maandag 31 augustus 2015

De WARME DOUCHE.....

Vandaag was het de derde keer dat ik naar de fisio ging.
Een uur voordat ik klaar was met mijn werk liep ik naar boven en kroop weer bij haar op de tafel.
Ze zei wat ik al wel wist, dat mijn arm weer erg dik was.
Ja veel te dik én te pijnlijk. Manmoedig vroeg ik haar; "Dat wordt weer zwachtelen?"
"Ja" zei ze "Dat word weer zwachtelen."

Wat houd dat in? Drie keer per week de thuiszorg over de vloer. Gezellige gouden meiden hoor.
Ik heb een bakje koffie klaar...En onderwijl het gezwachtel babbelen we wat af.
Maar dat gezwachtel he?
Twee smalle elastische zwachtels om de hand en onderarm. De ene naar links en de andere naar rechts.
Dan komt halverwege de onderarm twee brede zwachtels tot aan de oksel.
Ook de ene naar rechts, de andere naar links. Zo wordt het vocht wat inmiddels verhard is omhoog gestuwd.
Daarover heen komt een witte kous.
Drie keer per week word hij verwisseld.
Dan mag ik douchen en de rest van de week ploeteren aan de wasbak en met mijn hoofd onder de kraan.
Ik was zo blij, dat ik mijn huis zelf kon poetsen.
Jammer dan, ik krijg weer drie uur in de week een huishoudelijke hulp.
Natuurlijk ben ik daar blij mee maar toch...
Ze geeft me niet het voldane gevoel van met veel pijn en moeite gezogen te hebben en een lekker schoon huis.
Misschien is het wel te veel pijn en moeite geweest.
Wie zal het zeggen?
Maar ik weiger mijn leven te laten regeren door mijn arm.
Helemaal negeren kan ik haar ook niet, dat blijkt wel weer.
Ik ben er hartstikke verdrietig om dat mag je best weten..
Het enige lichtpuntje van vandaag was dat er binnen drie uur, de indicatie voor de hulp rond was.
Om twee uur ging er een mail naar de WMO en om vijf uur werd er gebeld en na een gesprekje
was het klaar.
Ik ben zoooooo trots op de gemeente waar ik woon.
En daarom krijgen ze van mij de WARME DOUCHE....
En dat maar het liefst VIER keer per week.
Want de andere keren sta ik er onder.

@Lineke

zondag 30 augustus 2015

Voor de kinderkledingbank en de mensen met de meeste eer..

Gisteren was het dan zover.
We hebben een frisse duik genomen in  een aantal monstergrote dozen en plastic zakken vol kleding. Nou ja fris...het was een warme klus waar menig zakdoekje aan te pas moest komen om de straaltjes zweet te deppen.
Maar voordat het zover was.
Vrijdag speelde ik de rol van regelneef. Mijn diaken werd met een wappje verrast en sloeg aan het denken. Geweldig man!!!
Maatschappelijk werk in ons dorp werd in de rug geport tot vervelens toe...
Omdat de kerkmeester niet thuis was schoot de koster van de kerk  in de werkmodus ter wille van mij en de dozen.
De Hema werd op de hoogte gesteld, want die waren zo geweldig gul om voor de allerarmsten hun onverkoopbare nieuwe kleding ter beschikking te stellen.
De machine kwam op stoom en ik er bij.
Ik probeerde nog wat meer hulp te ritselen want we waren met zijn drieën.
Mijn trouwe vriendin vanaf de eerste klas van de lagere school zou ook duiken.

Weet je en dan valt het niet mee om die machine stil te krijgen..
De vrouw van de kinderkledingbank kende ik niet...
En dan komt onzekere kleine Lineke meedoen.
Wie is ze en zal ze het wel kunnen waarderen?
En wie ben ik nu eigenlijk, ik stel toch niet zoveel voor?
Ik sliep heel onrustig, eigenlijk bijna niet....

De volgende ochtend stonden we om 9.uur bij de achterdeur van de Hema.
De meiden van de zaak sjouwden de dozen in de auto.
Met een dankbare knuffel nam ik afscheid.
Op naar de kerk.
Er stond een karretje klaar waar we de dozen mee naar binnen konden brengen.
Senseo, koek en koekjes frisdrank en een zaal met tafels...

Geweldig dankjewel kerk en kosteres...
"Daar zijn we toch kerk voor?" was het antwoord....

We gingen aan de slag.
Verbaasd en ontroert, lacherig en zweterig werden de kleren op maat op de tafels gelegd.
Er was zoveel zwangerschapskleding bij. We zágen de tienermoeders er in lopen.
We kwamen heerlijke warme sloffen tegen die we met zorg ernaast vleiden.
Het is toch heerlijk als je jong en zwanger en soms zonder dak je voetjes in lekkere sloffen kunt stoppen?
Heldergele jurkjes, wat zou een Antiliaans meisje dat leuk staan....
Een doos warme sjaals en mutsen in de winterkou...
 Het was teveel om op te noemen, maar niet te veel voor onze doelgroep...
De helft verdween in de auto van dat leuke mens van de kinderkledingbank.

Daar ging ze richting Rotterdam en volgens mij uberglucklich.

Ik zakte als een plumpudding naast mijn vriendin in de auto richting Oudekerk waar we
bij geweldige mensen de dozen voor Krimpen tijdelijk mogen onderbrengen.

De tranen van de ontlading zaten dicht aan de oppervlakte...De machine stond op een zijspoor en de kleding te wachten op de mensen die gaan komen......
Vluchteling misschien nog aan de grens van Europa of inwoner van ons dorp?
Wie zal het zeggen...

Dankjewel alle lieve mensen die hun medewerking hebben verleend.


@Lineke

zaterdag 29 augustus 2015

Genomineerd voor Liebster Award.

Tot mijn verrassing las ik dat Johanneke me genomineerd had voor de Liebster Award.



                        Dankjewel Johanneke voor de nominatie.


Johanneke heeft een prachtige website met een mooie naam en als je op haar naam klikt kun je er een kijkje nemen.


De Liebster Award werkt als volgt:


  • Vertel welke blogger met link jou heeft genomineerd.
  • Beantwoord de vragen die je gegeven zijn door degene die je heeft genomineerd
  • Nomineer een of meer bloggers en link deze
  • Stel iedere genomineerde op de hoogte van hun nominatie
  • Maak een lijstje van elf vragen voor die genomineerden

Hierbij volgen de vragen die Johanneke mij gesteld heeft.

1. Wat vind je er van dat je bent genomineerd?



Dat was een complete verrassing en ik vind het heel leuk dat je aan mij gedacht hebt.

Ik hoop dan ook je vragen zo goed mogelijk te beantwoorden.



2. Hoe lang blog je al?

Ik denk nu zo'n twee en half jaar. Mijn eerste blog ging over de troonswisseling van prinses Beatrix en koning Willem Alexander.


3. Wat vind je leuk aan bloggen?

Je kunt beter vragen wat ik NIET leuk vind aan het bloggen, dan zijn we sneller klaar.
Want er niet iets wat ik niet leuk vind aan het bloggen.
Ik vind het heerlijk dat er een medium is, waar ik mijn gedachten en gevoelens op kwijt kan.
Het leven is zo in beweging, er zijn zoveel zaken ,die op je afkomen. Mooie ontmoetingen waar je van geniet, dingen die je mag leren.
En dat alles kun je, rekening houdend met privacy, en met fijngevoeligheid kwijt op je blog.
Het is dus een uitlaadklep en een creatief gebeuren.

4.Wat heb je over jezelf geleerd door het bloggen?

Mijn eerste blogjes publiceerde ik met schroom en bij een of twee lezers had ik de neiging om onder de tafel te kruipen van verlegenheid.
Ik wilde het er wel weer afhalen, omdat ik het doodeng vond.
Nu heb ik geleerd dat wat ik te zeggen heb, bij mij past en weet dat er mensen zijn die zich er in zullen herkennen, maar dat er ook mensen die er niets mee hebben.
Ieder heeft recht op zijn mening.
Dus ben ik veel vrijmoediger geworden en vind het leuk mijn blog te promoten.

5. Wat zijn voor jouw waardevolle momenten?

Die zijn te vinden in ontmoeting met mensen.
Het is fijn om elkaar bijvoorbeeld in de winkel of op mijn werk elkaar een op een glimlach te trakteren of een praatje te maken. Het kan je dag even opfleuren.
Ik bid vaak als ik naar mijn werk ga of de Here de Hand wil zijn Die beweegt in de handschoen. Dat ben ik en Jezus weet wat ieder in die ontmoeting nodig heeft.
Wat ik me het meest herinner zijn de mensen die me het gevoel gaven dat ik waardevol
ben en dat is hetgene wat ik graag doorgeef.
Kleine kinderen kunnen ineens in een winkelkarretje bij hun moeder tegen je lachen.
Maar dan ook echt lachen, alsof ze speciaal jou hebben uitgezocht om een knipoog van God te geven. Ken je dat?
Het is toch net als een beker hete chocolademelk met slagroom op een ijskoude winterdag.

6. Wat is jouw favoriete boek?

Zou ik er twee mogen noemen?
De Uitnodiging en De Oversteek van William Paul Young. Ik heb daar zoveel aangehad.
Bij het lezen en herlezen kreeg ik een heldere kijk op God's liefde en wie ik mag zijn.
Ik zag het belang om je met het leven te verzoenen. Natuurlijk mag je en moet je dingen verwerken, die niet fijn zijn geweest. Maar als je er vrede mee kunt sluiten door te beseffen dat we allemaal feilbare mensen zijn, mag je tuin gaan bloeien. De bitterheid en de onvruchtbaarheid verdwijnt en er mogen mooie bloemen gaan bloeien van Liefde en menszijn en naaste zijn.

7. Wat is je favoriete quote?

Volgens mij komt die uit het Oude testament bij de inname van het beloofde land...
Maar ik gebruik hem heel vaak voor mijn eigen leven.

"De reuzen zullen u tot voedsel dienen."

Er kunnen zich omstandigheden voordoen die als een reus zijn, tegenover klein duimpje.
Maar door er van te leren zullen ze je uiteindelijk tot voedsel dienen voor persoonlijke groei.
Het is ook wat God belooft, ze zullen medewerken ten goede voor degene die Hem liefhebben.

8. Wat wilde je als kind graag worden?

Verpleegster, zendeling en schrijfster,
Ik ben ziekenverzorgende, heb ik Israël gewerkt met kinderen aan de beademing en nu ik vanwege lichamelijke beperkingen mijn beroep niet meer kan uitoefenen leg ik me toe op het schrijverschap. Het is aardig uitgekomen.

 9. Wat is je favoriete muziek?

Ik houd van de liederen van Taizé , die in rustige beurtzang mijn ziel opheffen naar God .
Ik houd van praise en worship om je hart uit te gieten in aanbidding en dans in de beslotenheid van de woonkamer met de poezen naast elkaar op de bank, die de vlaggen volgen alsof ze naar een tenniswedstrijd kijken.

10. Waar kun je je aan irriteren?

Dat de computer niet doet wat ik wil. Ik zit hier nu al een hele tijd mee te rommelen.

11. Wat is voor jouw de ideale vakantie?

Een week of drie naar Jeruzalem in een huis van Airbnb. Lekker naar de markt, mijn eigen eten kopen en potje koken. Gewoon me weer gedragen als inwoner en niet als toerist.

Tweedehandsboekenwinkels afstruinen, boeken lezen, de stad in om leuke ontmoetingen te hebben met mensen in een restaurantje, naar de westelijke muur om de shabbat in te luiden en met de bus naar Haifa en een wandeling maken door het Yad Vashem om het leed van
het Joodse volk weer door me heen te laten gaan.
Want als je dat leed ervaart, vermengd het zich met jouw eigen onbegrijpelijke dingen in het leven en als je hun tranen huilt, vermengen ze zich met de jouwe,
Ik heb er gewoond en wil dolgraag even terug...

Ik geef het stokje over en nomineer:

Jedidja van Kostbaar,  Petrina's schrijfgelukjes,  Ron de Graaf en Anita ziet het zo. voor de Liebster Award.

Mijn 11 vragen aan jullie zijn:


  • Waarom ben je gaan bloggen?
  • Wat hoop je te bereiken?
  • Wat is je mooiste reactie die je hebt gekregen?
  • Wat is je grootste angst?
  • En wat is je sterkste punt?
  • Hoe ziet je ideale vakantie eruit?
  • Op welke plek schrijf je graag?
  • Welk kinderboek zou je kinderen aanraden?
  • Wat is je grootste passie?
  • Wie of wat heeft je het meest gevormd tot wie je nu bent?
  • Waar mogen ze je 's nachts voor wakker maken?

                                      Veel succes mensen.


@Lineke






vrijdag 28 augustus 2015

Waardeloos 2.

Ik weet het, ik mag het niet zeggen, maar soms voel ik me gewoon knap waardeloos.
Als ik kijk naar de foto's van al die vluchtelingen, die voorbij komen, al die beelden op tv.
Het overspoelt me, zoals ze de kust overspoelen.
Ik voel me zo onmachtig, maar ook wantrouwend.
Ik heb in Israel gewoond en ik weet waar de vijand toe in staat is.
Ze achten een mensenleven niets en zien hun kinderen als heilige offers voor de strijd.
Iedere vijand van Allah moet om het leven gebracht worden, eerst de Jood en dan de christen.
Waarom zie ik hartverscheurende foto's met een Arabisch onderschrift van een gezin uit Hongarije, die vanwege oorlog op de vlucht is.
Is er überhaupt oorlog in Hongarije?
Is het om onze harten te bewerken en proberen ze ons te bewegen onze grenzen open te zetten?
Ik weet wat het is om te bidden, voordat je in de bus stapt...En als je in de bus zit en je spiedend rond kijkt naar achtergelaten plastic zakjes.
Ik weet wat het is, om bij het treinstation te zitten en een oude vrouw vraagt om op haar koffer te passen, omdat ze naar het toilet moet.
Vriendelijk zeg ik ja, maar als ze na een half uur nog niet terug is, begin ik heen en weer te schuifelen op mijn plekje en leg mijn oor tegen de koffer.
Net als ik naar een bewapende militair wil lopen om hem te waarschuwen komt de oude vrouw er weer aan.
Een zucht van verlichting ontglipt me, het is gelukkig geen verklede terrorist.
Ik weet wat het is om verdwaald te raken in Bethlehem te midden van een massa moslim-mannen.
De geestelijke sfeer die daar heerst, is niet mals.

Ja ik heb kleren ingezameld die ook voor vluchtelingen gebruikt gaan worden.
Ja ik heb de taak om de mens in nood te helpen.
Maar ik ben ook waakzaam...
Als ik kijk naar Israël is zij mijn voorbeeld.
Ze zijn waakzaam, maar ook voor het leven.
Ze hebben de beste terroristenbestrijding, er is wat dat betreft geen veiliger land om in te wonen.
Toch verlenen ze telkens weer hulp ook aan hun vijanden...

Opnieuw moet ik maar naar mijn oudste broer kijken als voorbeeld...

@Lineke



Waardeloos?

Soms in het minst verwachte..
In het moeilijkste deel
In de zwakste momenten..
In het gevoel dat je helemaal afgebroken bent...
Juist dan gloort God met Grote Genade
en gebruikt je voor een prachtig doel....

Een heel verhaal.. Op Facebook las ik een oproep voor kinderkleding nodig voor de allerarmsten. 
Bij Zeeman hebben ze regelmatig kledingacties. 
Je koopt een rompertje of id voor een euro en het gaat in een container voor een weeshuis in Afrika.
Ik doe daar aan mee. 
Maar deze keer was ik zo vrij om te zeggen, dat een goed doel dichtbij me ook aan zou spreken.
Ik kreeg contact met de kinderkledingbank en ging met het doel terug naar Zeeman.
Waarschijnlijk is het goed gekeurd en komt er in december een speelgoedactie.
Ik dacht verder na.
In het verleden namen we zakken vol nieuwe onverkoopbare kinderkleding mee naar Afrika.
Een bekende zaak deed het van de hand en doordat we een zakelijke binding hadden
werd het voor dat doel bestemd.
Ik trok mijn hele stoute schoenen aan en belde.
Ja hoor, over twee weken kon ik het afhalen.
Morgen is het zover.
Zes grote dozen, twee vuilniszakken vol zitten er in een container.
We gaan sorteren en verdelen.

Weet je, ik voel me weleens waardeloos..
Zoals die onverkoopbare nieuwe kinderkleding..
Ja, ik weet dat dat een leugen is en dat God me waardevol vindt.
Maar toch voel ik me weleens zo.
Omdat ik als waardeloos ben behandeld.
Maar wat zo mooi is, is dat ik zonder oordeel naast anderen kan staan,
 die ook waardeloos behandeld zijn.
En die nog in een situatie verkeren wat het benadrukt.
Vluchtelingen, de allerarmsten...
Wat is het fijn dat je vanuit liefdevolle genade, genade mag betonen.

Wat word je daar blij van...

@Lineke

Vluchteling....

Ben ik de enige? 
Bij het zien van de beelden van al die vluchtelingen, die aankomen in Europa draait mijn hart een kwartslag
Ik kan er niet meer naar kijken. 
Het is mens onterend.
Iets in mij zegt: "Wat doe je hier?' Ik leef zo heerlijk rustig mijn leventje en heb het betrekkelijk goed.
Ik wil mijn weelde niet delen met jou.
Wie zegt me dat je te vertrouwen bent?
Wie zegt me dat je geen IS-strijder bent en dat ik omwille van mijn geloof mijn leven zal moeten verliezen?
Dat mijn broeders en zusters elders daaraan bloot staan is erg, maar ik wil dat niet.
Ik wil lekker veilig achter mijn muurtje blijven...

 Dus trek ik mijn muur van weerstand op, tegen al die mensen die huis en haard hebben verlaten onder druk van oorlogsgeweld en ander soort geweld.

Zij wel..waarom ik niet?  Ben ik zoveel meer, zoveel anders?

Maar wat verwacht Jezus nu van mij? 
Zou de tekst dat aan het einde van de tijd de maaier zal komen en het onkruid bijeenhaalt en het graan oogst hiervoor gelden?
Als wij nu al het onkruid willen trekken, loop je de kans dat je het jonge graan mee neemt.

Dus als ik mensen die gevlucht zijn achter mijn muur van angst en onwil houd, heeft de goede met de kwade te lijden.
Ik denk dat ik het onderscheid aan Hem moet overlaten en er op vertrouwen 
dat wat er ook komt, ik geborgen ben bij Hem, Die Zich noemt IK BEN.

En dat ik vanuit dat vertrouwen Zijn vraag mag beantwoorden
om de hongerige te voeden, om de naakte te kleden en de gevangene te bezoeken.

Want alles wat ik aan hen doe, heb ik aan Jezus gedaan.

Doe je met me mee?

@Lineke


donderdag 27 augustus 2015

Stiekem....

Gisteren heb ik mijn huisje spic en span gemaakt. 
Wat genoot ik toch van die schone kamer. Ik ben echt geen propere huisvrouw.
 En ik ben ook blij dat dat geen must meer is.
Vroeger was het een trots om een schone witte was te hebben.
Het hing in gelid aan de waslijn te wapperen.
De vrouwen deden niet voor elkaar onder. 
Toch las mijn moeder graag en daar nam ze ook weleens de tijd voor met haar vier kinderen.
Maar dit deed ze niet openlijk, want de buurvrouw was een heel proper wijfje.
Die was altijd bezig op haar gele klompjes.
En ze leek vragend het grote kamerraam in te kijken.
Daarom zat mijn moeder te lezen op de trap.

Vanmiddag had ik een afspraak in het gezondheidscentrum en sprak na die tijd met een collega.
"Hoe het met ons was?" vroegen we elkaar.
Alle twee erg moe. Alle twee kanker gehad. En alle twee kunnen er zo moeilijk mee omgaan.
Wat is dat toch?

Als ik ga rusten, voordat ik doodmoe ben, geniet ik van mijn bedje.
Heerlijk het hoofdeind en voeteneind een stukje omhoog. Ik voel me een prinses.
Maar al snel bekruipt me dan de gedachte dat ik lui ben.
Wie ligt er nu midden op de dag te genieten van haar bed?
Je kunt er toch niet eeuwig blijven liggen?
De hele wereld is in beweging en reddert en het gaat aan mij voorbij.

Als ik ga liggen, als ik niet meer weet, dat ik moe ben, ben ik te moe om tot rust te komen.
Ik kan niet meer nagenieten van het gedane werk.
 Het zwarte gat van oververmoeid zijn is reeds neergedaald.
Dus besluit ik om eerder te gaan rusten.

Daar gaat de telefoon...
Ik neem op en aan de andere kant is die vrouw van mijn leeftijd, die bij iedereen zorgt en poetst en doet.
De vrouw, die bruist van energie.
Dezelfde energie die ik ooit had.
Als altijd meen ik een stille verwondering in haar stem te horen..
"Lag je te slapen????....."

Weet je, ik neem de telefoon maar niet meer op.
Ik doe net als mijn moeder..

@Lineke

woensdag 26 augustus 2015

Belletje uit Verweggistan.-



Tijdens de veldtocht wordt geen soldaat gemoeid in de zorg voor zijn onderhoud
hij heeft slechts hem te voldoen, door wie hij aangeworven is. 2 Tim.2:4


Bij het lezen van deze tekst gingen mijn gedachten naar circa 20 jaar terug.

Mijn zoon was gelegerd in Duitsland. Tegen middernacht ging de telefoon en hoorde ik de paniekerige stem van hem.
 "Mam ik ben mijn portemonnee kwijt en mijn paspoort en alles zit er in."

Weet je alleen, zo'n belletje uit Verweggistan van een stoere militair, die naar zijn moeder belt is toch al geweldig..

."Jongen wat erg, ik zal er voor gaan bidden"
Wat ik vervolgens ook vurig deed.
 Maar ik hoorde niets meer. En het was al na middernacht.
 Dan kun je je zorgen niet delen.
Er is geen man, die zegt dat je maar moet gaan slapen, want hij is oud en wijs genoeg.
Dat mis je als vrouw...Weer bad ik.
Maar nu om een Woord. zodat ik wist dat het in orde was. 
De tekstverwijzing kwam in mijn gedachten. Ik zocht hem wat weifelend op.
Want het gebeurt ook weleens, dat zo'n tekst nergens op slaat.
Niet dat me dat wat uit maakt.
Je mag oefenen in het verstaan van de Stem van de Heilige Geest.
Maar deze keer was het zo raak. 

Tijdens de veldtocht wordt geen soldaat gemoeid in de zorg voor zijn onderhoud,
hij heeft slechts hem te voldoen, door wie hij aangeworven is. 2 Tim.2:4

Weet je, ik was zo verwonderd blij.
Blij dat die grote God me geruststelde.
Ik krulde me voldaan onder de dekens en voelde me samen met mijn zoon in Verweggistan in Zijn Hand geborgen. 

@Lineke

dinsdag 25 augustus 2015

Je hoort er niet bij....

Voor de schrijvers onder ons hebben jullie dat nu ook? Je verlangt ernaar om te schrijven en je weet niet waar je moet beginnen. Ik kijk wat naar plaatjes op pinterrest in de hoop dat ze me inspireren.
Ik weet, dit is een stukje speciaal voor schrijvers onder ons, de rest hoort er even niet bij.
Is dat zo?
Jaren geleden had ik twee vriendinnen, die samen een bidstond hadden op de maandagmorgen.
Ze baden voor Israël. Dat was heel mooi. Maar ze waren beiden nogal profetisch aangelegd.
Ze ontvingen beelden enzovoort
Als ze dan nieuws tegen kwamen, bevestigde hun dat.
Heel mooi ware het niet, dat ik ook in hun gezelschap was, als dat nieuws binnen kwam.
Ze knikten elkaar toe en zeiden dan dat het klopte.
Ik voelde me buitengesloten. Op mijn vraag waarover ze het hadden was eigenlijk een beetje het antwoord dat het mij niet aanging.
En op de vraag of ik ook mee mocht bidden was het antwoord dat ik nog niet zover was.
Ik ging mee naar een conferentie over Israël.
 Tijdens de gesprekken aan tafel rolde ivan de ene verbazing in de andere.
Wat een kennis en zekerheid over wat er te gebeuren stond.
Verlegen zei ik, dat ik er niets van begreep.
"Dat komt nog wel, je bent nog niet zover."
Ik voelde me genadig afgeserveerd...

Maar in 1997 kwam de roep. Van God Himself.
Ik was op een maandagmorgen aan het strijken,
 toen er een onverwachte stille Stem in mijn hart klonk. 
"Ik wil dat je Me gaat dienen in Israël" En drie jaar later ging ik....

Weet je, mensen kunnen je het gevoel geven dat je er niet bij hoort. 
En dat wat zij hebben voor een exclusief clubje is.

Maar God denkt daar anders over. Ik trok weg en liet het exclusieve clubje achter me.

Ik las zo'n mooie uitspraak en die wil ik graag met jullie delen.

Aan de voet van het Kruis is de grond vlak.
Daar staat geen podium voor de mensen, die zich het meest waardig voelen.
Er is geen kuil voor mensen, die het gevoel hebben dat ze er eigenlijk niet mogen zijn. (Laat los. Sheila Walsh)

@Lineke

De duif en de holte van haar voet.

  • Doch de duif vond geen rustplaats voor het hol van haar voet en keerde tot hem in de ark terug, omdat op de gehele aarde water was, en hij stak zijn hand uit, greep haar en bracht haar tot zich in de ark.

Wat is de geschiedenis van Noach en de bouw van de ark een indrukwekkend verhaal.
Je kunt de nadruk leggen op de opdracht die Noach kreeg als enige rechtvaardige tussen zondige mensen.
Of het toppunt van boosheid en teleurstelling van God, Die klaar was met de aarde en alles wat er op leefde.
God, Die besloot om de aarde te vernietigen en uit Noach een nieuw geslacht wilde vormen.

Het is een geschiedenis, die ik een beetje met gekromde tenen lees.
In het verhaal ben ik op zoek naar de God, waar ik me aan durf toe te vertrouwen.
In het verhaal van de zondvloed probeer ik het Hart van die God te zoeken.
Was de Schepper van Hemel en aarde, Die telkens bevestigde dat het zeer goed was, zo teleurgesteld?
Kwam het besluit om de aarde en wat er op leefde te vernietigen voort uit een diep gekwetst Hart?
Of een afschuw van zonde, die een Heilig God niet kan verdragen?
Maar telkens als ik door de hoofdstukken van de zondvloed ga, adem ik op bij de volgende tekst: 

.

Genesis 8:9 (NBG51)

Doch de duif vond geen rustplaats voor het hol van haar voet en keerde tot hem in de ark terug, omdat op de gehele aarde water was, en hij stak zijn hand uit, greep haar en bracht haar tot zich in de ark.

Na het geweld is er plaats voor het tedere. De duif en de holte van haar voet. 
Zij gaat na de raaf naar buiten en vindt nog geen rustplaats.
Er is aandacht voor haar en de zorg, die deze tekst uitdrukt doet me goed.
In vertrouwen durf ik me weer overgeven.
Zelfs de zwaluw bouwt haar nest en legt haar jongen neer in het Huis van God.

@Lineke

zaterdag 22 augustus 2015

Het lijntjesverhaal.



Binnen de lijntjes?


Binnen de lijntjes?
Afterparty.
Wie reinheid van hart bemint en wiens lippen vriendelijk zijn,
de koning is zijn vriend. Spreuken 22:11

Vandaag is het afterparty.
Gisteren was ik jarig en vertelde over mijn vriendinnetje.
Ik ontmoette haar, toen ik rond drie jaar was.
Erg jong om scherpe herinneringen te hebben.
Het enige wat ik nog weet en dat is al heel bijzonder, was het kleuren.
Waarschijnlijk omdat dit me veel inspanning gekost heeft.

Ineke was de kleindochter van opa Buurman.
Ineke kwam regelmatig op visite.
Ze zat in een rolstoel, want zoals meer downmensjes dat hebben,
had ze een aangeboren hartafwijking.
Die rolstoel komt trouwens later nog eens aan bod.
Ze zat in haar rolstoel aan tafel te kleuren.
Ik kreeg ook een kleurplaat en ijverig begon ik ook te “kleuren”.
Het werd zeer kritisch door Ineke aanschouwd.
Ik kreeg de strenge opdracht om binnen de lijntjes te blijven.
Tjonge, wat een opdracht voor een driejarige.
Mijn motoriek leende zich niet voor “binnen de lijntjes”
Met het puntje van mijn tong buitenboord probeerde ik mijn handje te sturen.
Tevreden knikte Ineke, mijn lief vriendinnetje.
Wat zijn Ineke en ik vaak buiten de lijntjes gegaan.
Wat hebben we een pret gehad samen.
Ik wist niet dat ze een downmeisje was. Voor mij was ze Ineke.
Ineke, die zoveel van God hield en zo diepgelovig was.

Buiten de lijntjes.

Buiten de lijntjes.
Wat is het fijn om verder over mijn vriendinnetje Ineke te vertellen.
In mijn vorige blogjes lees je over Ineke, een meisje met downsyndroom.
Ze had een ernstige aangeboren hartafwijking en mocht zich absoluut niet inspannen.
Daarom zat ze in een rolstoel.

Toen ik zes jaar was, gingen we verhuizen.
Wel bleven we in dezelfde plaats, maar in een andere wijk.
Zodoende zag ik Ineke niet meer zo vaak.
Maar op zondag bezocht ik haar weleens.
Tjonge, dat was echt leuk.
Ik bleef eten en Ineke en ik vonden dat heel gezellig.
Ik mocht zelfs zomaar naar de wc, terwijl we aan het eten waren.
Dat was thuis verboden en ik had gevoegelijk aangenomen,
 dat het niet mocht in een christelijk gezin.
Of het daar zo christelijk was, vroeg ik me wel eventjes af.
We baden en dankten wel, dat zat in ieder geval wel goed.
Na het eten moest Ineke even rusten.
Haar moeder ons haar toestemming, toen we vroegen of we samen mochten wandelen.
Het was mooi weer.
Ineke ging in de rolstoel en ik duwde haar.
Maar zo’n rolstoel leek me best weleens spannend.
Ik stelde voor dat Ineke mij maar eens moest duwen en ik nam plaats.
Nog hoor ik haar zwoegende adem en we wisselden maar weer van onze plek.
Onze lach klaterde door de strakblauwe lucht.
Verder ging het naar de speeltuin, een straat verderop.
Ik ging koppeltje duiken over een rek en Ineke keek vanaf haar plekje in de rolstoel toe.
Of zij het ook niet eens wilde proberen, was mijn vraag.
Dus stapte Ineke naar de brug en ik hees haar over het rek.
Ze draaide rond, maar kwam met pimpelpaars gezichtje weer omhoog.
Pas toen realiseerde ik me, dat Ineke niet zo was, dan ik.
Ze stapte weer in haar rolstoel en ik duwde haar weer naar
huis.
Opgewonden vertelden we onze belevenissen.
Moeders bezorgde gezicht sprak boekdelen.
Het was goed gegaan en wij hadden een prachtige middag gehad.
Nu denk ik," Wat toch super van die moeder."
Dat ze haar meisje losliet en ons liet gaan.
Als ik al zoveel van Ineke hield, dan zij toch helemaal.

Boven de lijntjes.

Boven de lijntjes.
Lieve Ineke,

Samen maken we een stapje in de tijd.
Jij was twaalf en heel ziek.
Je lag beneden in de woonkamer.
Je bed stond in een hoek tegen de muur.
Je lieve ogen waren gebroken.
Nooit had ik zulke oogjes gezien.
En nooit had ik jouw oogjes weer gezien, als ik niet zomaar plotsklaps op weg naar huis de sterke aandrang voelde om rechtsomkeert te maken.
Samen met een vriendinnetje liep ik en vroeg: “Zullen we naar Ineke gaan?”
Het was twaalf uur en het was spits.
Het verkeer raasde om ons heen.
En te midden van dat voelde ik die bevreemdende Aandrang.
Het was Iets waar ik aan moest gehoorzamen, leek het wel.
Ik belde aan bij je huis en je mamma deed open.
Ik zag haar roodbehuilde ogen en merkte haar aarzeling op, toen ik vroeg of Ineke thuis was.
“Ja” zei ze “Kom maar verder”
Wat werd het stil in me, toen ik verwonderd naar jouw bed liep en in je ogen keek.
Je zei met een zachte stem en nog zachtere glimlach mijn naam.
Had je gevraagd aan de Heer, Die jou zo lief had of je afscheid van mij mocht nemen?
Ik weet het niet lieverd.
Ik was tien jaar en ik pakte je handje en zei “Nou dan ga ik weer. Dag Ineke”
Stil liep ik de deur uit en zei tegen mijn tochtgenootje
“Ineke is erg ziek hé?”
Jaren later, toen ik twijfelde aan mijn waarde als mens en of God wel van mij kon houden, ging ik in gesprek.
Ik kreeg de opdracht om te bedenken wie in mijn jeugd belangrijk geweest was.
Wie mij veiligheid en liefde had gegeven ..
Dat zou dan het startpunt worden van de pijnlijke dingen waar ik door heen zou moeten.
Lieve Ineke, ik lag ook in mijn bed, toen ik hierover nadacht.
En jij kwam levendig terug in herinnering.
Ik huilde en had heimwee.
Lief downmeisje, ik heb toen de Heer gevraagd of Hij je wilde bedanken voor jouw liefde.
Jij was immers bij Hem, dus Hij kon zo even naar je toe lopen.
Je bent boven de lijntjes.
De lijntjes van de tijd en van je zieke hartje.
Wat zul je veel lachen en blij zijn.
Kleur jij de regenboog in de wolken als ik hem zie?
En zul je dan binnen de lijntjes blijven?
Dag lief vriendinnetje.
Tot gauw…We zijn slechts één ademtocht van elkaar verwijderd.

De lijntjes sluiten zich.

De lijntjes sluiten zich.
De lijntjes sluiten zich.

2003. Ik ga verhuizen en kom naast een oude meneer te wonen.
Hij is 94! jaar. Een markante man en ik maak kennis.
We sluiten na enige tijd vriendschap.
Want hij en ik kunnen het reuze goed samen vinden.
We drinken koffie, ik lees de krant van hem.
Pro Deo, buurvrouw, Pro Deo.
s’ Zaterdags tuft hij met zijn auto naar de haringboer.
Soms staat hij met een haring op een schaaltje en een vlaggetje erin geprikt voor de deur.
Hij belt meestal ‘s maandags in de ochtend om even een babbeltje te maken.
Hij heeft dan een sofdag. “Vertel eens buurman hoe komt dat?”
“Ik mis haar zo.” Zijn geliefde, die tien jaar terug overleed.
‘s Zondagsmiddags rijdt hij naar haar toe. Hij bezoekt haar graf.
Ik mag ook eens mee. Eerst naar het graf van zijn vrouw.
Daarna gaan we naar het graf van zijn nichtje.
Ik wist het al wel. We hadden er al over gesproken.
En dat maakte dat we ons familie voelden.
Inderdaad zijn nichtje, was mijn lief vriendinnetje Ineke.
Opa Buurman was zijn vader. Net zo’n oude krasse man als hij.
Hij was de deur al uit, toen ik naast opa Buurman woonde en Ineke daar regelmatig kwam.
Buurman noemt me zijn dochter.
Samen met een vriendin, een andere “dochter” hebben we hem tot het einde verzorgd.
Al die tijd woonde hij naast me. Dat was zijn grootste wens. Thuis blijven en niet alleen te hoeven zijn als hij stierf.
Zijn dochters (wij) waren dan ook bij hem.
De Joden vinden het fijn als de cirkel rond is.
In mijn geval is de cirkel ook rond. De lijntjes zijn gesloten.
@Lineke

vrijdag 21 augustus 2015

Suikerklontjes op de vloer...

Terwijl ik een nieuwe zak in de pedaalemmer doe, zie ik nog meer suikerklontjes liggen.
"Wat heb je nu weer gedaan?" Ik hoor het mijn moeder zeggen.
Nou, gisteravond had ik een afspraak bij mij thuis.
De diaken zou om 19.00 uur komen voor een kennismakingsbezoek.
s'Middags was ik met mijn maatje naar de sportschool geweest. 
Ik had mijn smartphone op alarm gezet, want ik was het de vorige keer glansrijk vergeten.
Ik zat rustig bij iemand op de koffie, waar we het over over sportscholen kregen 
en me een licht op ging, dat ik daar hoorde.
Na de sportschool gingen we uit eten. 
Patat, een frikadel speciaal en een goulashkroket gelardeerd met pindasaus.
De Chinese mensen van het zaakje kunnen zich niet vaak verheugen in ons bezoek, maar één keer in de zoveel tijd moeten we even lekker ongezond doen.

Om klokslag zeven gaat de deurbel.
Wie zou dat kunnen zijn? Er is toch geen pakje onderweg voor me.
In de camera zie ik een pet en een hoofd eronder.
Oh ja de diaken....
Hartelijk is anders...
Ik was je helemaal vergeten..Een snelle blik door de kamer om me er te van vergewissen dat het een beetje toonbaar is.
Ga zitten...
Wil je koffie? Wat heb je er in?
Een greep in de doos met suikerklontjes.
Ieder krijgt een mok en verlegen verschuil ik me achter dat voorwerp.
Wat heb ik lekkere koffie vanavond...Het lijkt wel wat zoet te zijn.
Ik vraag of hij suiker proeft. En ja hoor, heb ik de kopjes omgewisseld.
Ik schiet de keuken in. Opnieuw een greep in de doos en deze stort ter aarde. 
De vloer is plaatselijk bezaaid met suikerklontjes.
Gelukkig, er zitten nog een paar IN de doos.
En gelukkig hij moet lachen om het hele geval.
Al pratend is er opeens dat bekende gat in mijn geheugen.
Ik kan er toch niet opkomen wat ik wilde zeggen.
Een kennismakingsbezoek...Wat moet die man toch wel niet denken?
Ik leg in het kort uit dat ik weleens last heb van een vermoeidheid, die zich uit in " woord vind problemen". Ik zeg maar niet dat ik een chemobrein heb.
Na een uur sluiten we de avond af met gebed en
 hij zegt met overtuiging en welgemeend dat het een heel fijn bezoek was.

Maar suiker??? Het is heel ongezond...bijna gif als je de wetenschap mag geloven...

@Lineke

Eerlijk zijn.

Lieve Vader ik kan me niet indenken dat ik het misbruik van meester B. zover heb weggestopt. Heel langzamerhand stapje voor stapje komt ...