vrijdag 31 juli 2015

De bergrede..


Een Berg Rede
Gelukkig als je hart geen huis is voor je trots
Ooit hou je de hemel in je handen
Gelukkig als je treurt, je eigen tranen proeft
Want ergens wacht een liefde voor een arme

Wees blij als tederheid je sterkste wapen is
Want je zult een prachtig land ontvangen
Gelukkig als je nooit van recht verzadigd raakt
De honger zal je niet meer lastig vallen

Houdt moed! Houdt moed!
Ooit komt er een dag dat God je recht doet
Houdt moed! Houdt moed!
Ooit komt er een dag dat God je recht doet

Gelukkig als je ook steeds je naaste ziet
Ooit word je zelf liefdevol bekeken
Gelukkig is het hart, zuiver, zelfs naïef
Ooit zie jij de hemel openbreken

Wees blij als er door jou vrede wordt gesticht
Men zal als God kind over je spreken
Gelukkig als je lijdt voor wat waarheid is
Ooit zal God de hemel aan je geven

Houdt moed! Houdt moed!
Ooit komt er een dag dat God je recht doet
Houdt moed! Houdt moed!
Ooit komt er een dag dat God je recht doet

Houdt moed! Houdt moed!
Ooit komt er een dag dat God je recht doet
Houdt moed! Houdt moed!
Ooit komt er een dag dat God je recht doet

Tekst & muziek: Matthijn Buwalda

@Lineke

De geheime plaats.

.
Het land van tranen is een geheime plaats.

Je komt er maar zo niet. Er staan muren omheen. 
En die muren zijn van buiten overwoekerd met klimop. 
Dat klimop bloeit en groeit dat het een lieve lust is.
Gezond vrolijk fris en fruitig. Het meandert mee in de kleuren van het landschap.
Je loopt er zo aan voorbij.
Maar kom je dichterbij, zo dichtbij dat je er tegenaan botst geeft het niet mee.
Het is een muur.
Je kunt er niet overheen kijken. Je kunt de ingang niet vinden.
In dat land woont een mens.
Eenzaam en alleen.
Zal hij ooit dat land verlaten? 
Zal hij ooit toe durven geven aan dat verdriet, wat hem dreigt te overspoelen?
Weet hij dan niet dat in elke vergoten traan een vogeltje wacht, die hem wil helpen
de vrijheid tegemoet te gaan?

Mijn duif, verscholen in de spleten van de rots, 
in de holten van de bergwand, laat mij je gezicht zien,
 laat mij je stem horen, want je stem is mooi, je gezicht lieftallig.

@Lineke




donderdag 30 juli 2015

Nachtelijk gedreun....

Een gedreun om drie uur 's nachts. Een hond blaft en een gejammer is hoorbaar.
Ik stuif uit bed, want ik herken het geluid.
Normaal, als je van normaal kunt spreken, gebeurt het 's avonds rond half elf.
Dan stap ik rustig naar de deur om mijn ' je weet wel' kater naar binnen te laten.
Hij is dan in gevecht met een echte kater, die nog niet ' je weet wel ' is.
Dat jonge beest is met ieder mannetje zijn krachten aan het meten.
Suske heeft geen last van hem...

Goed, nu was het drie uur 's nachts.
Jerommeke, gewend om via de brandtrap naar binnen te gaan, ik heb ze daarop getraind, rende onder luid gejammer naar boven achtervolgd door de 'hij weet niet' kater.
Het geluid dringt door in de hele flat.
De trap is van staal en als er iemand op loopt hoor je dat.
De katten kunnen normaal zachtjes doen, maar nu was er nood.
Maar na dat Jerommeke in huis was gelaten, keerde de rust weer.
Ik kroop weer in bed en lag nog even te luisteren of ik wc's hoorde gaan.
Alles bleef in diepe rust en zo ik ook weer.

Vroeger had ik dit niet overleefd. 
Heel bang om anderen tot last te zijn of te hinderen leefde ik zo mijn leventje.
Bijna verontschuldigend dat ik er ook was.
Ken je dat? Sorry dit en sorry dat...
Overal sorry om zeggen....
Sorry dat ik er ben. Sorry, dat ik ook ruimte inneem. 
Neem me niet kwalijk dat ..
Gelukkig, ik heb er geen last meer van...
Al zijn mensen er tegenwoordig bijna mee besmet, als je elkaar per ongeluk aanraakt, lijkt het wel..
Je loopt in een winkel en je raakt de ander aan in het voorbijgaan.
Oh sorry hoor, word er gezegd...
Vroeger was dat niet zo..Waar het toch vandaan komt?
Of het te maken heeft met de hoge hekken en schuttingen rond huizen en tuinen?
Of het angst is voor verbinding met de ander en zijn leefwereld?
Ik heb een vriendin, die uit de Ivoorkust komt en met haar ben ik heel knuffelig.
Nu ben ik dat ook, dus dat is fijn. 
Al zou ik dat met een wildvreemde niet doen..

Ja, zo maar wat gedachten....
Jerommeke ligt heerlijk onder de stoel te slapen, zich niet bewust van de gevolgen van zijn gedrag:  DIT STUKJE.

@Lineke


woensdag 29 juli 2015

Kleurige gewaden draagt zij....

Je bent een kind..Je zou zo graag eens een complimentje van je ouders willen krijgen.
Maar het enige wat je te horen krijgt zijn altijd afkeurende woorden.
Je doet er alles voor om maar te laten zien dat je de moeite waard bent.
Je doet je best op school, bent gehoorzaam thuis, werkt hard.
Je probeert in de ogen van je ouders te lezen wat hun wensen zijn.

Je groeit op en terwijl je volwassen bent, leeft die onbewuste drive nog steeds voort.
Ook naar andere mensen, die heel belangrijk voor je zijn, kun je dat voelen.
Wat moet ik doen om hun goedkeuring te krijgen?

Je hele leven staat in dienst van....
Mensen pleasen, het hun naar de zin maken...




Ik heb het gekend.... Als een donderslag aan deze bewolkte hemel kwam.....


11Hoor, o dochter, en zie, en neig uw oor,
vergeet uw volk en het huis van uw vader,
12laat de koning uw schoonheid begeren,
want hij is uw heer; buig u dus voor hem neder.
13Dan zoeken, o dochter van Tyrus,
de rijksten des volks met geschenken uw gunst.
14Louter pracht is de koningsdochter daarbinnen,
van goudbrokaat is haar kleed;
15in kleurig geborduurde gewaden wordt zij tot de koning geleid,
jonkvrouwen in haar gevolg, haar vriendinnen,
worden tot u gebracht;
16onder vreugde en jubel worden zij binnengeleid,
zij komen in des konings paleis.
17Op de plaats uwer vaderen zullen uw zonen staan,
gij zult hen tot vorsten stellen over het ganse land.
18Ik wil uw naam vermelden in alle geslachten;
daarom zullen volken u loven voor altoos en immer. Psalm 45: 11-18



De hemel, die bewolkt was, doordat ik uitsluitend leefde, om het de anderen naar de zin te maken kierde open.
Vergeten moest ik de mensen, die ik het zo graag naar de zin wilde maken.
Ik mocht voor mijn Koning buigen. En Hij waardeert mij, om wie ik ben.
Hij heeft mij onvoorwaardelijk lief.
Deze Koning wil mij bevestigen. Maar dat kan ik pas echt horen, wanneer ik gebogen heb voor Hem.
En niet meer buig voor de mening van de ander over mij.
Hij richt mij op en laat me weten door blijdschap in mijn hart, door een gevoel van trots zijn op mezelf, door zoveel signalen, dat ik er mag zijn.
Ik hoop echt dat ik je hiermee bemoedigen mag om dezelfde weg te gaan.



Liefs @Lineke

dinsdag 28 juli 2015

Kom toch .....

Kom toch…..de uitnodiging klinkt.

Kom toch.....de uitnodiging klinkt.
Komt toch en laat ons tezamen richten, zegt de HERE; al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw; al waren zij rood als karmozijn, zij zullen worden als witte wol. Jesaja 1:18
Dit is een tekst, die me bijzonder aanspreekt. De Here God nodigt me hierin uit om te komen.
Te komen om mijn hart bloot te leggen.
Om Hem te vertellen, wat ik op mijn kerfstok heb. Daar kan ik tegen opzien.
Want als ik Hem vertel wat ik heb uitgevreten, hoe zal Hij dan reageren?
Dus duik ik weg en sluit mijn hart.
Maar de uitnodiging blijft staan.
God zegt ‘Laten we tezamen richten, laten we tezamen rechtspreken”
Tezamen is iets anders, dan dat je bij iemand komt en het oordeel is al geveld.
Dat je aan de hand van andermans verhaal en interpretatie van omstandigheden veroordeeld wordt .
Men is daardoor zo geschokt, dat men vergeet naar jouw kant van het verhaal te luisteren.
Dat doet pijn en zo ga je gebukt onder leugens en verdraaiingen van de waarheid.
En gebukt onder die leugens en verdraaiingen durf je ook niet meer naar God toe te gaan.
Want stel dat God er ook zo over denkt, dan heb je toch niemand meer?
Maar juist God zegt “Laat ons tezamen richten”
Hij de Schepper van Hemel en Aarde, geef je de kans om jouw kant van het verhaal te doen.
En God, de Vader van Jezus Christus, Die de Waarheid is, zal Zijn Waarheid
over jouw verhaal laten schijnen.
Hij zal RECHT zetten en Recht doen.
En ja, als je zondig blijkt te zijn, wat beloofd Hij dan?
Al waren je zonden als scharlaken, ze zullen worden als sneeuw.
Al waren je zonden rood als karmozijn, ze zullen worden als witte wol.
Dan kunnen mensen nog zoveel verdraaiingen over je geloven en je erop afrekenen, je wordt in je recht hersteld.
Dan mag je weten dat het volgende woord voor jou geldt.
Wie zal uitverkorenen Gods beschuldigen? God is het, Die rechtvaardigt;
wie zal oordelen?
Christus Jezus is de Gestorvene, wat meer is de Opgewekte, Die ter rechterhand Gods is,
Die ook voor ons pleit. Romeinen 8: 33,34.
Ja, als GOD voor mij is, wie zal er tegen mij zijn?
@Lineke

maandag 27 juli 2015

Radioprogramma's.


Omdat ik me zeer voor het Jodendom interesseer, ben ik blij verrast een aantal radioprogramma's gevonden te hebben, waarin ik kan beluisteren,
 hoe het was voor onze joodse bevolking om te wonen in Nederland voor de tweede wereldoorlog.

Zou je het ook fijn vinden deze te beluisteren, kun je ze vinden onder te navolgende linken.

Hieronder vinden jullie linken.

Als je deze aanklikt kun je de radioprogramma's beluisteren,

 die gaan over het Joodse leven in de provincies van Nederland voor de tweede wereldoorlog

Het eerste deel .http://www.vpro.nl/speel.POMS_VPRO_478540.html gaat over het joodse leven rondom Rotterdam.

Het tweede deel http://www.vpro.nl/speel.POMS_VPRO_478786.html over het joodse leven in Groningen

Het derde deel http://www.vpro.nl/speel.POMS_VPRO_478787.html over het Joodse leven in Maasstricht.

Het vierde deel http://www.vpro.nl/speel.POMS_VPRO_478788.html over het leven in Twente.

Het vijfde deel http://www.vpro.nl/speel.POMS_VPRO_479363.html over de Judaicatour.

 Inwoners van Middelburg verhuizen naar Amsterdam en worden daar opgepakt en naar kampen afgevoerd.

@Lineke










Rond een tafel vol lekkers....

Het is maandag en het heeft de hele ochtend al geregend.
Maar binnen is het gezellig.
Ik eet de restjes van gisteren.
En verder ben ik nog warm van binnen door de herinnering aan het bezoek van gisteren.
Mijn geliefde broer en schoonzus vereerden me op een bezoek.
Wat waren we blij om elkaar te zien en te spreken.
Het was twee jaar geleden dat ze hier geweest waren.
Zij hebben het druk en ik kampte met ziekte en vermoeidheid.
Maar dat bedierf de sfeer gisteren niet.

Omdat we alle drie gelovige mensen zijn, hebben we elkaar vereerd met verhalen over 
hoe God in ons leven werkt en welke wonderen Hij heeft gedaan.
We zaten rond een tafel met lekkere dingen en smulden ervan.
Maar waar we het meest van smulden, waren de schatten die werden uitgepakt
en die van eeuwigheidswaarde zijn.
Menigmaal werden ogen warm en vochtig of moest er een zakdoekje aan te pas komen.
 
Dan kan het regenen en koud zijn, maar je gloeit zelf nog na..
Want je weet, dit was een glimpje van de eeuwigheid, wat ons te wachten staat.

@Lineke

zaterdag 25 juli 2015

Poezenpraat.

Zoals ik al eens vertelde woon ik op de tweede verdieping van een appartementencomplex
Nu zit mijn voordeur naast de brandtrap en daar hebben mijn katten geluk mee.
Ik heb ze geleerd om via de brandtrap naar buiten te gaan.
Nu was dat niet een twee drie in hun hoofdjes gestopt.
Twee keer per dag liet ik ze via de brandtrap uit.
We liepen blokjes achter het huis rond het grasveld en de parkeerplaats.
Voor het huis mogen ze niet komen want daar is een hele drukke weg.
Ik ging dan een poosje op het bruggetje zitten zodat ze de boel konden besnuffelen en ontdekken.
De voorbijgangers vroegen weleens of alles goed was.
 Beschroomd verklaarde ik dat ik mijn poezen uit liet.
Helemaal werd ik voor gek verklaard als we verstoppertje speelden.
Ze doken onder de bosjes ik gooide ergens een steentje in en daar schoten ze eruit.
Ik gaf een quasi verschrikt gilletje en het spelletje werd herhaald.
De overburen zaten vaak voor het raam om geamuseerd het schouwspel te bekijken.
Ik werd het poezenvrouwtje genoemd.
Ze zijn nu getraind.
Ze gaan 's avonds naar buiten en als ik roep, komen ze binnen.
Het is niet meer nodig om mee te gaan.
Maar wat is het fijn als het nog eens gebeurd.

Vanavond bleef de jongste wat bedelend bij de deur zitten.
Ik liep mee naar beneden en ze renden en hupten om mijn voeten en namen een drafje heen en terug.
Bij het bruggetje bleef ik een poosje staan.
Er kwamen twee zwanen aan en de jongste kat ging in sluiphouding richting waterkant.
Ze bleef daar liggen en de zwanen bliezen dat het een lust was.
Ik liep weg om deze prachtige vogels hun rust te gunnen.
Mijn poezenbeesten huppelden met me mee.
Wat deed het hun goed dat het vrouwtje aandacht voor hun had.
Ze kwamen helemaal in hun kattenmoed....

Is dat bij ons ook niet zo?
Te weten dat God altijd met ons mee gaat, dat Hij ons traint op onze geloofswegen.
Te weten dat we geliefd zijn en kostbaar in Zijn ogen.
Het maakt ons sterk en moedig.
Zijn Stem verstaan, als Hij ons roept. 
Want zegt Jezus: "Ze kennen Mijn stem, naar een ander zullen ze niet luisteren."
Zijn oog rust op ons en we mogen ons veilig en geborgen weten bij Hem.

@Lineke


De laatste boodschap van David Wilkerson.


David Wilkerson was een christen in
de rauwe werkelijkheid van het leven.
Zijn boek “Kruis in de asfaltjungle” getuigt hiervan.
Op de dag dat hij door een noodlottig verkeersongeluk
naar de Vader ging schreef hij het volgende op zijn blog.
Hoeveel temeer zeggingskracht hebben zijn laatste woorden gezien dit feit.
‘Als alles mislukt’.
‘Blijven geloven als alles mislukt vindt God buitengewoon aangenaam en zeer aanvaardbaar. Jezus zei tegen Thomas: ‘Omdat gij mij gezien hebt, hebt gij geloofd? Zalig zij, die niet gezien hebben en toch geloven’ (Joh.20:29) Zalig (of gezegend) degenen die geloven als er geen bewijs is dat hun gebeden worden verhoord, die vertrouwen als alles mislukt en er geen hoop meer is.’
‘Iemand is in de put van hopeloosheid beland, het einde van alle hoop, het einde van alle kunnen. Een geliefde ligt op sterven en de artsen geven geen hoop meer. De dood lijkt onvermijdelijk. Hoop is verdwenen. Het wonder waar om gebeden werd gebeurt niet.’
‘Dat is het moment dat Satans horden je gedachten aanvallen met angst, boosheid en overweldigende vragen: ‘Waar is jouw God nu? Je hebt gebeden totdat je geen tranen meer over had. Je hebt gevast. Je hebt gepleit op Zijn beloften. Je hebt vertrouwd.’ Er worden Godslasterlijke gedachten in je verstand geinjecteerd: ‘Je gebed heeft gefaald. Je geloof heeft gefaald. Je hoeft God niet op te geven, maar je kunt Hem niet meer vertrouwen. Dat heeft toch geen zin!’
‘Zelfs de vraag of God eigenlijk wel bestaat zal aan je opgedrongen worden. Dit zijn eeuwenlang Satans wapens geweest. Sommigen van de meest godvrezende mannen en vrouwen die ooit hebben geleefd stonden bloot aan dergelijke demonische aanvallen.’
‘Aan degenen die door een vallei van diepe duisternis gaan, luister hier naar: als in donkere, vreselijke nachten je tranen blijven komen, zul je de Vader spoedig horen fluisteren: ‘Ik ben met je. Ik kan je nu nog niet zeggen waarom, maar op een dag zal het allemaal duidelijk worden. Dan zul je zien dat het allemaal onderdeel was van Mijn plan. Het was geen ongeluk. Het was geen falen van jouw kant. Hou vol. Laat me je omhelzen nu je zoveel pijn lijdt.’
‘Geliefden, God heeft nooit nagelaten om in enkel goedheid en liefde te handelen. Als niets meer helpt zal Zijn liefde overwinnen. Hou vast aan je geloof. Sta vast op Zijn Woord. Een andere hoop is er niet in deze wereld.’


@Lineke

Terlenka rokje


Toen ik een jaar of negen was werd ik lid van een kinderkoor.
Een keer per week was er een repititieavond en studeerden we christelijke liedjes in.
Om op te treden hadden we koorkleding nodig.
Die kleding bestond uit een donkerblauw terlenka rokje en een witte bloes met lange mouw.


Nu hadden we het thuis niet breed. Dus dat Terlenka rokje was een hap uit het budget.
Na wat tegensputteren van ma haar kant gingen we toch maar winkelwaarts.
Er werd een plooirokje gekocht, die een paar maten te groot was.
Hij werd opgesjord met bretels en kwam in de oksels te zitten.
Niemand zag daar iets van, want daarover heen kwam het witte bloesje.
Zo vaak hadden we niet  een optreden en het rokje was onverslijtbaar.

Met kerst zongen we met het grote koor mee.
De dames waren in het lang en zwart, de heren in een zwart streepjes pak.

Mijn vader zat op het grote koor.
Met regelmaat zongen wij als kinderkoor op een evangelisatiesamenkomst.
Daar kwamen mensen die niet geloofden.
Op zich al een kijkje waard, want ik was alleen kerkdiensten met "gelovigen" gewend.

Wat heb ik als kind die avonden altijd bijzonder gevonden.
Er was een hele andere sfeer dan in de kerk.
We zongen veel uit Johannes de Heer en er was een korte meditatie.
Er was openheid en mensen huilden, omdat het hun wat deed.
Ook dat zag ik niet in de kerk.

Dat is een ervaring geweest, die ik nooit meer vergeet.
 En mijn herinnering aan Johannes de Heer stamt uit die tijd.

Het rokje is naar het Leger des Heils gegaan.
Ik kon hem nog aan, maar ik was er zo flauw van.
Wie weet welke dienst het nog verricht heeft in de wijngaard van de Heer.

@Lineke


.

donderdag 23 juli 2015

Strijd

Ik ben nu twee weken thuis en doe weinig. Wat ik wel veel doe is slapen.
Verbazingwekkend hoeveel een mens kan slapen.
Ik was voordat ik in de rust ging in een zwart gat gezakt.
Niks was er goed aan mij, ik deugde nergens voor, niemand zou van mij kunnen houden
en niemand hield van mij.
En als mensen zeiden dat ze wel van me hielden, dat ik de moeite waard was, was het of ik hun monden zag bewegen als visjes op het droge, maar ik zat onder water.

Het enige wat ik wist was, dat ik maar eens rust moest nemen.
Vermoeidheid na kanker, ik hoor mijn vriendin er over.
Ze vertelt van haar falende werkgeheugen en haar extreme vermoeidheid.
Haar zoektocht naar balans in haar leven.
Want eigenlijk moet je stoppen met activiteiten, vóórdat je moe bent.
Ook haar verhaal was als een visje op het droge.
Ik zwom in het water van: 
" Ik mag weer leven en nu ga ik mijn dromen, die ik ooit had, waar maken."
Dat water neemt me mee in zijn stroom...
Ik ontmoet een vrouw die babies opvangt. 
Daar heb ik ooit om gebeden. 
Dus kijk ik in mijn kattenkamer: Hoe ik hem kan veranderen in een kinderkamer?
Want die ontmoeting is toch niet voor niks? Zou het nu de tijd zijn?

Nee, het is tijd om boven water te komen. 
Te verstaan wat die vriendin vertelt en te aanvaarden dat dat ook voor mij geldt.

Ik ben verdrietig....

Dan zie ik een plaatje voorbij komen.



Elke keer zei HIJ
Alles wat je nodig hebt is MIJN GENADE
MIJN KRACHT werkt
het beste In jouw Zwakheid....

2 Cor.12 :9

@Lineke


woensdag 22 juli 2015

Hooggeschat.





Hooggeschat.
In de krant kwam ik hem tegen.
Een foto van een moeder eend met kindertjes.
Ze is op weg naar het Witte Huis in Washington.
Ik vond hem geweldig en heb hem uitgeknipt en op de deur van het toilet gehangen.
Goed voor een inspirerend moment.
Want dat is die foto.

Weet zij veel, die mamma eend. 

Of weet Ze veel, die Moeder Eend?


Dapper stapt ze met haar 5 kindertjes op weg naar de ingang.
Niemand houdt haar tegen, de bewaking is waarschijnlijk alleen maar vertederd.
Wat een lef, wat een zelfbewustzijn heeft ze.
En dit weet ze aan haar kindjes mee te geven.
Dat vormt een stevige basis onder hun bestaan.
Want er dreigen genoeg gevaren.
Ze kunnen gepakt worden door een snoek, door een reiger.

Maar als je toegelaten bent in the White House, dan ben je iemand.
Dan krijgen ze je maar zo niet meer omver.
Als mensenkind krijg je niet altijd de nodige bagage mee,
om je staande te kunnen houden in het leven.

Maar wat kan er gebeuren als je geïntroduceerd bent in het Huis met de vele Woningen?

Als je de President van de aarde als Vader hebt?

@Lineke

Van de koelkast en het manna.


Het was weer zover.
Omdat ik zeker wist dat er nog een stukje kaas in de koelkast lag,
dook ik er maar weer eens in.
En ja hoor daar kwam ik weer bakjes tegen met een inhoud,
 waarvan ik niet meer wist dat het er stond.

Eten weggooien

Ik ben absoluut tegen het weggooien van etensrestjes.
Dus alles word keurig opgeborgen in lege plastic bakjes.
Lege bakjes, die ook keurig bewaard worden zoals van kwark, chinees eten en slaatjes.
Die bakjes zitten in een kast, waarvan je de deur niet moet openen, want dan rollen ze je tegemoet.

Lang leve de voortreffelijke huisvrouw


Wie zal haar vinden? Nou, hier is er dus één.
Er zijn ook mensen  die hun pannen leeg eten. Dat kan..
Waarom je tegen heug en meug volstouwen omdat het anders weggegooid word.
Daar doe ik dus ook niet aan mee.
Nee, ik bewaar de restjes in de koelkast.
En een keer in de zoveel tijd als ik of de koelkast schoonmaak of hem aan een grondige blik onderwerp, zie ik dus bakjes staan uit de bewuste kast.
Weet je en dan gooi ik die bakjes ongeopend weg.

Griezel

Ik griezel ervan en verbaas me er over, dat het nog geen pootjes heeft gekregen en door de koelkast wandelt.
Chinees bakje in het midden, om het verkeer te regelen.

"Kwarkbakje naar rechts... denk erom!! nu is saladebakje aan de beurt."
"Ja ik weet dat ze niet op schiet, maar ze is veel ouder dan jij, 
dus een beetje respect zou je niet misstaan."
Er zijn ook huisvrouwen die van de restjes een kliekjesdag organiseren.
Maar omdat mijn kliekjes uit één persoons kliekjes bestaan, trippelen ze al voordat er
 zo'n dag is.

Naar toe.


Waar wil je nu naar toe, vraag je je misschien zo langzamerhand af.
Nou dat vroeg ik me ook af.
Maar eigenlijk wil ik naar het volk Israel in de woestijn.
Iedere morgen lag er een zilverwitte laag voor hun klaar.
De Here God legde dat voor zonsopgang neer.
Ze mochten per persoon een bepaalde hoeveelheid oprapen.
En als ieder zich daaraan hield was er genoeg en niet te veel.
Als de zon hoog aan de hemel stond, smolt het manna  (wat is dat?) want zo werd het genoemd weg.
Als ze teveel opraapten uit ongehoorzaamheid of wantrouwen in de zorg van de Heer kropen de wormen eruit.
De zesde dag moesten ze voor twee dagen rapen, want de zevende dag was een rustdag en mochten ze niet uit hun tent komen.

Toch waren er ook op de zevende dag mensen die wilden rapen.
Ik zie het voor me....
Heel het volk in de rust en een enkeling gaat toch op pad.
De rest kijkt hun tent uit en ziet die enkeling zoeken.
Waar zou ik bij horen? 
Zou ik rustig in mijn tent zitten of toch ook maar eens op pad gaan?

Want wat is het toch moeilijk om God te vertrouwen voor je dagelijkse behoeften.

Om dagelijks naar de Heer te gaan voor de dingen die je nodig hebt.

Op geestelijk en materieel gebied.

Toch zegt Jezus :" Ik ben gekomen, opdat zij leven hebben en overvloed."

Zullen we de restjes maar weggooien? En naar Hem toe gaan met lege handen,
opdat Hij ze vult.

 Het is de goedertierenheid van de HEERE dat wij niet omgekomen zijn, dat Zijn barmhartigheid niet opgehouden is! 
Nieuw zijn ze, elke morgen; groot is Uw trouw! 
Mijn deel is de HEERE, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen. 
(Klaagliederen 3:22-24)

Fijne dag.

@Lineke




dinsdag 21 juli 2015

Uitzicht.....




Is dit geen heerlijk boek?
Geen letter om te lezen, maar alle ruimte om het zelf in te vullen.
Ik zag het plaatje en het gaf me zo'n vrij gevoel.
Wat ik er bij denk, is een verlangen naar God en naar de hemel.
Een heimwee...
Soms ben je verdrietig. Dan heb je het gevoel dat het nooit veranderd
 en dat het leven een lang tranendal is.
En dat is voor heel veel mensen ook zo.
Dagen gevuld met pijn, chronisch ziek zijn
gemis van je geliefde..van je kind

In mijn werk kwam ik ze wel tegen.
Mensjes, die verlangden om naar huis te gaan.
Weer een nieuwe dag zuster, wanneer haalt de Heer me nu op?
Ja als je over de honderd jaar bent en zo'n broos mensje is het zwaar.
Toch mocht ze voor mij veel betekenen. 
In ieder geval dat ik mijn liefde aan haar kwijt kon.
 Ik zie haar gezichtje nog voor me als ik over haar vertel, dat is toch bijzonder?
Ze had een universitaire opleiding genoten,was blind,
 kwam niet meer uit bed, haar huidje was zo broos, 
dat je haar bijna niet kon aanraken zonder blauwe plekken achter te laten.
Maar een vuur en een aanwezigheid van God Zelf was in haar te proeven.
Als ze mijn stem hoorde noemde ze mijn naam. 
En was het bijna een heilig uurtje, als ik haar mocht verzorgen.
Ons beider ogen werden hemelwaarts gericht, door de genade van Hem,
 Die weet dat het hier op aarde niet te vinden is.

 Alle dank en eer is voor de God en Vader van onze Here Jezus Christus, die zo onvoorstelbaar goed voor ons is. Hij heeft nieuwe mensen van ons gemaakt door Jezus Christus uit de dood terug te brengen tot het leven.  Daarom leven wij nu toe naar het eeuwige leven dat wij ontvangen zullen. 
Dat is de erfenis die God allang voor u heeft klaarliggen in de hemel, een erfenis die door niets of niemand zal worden aangetast en zijn waarde nooit verliest. Omdat u op God vertrouwt, zal Hij u beschermen.
  Hij zal u in zijn grote kracht bewaren, zodat u veilig bent om die rijke erfenis aan het einde van de tijd te ontvangen.
Wees dus blij! Er ligt iets heerlijks voor u klaar, 1 Petrus 1

@Lineke




maandag 20 juli 2015

Haringen.

Nee het gaat vandaag niet over vissen.
Alhoewel dat een mooie sport is vind ik.
Vroeger gingen we met mijn vader richting water. 
Mijn moeder had dan de handen vrij en mijn twee broers en ik fietsten met pa naar de waterkant.
Pa was er niet altijd gecharmeerd van dat wij meegingen.
We hadden teveel lawaai en renden langs de slootkant.
Dat denderde teveel en we joegen de vissen de schrik op het lijf waardoor ze op de vlucht sloegen.

Nee, ik wil het vandaag over een haring hebben die je gebruikt om je tent op te zetten.
Je kent ze vast wel en misschien ben je er zelfs weleens over gestruikeld.
Ik wel tenminste en daar kun je je lelijk door bezeren.
Op een veld met tenten moet je ruim om die tenten heen lopen.
Het is namelijk zo dat de tent met touwen gespannen word en aan het uiteinde van dat touw zit een haring die in de grond geslagen word om de tent te spannen en overeind te houden.
Zodat als er een stevige wind komt het huisje overeind blijft staan.

Woorden van mensen kunnen werken als haringen.
Bijvoorbeeld het oordeel dat je blijft zeuren.
Dat je blijft hangen in..
Dat je niet wilt vergeven...
Dat je je vader en moeder niet eert...
Dat je een borderliner bent...
Dat je, vul het maar in....
Ze pinnen je huis  vast....En daardoor heb je heel weinig levensruimte.
Wat doe je met zulke haringen?
Laat je je levensruimte inperken door zulke opmerkingen?

 Zoek eerst het Koninkrijk en Zijn gerechtigheid....

Voor mij begint het daarmee.

Het Woord kwam toen men mij zei: Je wilt niet vergeven; je moet je ouders eren, nodig hem uit, dan zul je vurige kolen op zijn hoofd laden....

Zij binden zware lasten bijeen 
en leggen die op de schouders der mensen, 
maar zelf willen zij ze met hun vinger niet verroeren. Matth. 23:4

En 

Wie zal uitverkorenen Gods beschuldigen, wie zal oordelen?

Met al die woorden die God over je uit spreekt kun je de haringen uittrekken.
Soms kost het moeite, want die pinnen kunnen in harde grond zitten.
Er moet dan water op gegoten worden het Levende water van Zijn Geest.
Maar als ze er eenmaal uit zijn en geworpen in "Gerechtvaardigd in Christus" 
mag jij je huis uitbreiden.
Luister maar: 

Maak de plaats voor uw tent wijd, en men spanne de kleden uwer woningen uit, wees er niet karig mee, maak uw touwen lang en sla uw pinnen vast.
Want naar rechts en links zult gij uitbreiden.

@Lineke 








Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...