
en bestrafte Hij koningen om hunnentwil
Raakt Mijn gezalfden niet aan,
en doet Mijn profeten geen kwaad. Psalm 115: 12-15.

Vanochtend las ik psalm 115. Bij vers 15 bemerkte ik een behoorlijk ongemak in mijn ziel.

"Raakt Mijn gezalfden niet aan en doet Mijn profeten geen kwaad"

Ik ben lid geweest van gemeentes, waarvan de voorganger met deze tekst zijn kudde onder de duim hield.

Ik lees het maar eens in de context. Het gaat hier over het volk Israel.
Het gaat hierover Abraham.Genesis 20:7b.
Hij verliet op de roeping van God zijn geboorteland.
Op een gegeven moment komt hij als vreemdeling te wonen in Gera.
Zijn vrouw Sara is een hele mooie vrouw en omdat Abraham bang was  dat ze hem daarom zouden doden vertelde hij dat Sara zijn zus was.
De koning kreeg een oogje op Sara en liet haar weghalen.
Maar God bezocht de koning in een droom en vertelde dat hij een gehuwde vrouw had weggehaald.
God zei: "Laat Abraham voor je bidden, want hij is een profeet."

Dat is alles en dat is veel wat ik omtrent deze tekst kan lezen.

Hoe kan deze tekst dan misbruikt worden ten behoeve van eigen macht?

@Lineke.




donderdag 7 mei 2015

Dankbaarheid (ondanks alles?)

Buurvrouw was verrast. "Had je dat schaaltje nog in huis? Dat wist ik niet."
Ik antwoordde: "Pas maar op. Straks is je hele inboedel naar mij verhuisd."
Een kommetje soep over het balkonhek uitgereikt.
Een schaaltje aardbeien voor op mijn boterham.
Als de broodbakmachine zijn werk doet ruikt het heerlijk in de gang.
Dus breng ik een paar warme boterhammen richting hiernaast.
Of ik heb een flinke taart gebakken en geef wat af voor bij de koffie.
Het is geen dagelijkse kost dat over en weer verrassen.
Maar het is regelmatig wel zo.

Gezellig vind ik het en warm. Wat kun je het goed hebben met elkaar.
Wat kun je met kleine dingetjes de wereld leuker maken.

Als je naar de verschrikkingen kijkt op tv. De liquidaties in de onderwereld.
De christenen die onthoofd worden. De vluchtelingen die nooit aankomen.
Je krijgt een indruk van een harde wereld. 
Het grijpt je aan en het lijkt of dat alleen de werkelijkheid is.

Maar dan is er ineens een signaal, dat er ook nog een andere werkelijkheid is.
Op Rotterdam Centraal zocht ik naar de bushaltes.
Een eenvoudige man in een sweatshirt liep voor me uit.
Een hele andere richting op, dan hij moest.
Hij wees en besteedde geen aandacht aan mijn dankjewel.
Het was normaal wat hij deed.

In de bus naar huis begroette de chauffeur me vriendelijk.
Als altijd zeg je elkaar goedendag als je uit stapt.
 "Nog een fijne avond mevrouw"
"Werkse nog even, meneer"

Hij toetert kort en zwaait nog even. 

Soms lijkt het zo'n groot verschil. En hoe krijg je dat nu bij elkaar.....
Of zou er tussen de kiertjes van al die ellende toch nog iets goeds flonkeren?

Leonard Cohen bezingt het:

"There's a crack. A crack in everything. That's where the light comes in.

Dankbaarheid (ondanks alles?) 

@Lineke



woensdag 6 mei 2015

Dankbaar(ondanks alles)


Dankbaar (ondanks alles)
Het eerste woord triggert maar ook het tweede alles.
Moet ik de dankbaarheid benoemen of het alles.
Alles is veel als je 62 bent.
Alhoewel een oude vrouw tegen me zei, dat de ene in een week zoveel mee kan maken en 
zich oud voelt en de ander een gelukkig leven heeft gehad en zich nog jong voelt.
Vroeger toen ik klein was, moest ik danken.
Danken naar wie dan ook.
En dat terwijl ik me helemaal niet dankbaar voelde.
Vooral naar God was dat een vereiste.
"Want we vragen zoveel, maar danken we Hem nog wel?"
Dus bad ik braaf "dank U wel Here God.".
Of ik het meende, vraag je?
Nee echt niet. 
Want ik had het gevoel, dat ik een of ander potentaat tevreden moest houden.
Zoals ik van dichtbij een potentaat meemaakte, waar ik vreselijk bang voor was.
En die van mij  verwachtte dat ik dankjewel zei.

Lang heb ik dat moeilijk gevonden. Die verplichte dankbaarheid.
Want als ik dat ging doen werd ik kwetsbaar. 
Want dankbaarheid schept verplichtingen.

Nu is God geen potentaat meer. En kan ik bij Hem binnenrennen.
Vertellen dat ik blij ben...
Het gekke is dat Hij van me een heel positief en dankbaar mens heeft gemaakt.
Blij met het leven. Blij met mensen. Blij met mijn poezen.

Ik zou ook net als dat meisje die net voor de brug de bomen dicht zag gaan
kunnen zeggen: "Dan ben ik de eerste"

Dus dankbaarheid ondanks alles? 

Ja, maar graag vrijwillig.



Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...