woensdag 30 september 2015

Week tegen de eenzaamheid (2)

Gisteren was de bijeenkomst in het kader van de week tegen de eenzaamheid.
 Er waren veel meer mensen dan verwacht. En dat is heel mooi natuurlijk. Je kunt daaraan zien dat het wel leeft binnen ons dorp.
Eerst werd er verteld hoeveel inwoners ons dorp heeft en toen mochten we via een drietal procenten raden hoeveel inwoners er eenzaam zouden zijn.
Dat waren er meer dan we verwacht hadden.

Eenzaamheid. 
Het is een onderwerp, wat in de taboesfeer ligt.
Men vertelt niet snel, dat men eenzaam is. 
En ook de vraag stellen aan iemand, waarvan je het vermoeden hebt, dat er eenzaamheid speelt, doe je maar zo niet.
Er moet eerst een band zijn, wil je de vraag kunnen stellen.
Maar ja, als je die band hebt met iemand is, die dan nog eenzaam? Ik vraag het me even af..
Eenzaamheid is slecht voor je gezondheid.
Je hersenen worden trager, je krijgt lichamelijke klachten.
Huisartsen, die als ze de patient regelmatig zien en het vermoeden bestaat dat het om een eenzaam persoon gaat, komen met voorstellen om zich ergens aan te sluiten.
Eenzaamheid, iedere gemeente is verplicht om organisatie's die zich hiervoor inzetten, te helpen.

Eenzaamheid, breng het ter sprake...




Als je wilt mag dat op mijn mailadres....

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

@Lineke

dinsdag 29 september 2015

Week tegen de eenzaamheid.

Soms is er wat turbulentie nodig om weer contact te zoeken.
En dat is gisteren gebeurd. En ik ben er zo blij mee.
Je vraagt en bidt over het hoe en wat. Zo dicht bij elkaar en toch elkaar niet kunnen bereiken.
Je zult het vast wel kennen. Je bent door een verbond aan elkaar gesmeed. Of je bent door een bloedband verbonden.
Het is een verwachtingsvolle droom, die niet uit lijkt te komen.
De droom dat je elkaar verstaat, dat je toegang hebt tot elkaars hart.
Maar als dat er niet is..
Dan kun je op zoek gaan naar de gemeenschappelijke dingen.
Maar als dat er ook niet blijkt te zijn...
Hij of zij is verder weg dan het verste land.
Jij woont op de noordpool en de ander op de zuidpool
En in een poging om elkaar toch te bereiken vecht je soms.
Je haalt het slechtste in elkaar naar boven.
Je kent jezelf niet meer. Je wordt een karikatuur van jezelf.


De week tegen eenzaamheid. 


Deze week denken we aan Eenzaamheid. Vanmiddag ga ik naar een bijeenkomst voor vrijwilligers en krijgen we allerlei handreikingen om mensen in eenzaamheid te helpen.
Ik heb het zelf een schaamtevol gebeuren gevonden. 
Zo eenzaam zijn, dat ik ernaar verlangde dat de voetstappen op straat voor mijn deur zouden stoppen.
Ik durfde er niet over te praten. Want ik wilde een gevierd mens zijn met veel sociale contacten en een bruisend leven.
 Eenzaam in niet gedeeld verdriet en verborgen pijn.

Wat zou het fijn zijn als we ons veilig genoeg weten dat we ons verhaal kwijt kunnen.
Dat we kunnen zeggen dat we eenzaam zijn.
Eenzaam in dichte en nauwe verbanden.
Eenzaam in een kerk. Eenzaam in een druk gezin.
Alleen naast je man om wat voor reden dan ook.
Alleen omdat de hemel van koper lijkt en God niet thuis lijkt te zijn.
Zullen we het maar eens proberen?



@Lineke

zaterdag 26 september 2015

Morgen ga ik op dieet.

Ken je dat? Je rok zit strak, je broek lijkt gekrompen te zijn in de was.
Je komt jezelf onverwacht tegen in een spiegel.
Dan kleurt dat beeld niet naar jouw idee van mooie slanke vrouw, maar zie je dat er toch wel eens paar pondjes af mogen.
Je hebt een verjaardag en neemt je voor: ik sla gebak af vanavond en verder neem ik ook niets.
En dan ben je er. Je krijgt toch ook niet iedere dag gebak, die zeldzame keren, dat je daar eens van mag genieten.....
Je vertelt de gastvrouw, dat je eigenlijk niks wilde nemen, maar zij zegt dat het deze keer wel moet, want ze is jarig.
Na de koffie zit je gezellig met je buurvrouw te praten en een schaal met heerlijke hapjes komt langs.
Nou, dat sla je niet af en wel geteld neem je er vijf keer iets van.
Ja echt, vijf keer....
Het was heerlijk en zo gezellig.
En nu?
Nu zit ik met een nog nauwere rok achter de pc en neem me voor dat ik morgen ga vasten.
Oh nee, ik heb een afspraak voor ontbijt bij de Hema.
Je weet wel met een croissantje en een broodje met kaas....
Wanneer zal het dan eindelijk eens morgen zijn...
Want morgen ga ik op dieet......

@Lineke

vrijdag 25 september 2015

Kramp.

Met een strak gezwachtelde arm en kramp in de spieren van mijn benen werd het voor mij geen nacht om van te dromen.
Bovendien meenden mijn kattenbeesten me ook nog te moeten instoppen.
Nou houd ik wel van een beest op bed, als ze geen medepassagiers hebben, maar dit werd me toch al te gek.
De beesten werden liefdevol in de donkere woonkamer gebracht en toen  wat licht gemaakt via mijn pc.
En ja hoor daar stond het.
Spierkrampen kunnen veroorzaakt worden door uitdroging.
Dat leek me niet onwaarschijnlijk.
Zo veel als het buiten geregend heeft, heb ik het binnen in me niet laten regenen.
En dat ging al een tijdje zo...Nu moet je dat 's nachts niet tot de ontdekking komen wat de gevolgen zijn van chronische droogte.

Het zijn er nog al wat en 's nachts worden het er alleen maar meer.
Ik nam in ieder geval een groot glas water en wachtte tien minuten, want dan zouden de krampen verminderen.
Het heeft wat langer geduurd, maar ik ben uiteindelijk in slaap gevallen totdat ik van de bel schrok die de komst van mijn hulp aankondigde.

 Maar nu heb ik een app op mijn smartphone geinstalleerd.
En deze herinnert me door een zoemer, dat ik een glas water moet drinken.
Om de twee uur drink ik nu 300 ml water tot tien uur vanavond.

Weet je, ik dacht natuurlijk verder...
Al eerder was er iedere ochtend een duif die koerde op het dak.
Als ik hem hoorde, vroeg ik de Heilige Geest om mij te vullen.

Maar doordat ik die duif niet meer hoor vergeet ik het te vragen.
Terwijl het zo broodnodig is om dagelijks vervuld te worden.
Want met Hem raak je niet zo snel in een kramp, snap je?

@Lineke

donderdag 24 september 2015

Een levende God....

Wat valt het toch op. In open gesprekken vertel ik van de bijzondere dingen, die er gebeuren.
Een tekst die naar me toe komt, een boekje wat er bij past,
 een lied wat me optilt.
Voor mij is het God en voor mijn gesprekspartner mooi dat ik dat zo zie en dat mijn geloof zoveel kracht geeft.
Meer en meer besef ik dat het niet mijn geloof is wat me kracht geeft,want dat kan op en neer gaan, maar het is de levende God Zelf Die me vasthoudt en voor me zorgt.
Voor haar is het verloop ingewikkeld, voor mij niet, omdat ik niet het overzicht hoef te houden, maar de levende God het hele plaatje ziet.
En meer en meer besef ik hoe groot Zijn werkelijkheid en realiteit is.
Ik vertrouw Hem volkomen en onvoorwaardelijk.
Hij, Die mij zag, ver voordat Hij me in de buik van mijn moeder weefde,
Hij, Die mijn dagen opgeschreven heeft, ver voordat mijn geboortedag daar was, Hij Die me weefde met een vingerafdrukken, die niemand anders heeft, zou Hij niet te vertrouwen zijn?
Mijn naam heeft Hij gegrift in Zijn Handpalm en ook opgeschreven in Zijn boek.
En nooit val ik uit die Handen, wat er ook gebeurt. 
Durf jij je ook aan Hem toe te vertrouwen? 

@Lineke


dinsdag 22 september 2015

Waar gaan die mooie benen naar toe?

Zondagmiddag hadden we een prachtige kerkdienst.
Een dienst waarin we zongen en swingden en de Heer groot mochten maakten.
Ik werd niet moe van het zachtjes heen en weer huppen en kon eindeloos blijven staan.
Na de dienst deed ik een dappere poging om met mijn fiets van start te gaan. Omdat de fiets elektrisch is, duurt het een poosje voordat hij vaart maakt.
Iemand zag me worstelen en vroeg of een fiets met een lage instap niet beter voor me zou zijn.
Heel lief opgemerkt, maar ik begreep plotseling hoe oudere mensen zich voelen, als ze met een rollator moeten gaan lopen.
Eindelijk had ik de vaart erin en fietste naar de snackbar.
Ja ik weet, het was zondag, maar doordat ik de dag ervoor een leuke bloggersdag had, was ik niet aan boodschappen toegekomen.
En de discipelen plukten ook aren op de sabbat, dus mag ik ook langs een patattentje.
Op het plein voor de snackbar wilde ik afstappen.
Ik bleef haken met mijn voet op de instap, dit keer uitstap en dreigde neer te storten.
Die dreiging duurt kort, maar geeft best wel wat angst.
In deze poging deed mijn rechter elleboog van de gezwachtelde arm lelijk zeer. Hij vertelde me, dat de sportblessure nog lang niet over is.
Goed, al met al hield ik het gelukkig op de been.
Twee mannen, die nog op ren-afstand stonden riepen me bemoedigend toe; "Als je gevallen was, hadden we je opgevangen hoor."
Gelukkig ze zeiden geen u...
Ik antwoordde, dat ze niet zo snel hadden kunnen zijn.
Ach, ja het oog kijkt altijd van zich af.
Misschien moet ik met mijn 62ste maar eens aan een fiets met een lage instap en moeten zij nog wat trainen.
Ze zullen vast niet gedacht hebben, waar mijn mooie benen naar toe wilden....

@Lineke

Een poes en een afgekapt eitje.

Ik woon alweer een aantal jaren in het westen en ben hier ingeburgerd.
Het bevalt me hier heel goed. Oke aan mijn tongval is te horen dat ik hier niet vandaan kom.
Maar het is net als iets bijzonders aan je uiterlijk.
Een keer kijken en ze hebben het gezien.
En een keer luisteren en ze weten dat het bij je hoort.
Bepaalde dingen zijn echt des noordens.
Ik kap mijn eitje altijd met mijn mes open.
En hier in het westen pellen ze het ei. 
Mijn gekap levert belangstellende blikken op.
Terwijl ze hun handen branden, pak ik mijn ei en geef er een stevige tik tegen aan met mijn mes.
Het levert een mooi handzaam kapje op en zo kan ik mijn ei uitlepelen.

Mijn jongste kat zit klaar tijdens de handeling.
Ze is gek op een ei. Toen ze klein was joeg ze achter de lege eierdop aan.
Nu wacht ze tot het ei op is om vervolgens mijn bord schoon te likken.

Vanwaar die lust voor een ei? 
Is het omdat het een voorstadium is van een vogeltje waar ze dol op zijn?
Je zou het haast denken.

Hoe zit het dan met ons? Raken wij ook vol vuur, als we de tekens zien van het koninkrijk wat komen gaat?
Want hoe gek het ook klinkt, de stroom vluchtelingen, ze zijn ook dat teken dat Jezus komst aanstaande is.
Ergens in mijn binnenste roert het en denk ik aan de velden, die wit zijn om te oogsten.
Het zou best eens zo kunnen zijn, dat we handen tekort komen om het graan binnen te halen.

Waar een afgekapt eitje en een poes niet toe kunnen leiden.....

@Lineke

zondag 20 september 2015

Innig geliefd.

Waarom ook nog..
Waarom nee toch?
Het was meer dan genoeg
en soms een angstig stil vermoeden
maar niet verder willen denken 
dan komt er uit een genadige mist
een feit dat wat ik al wist
en nu waar hoor ik nu nog bij?
mijn God, Genadig en nabij
Hij legt me een boekje in handen
van vóór de aarde was ik bij Hem
en innig geliefd op Zijn tijd
hier geboren geworden...
Maar straks mag ik vertrekken
naar de plaats waar ik hoor..
Om nooit meer weg te gaan..

Nederland is voor de Nederlanders....

Vanochtend werd ik weer stilgezet bij de wereld om ons heen en de mensen die deze wereld niet kunnen volgen.
Wat te denken van mensen met autisme bijvoorbeeld. Ze hebben het zo nodig dat de  wereld om hun heen veilig en voorspelbaar is.
Veranderingen, ze moeten er goed op voorbereid worden.
En dan is er sprake van dat er in hun dorp of stad heel veel vluchtelingen komen.
Ze komen er tegen in opstand. Ze uiten zich in gezegdes van Nederland is voor de Nederlanders en straks kunnen wij weggaan en nemen zij ons land over.
We hebben dan de neiging om ze bij te brengen dat het niet fatsoenlijk is wat ze zeggen.
Maar verplaats je eens in de wereld van de mens die deze wereld niet meer aan kan.
Een wereld van zoveel prikkels, van zoveel veranderingen.
Een wereld van zoveel onzekerheid wat angst veroorzaakt.
Mensen, die anders begaafd zijn dan zij, kunnen het al bijna niet bijbenen...
Ze moeten op zijn minst het gevoel krijgen, dat ze minder zijn dat ze niet kostbaar zijn, dat ze er niet bij horen.
Want telkens worden ze gefatsoeneerd.
Terwijl onze opdracht is om hen de ruimte te geven.
Hoe houdt je je staande in deze wereld?
Wat geeft jou het gevoel dat je weerstand er mag zijn, dat je uitspraken serieus genomen worden?
Ik denk aan het Woord van God Himself:

Jouw leven is met Christus verborgen in God

vrijdag 18 september 2015

Mijn neefje en de kraai.

Verzamelt u geen schatten op aarde, waar mot en roest ze ontoonbaar maakt en waar dieven inbreken en stelen; maar verzamelt u schatten in de hemel, waar noch mot noch roest ze ontoonbaar maakt en waar geen dieven inbreken of stelen
Want, waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.
Matt.6.

Jaren geleden woonde mijn broer met zijn vrouw en drie kinderen tegenover een rijtje winkels.
Ze woonden op een hoek en het was een doorgaande straat,
Nu was hun huis nog niet zo omheind als dit tegenwoordig het geval is. 
Op een zondagmorgen vroeg liep mijn neefje, een klein mannetje, in zijn eentje in de tuin.
Zijn aandacht werd getrokken naar een kraai, die iets zilverachtigs uit de tuin pikte.
Hij joeg hem weg en begon met zijn handjes te graven.
Hij vond echt een schat aan geld.
Waarschijnlijk waren overvallers overvallen in hun strooptocht en hun buit tijdelijk in de tuin van mijn broer begraven.
Ik vond het een kostelijk verhaal.

Ik ben met een hele rijke man getrouwd geweest. Als we met vakantie gingen hoefde ik mijn best niet te doen om het huis spic en span achter te laten.
Er werd juist rommel op tafel achtergelaten, zodat het een bewoonde indruk zou geven.
Het viel me op dat rijkdom zo'n last is.

Het leven kan soms zo pittig zijn. 
Je hebt verdriet om misbruik, om verlies, om scheiding, vanwege een gehandicapt kind en alle dingen die ik niet genoemd heb en waar jij je in herkent.

Weet je, wat ik geleerd heb te midden van dat alles?
Mijn gebed is of de Heer Zijn Naam wil verheerlijken in zo'n zware tijd.
En Hij verhoort dat gebed met veel vreugde .
Oh, Hij geeft geen miljoenen op mijn bankrekening, al zou dat voor Hem maar een vingerknip zijn,  want alles is immers van Hem.
Wat Hij wel geeft, is een beter zicht op Zijn Karakter, op Zijn Liefde, op Zijn Genade.
En nog meer gaven die je voor altijd in je hart en geest meeneemt.

Toen ik een deel van het misbruik verwerkt had, riep Hij me om naar Israël te gaan.
Ik mocht voor baby's aan de beademing gaan zorgen.
Een oneindig groot cadeau, wat een omkering bleek te zijn van het kwade.
Wat hij ten kwade had gedacht, had God ten goede gekeerd.
Ik wil je echt aanmoedigen om het gebed mee te bidden.

Gebed: Heer soms is het leven zo oneerlijk. We lijden er aan, U weet het als geen ander. Want U hebt Uw enige Zoon er aan zien lijden.
Maar lieve Vader, zo graag verhoort U het gebed om U Uw naam te verheerlijken in elke moeilijke situatie.
Wilt U de lieve lezers helpen, om al is het met een gebroken stem dit mee te bidden?
Want dan verzamelen ze schatten die waardevast zijn.
En temidden van het verdriet mogen ze uit gaan zien naar de tijd dat U kadootjes zal uitdelen.

In Jezus Naam 
Amen.

@Lineke

donderdag 17 september 2015

Gesprek als een spiegel.

Soms werkt een gesprek met een vriendin als een spiegel.
We hadden het over angst en onrust. De boodschappen die via sociale media naar je toekomen.
Als ik iets positiefs tegenkom deel ik het hier.
Maar er zijn ook boodschappen die angstig maken. Terwijl ik haar op God wees vroeg ik me af in hoeverre ik dat zelf doe.
Hoeveel tijd besteed ik om alle berichten te lezen en me op die manier een mening te vormen?
Om die grote verwarring in een kant en klaar pakketje te krijgen zodat ik er tenminste mee om kan gaan.
En zijn die berichten de waarheid?
En voed ik mijn geest daarmee?
Of is het beter om mijn tijd te gebruiken om een boodschap van waarheid tot me te nemen?
Een boodschap die Eeuwigheidswaarde heeft.


Wees niet bang, want ik ben bij je,
vrees niet, want ik ben je God.
Ik zal je sterken, ik zal je helpen,
je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand.
Jesaja 41:10 


In mijn bangste uur vertrouw ik op u.
Psalm 56:4 


Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.
Jozua 1:9 


Want ik ben de HEER, je God,
ik neem je bij je rechterhand en zeg je:
Wees niet bang, ik zal je helpen.
Jesaja 41:13


Met de HEER aan mijn zijde heb ik niets te vrezen,
wat kunnen mensen mij doen?
Psalm 118:6 


De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden.
1 Johannes 4:18 


Al gaat mijn weg
door een donker dal,
ik vrees geen gevaar,
want u bent bij mij,
uw stok en uw staf,
zij geven mij moed.
Psalm 23:4 


Angst voor mensen is een valstrik,
wie op de HEER vertrouwt, wordt beschermd.
Spreuken 29:25 


De HEER is mijn licht, mijn behoud,
wie zou ik vrezen?
Bij de HEER is mijn leven veilig,
voor wie zou ik bang zijn?
Psalm 27:1


U hebt de Geest niet ontvangen om opnieuw als slaven in angst te leven, u hebt de Geest ontvangen om Gods kinderen te zijn, en om hem te kunnen aanroepen met 'Abba, Vader'.
Romeinen 8:15 


Wat kosten twee mussen? Zo goed als niets. Maar er valt er niet één dood neer als jullie Vader het niet wil. Bij jullie zijn zelfs alle haren op je hoofd geteld. Wees dus niet bang, jullie zijn meer waard dan een hele zwerm mussen.
Matteüs 10:29-31


Zodat we vol vertrouwen kunnen zeggen: 'De Heer is mijn helper, ik heb niets te vrezen. Wat zouden mensen mij kunnen doen?'
Hebreeën 13:6 


Op God, wiens woord ik prijs,
op God vertrouw ik, angst ken ik niet,
wat kan een sterveling mij aandoen?
Psalm 56:5 


Maar zelfs als u zou lijden omwille van de gerechtigheid, dan bent u toch gelukkig te prijzen. Wees daarom niet bang voor de mensen en laat u door niets in verwarring brengen.
1 Petrus 3:14 


Vrees niet, kleine kudde, want jullie Vader heeft jullie het koninkrijk willen schenken.
Lucas 12:32 


Toen ze hem over het water zagen lopen, dachten ze dat hij een geestverschijning was en ze schreeuwden het uit. Ze hadden hem allemaal gezien en raakten in paniek. Maar hij sprak hen meteen aan en zei: 'Blijf kalm! Ik ben het, wees niet bang.'
Marcus 6:49-50 


Zo liefdevol als een vader is voor zijn kinderen,
zo liefdevol is de HEER voor wie hem vrezen.
Psalm 103:13 |


Maar de engel zei tegen haar: 'Wees niet bang, Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Luister, je zult zwanger worden en een zoon baren, en je moet hem Jezus noemen.'
Lucas 1:30-31


Hoe groot is het geluk
dat u hebt weggelegd voor wie u vrezen,
dat u bereid hebt voor wie schuilen bij u,
heel de wereld zal het zien.
Psalm 31:20


Wat kosten vijf mussen? Bijna niets. Toch wordt er niet één door God vergeten. Zelfs de haren op jullie hoofd zijn alle geteld. Wees niet bang, jullie zijn meer waard dan een hele zwerm mussen.
Lucas 12:6-7 


Wees niet ongerust, maar vertrouw op God en op mij.

Johannes 14:1 

Gebed: Vader vergeef dat ik me zo vaak angst aan laat jagen.
Dat ik de toekomst onder controle probeer te houden.
Help mij om me in Uw Woord te oefenen.

Amen.



Je gelooft je ogen niet.

 Graag deel ik een stuk gelezen op Facebook.
"Vluchtelingencrisis in München, stad vervalt in chaos."
Zoveel verhalen en hartverscheurende foto's over vluchtelingen en chaos in Europa.
Nadat ik vanochtend weer een vraag kreeg over de "crisis in München" heb ik besloten om naar het Europese epicentrum van de vluchtelingenstroom te gaan om te zien wat er nou werkelijk aan de hand was.
Eenmaal aangekomen op het hoofdstation van München was de rust en leegte een onverwachte situatie. Ja er staan een paar agenten bij een van de stations maar die staan moppen te vertellen en lijken me niet een crisissituatie te managen.
Maar dan komt een van de treinen aangereden in het station waar de agenten staan. Een aantal Duitsers stoppen hun dagelijkse routine om te kijken naar de ,,vluchtelingenstroom door de poort naar Europa". Eerst komen een aantal Europeanen uit de lange trein, die worden doorgelaten. Daarna een handjevol Arabieren die rustig gevraagd worden door de politie om even te wachten. Vervolgens de rest van de vluchtelingen, die vanzelf netjes in de rij achter de eerste groep gaan staan. Als de hele trein uitgestapt is staan er maar ca. 150 mannen, vrouwen en kinderen geduldig en muisstil in de rij. Nou niet bepaald de overstroming zoals je hier dagelijks op de radio hoort. Fotografen bukken zich achter de politie agenten en maken foto's. Ze kiezen dat perspectief uit omdat het daardoor lijkt alsof er een enorme groep vluchtelingen tegen gehouden wordt door de politie. Zouden ze het "totaalplaatje" schieten zoals ik heb gedaan dan zie je dat het een paar honderd man is en dan zouden ze niet veel te vertellen hebben voor in de krant van maandag... mijn maag draait er een beetje van om.
Vervolgens vraagt de politie de toeschouwers om ruimte te maken en de vluchtelingen lopen in een colonne naar de wachtende lege bussen. Daar staan ook een paar lege medische tenten en geparkeerde ambulances voor diegenen die medische hulp nodig zouden hebben.
Dan gebeurd er iets speciaals, terwijl de vluchtelingen door de groep toeschouwers lopen beginnen een aantal toeschouwers te applaudisseren. De mensen kijken op in verbazing en beginnen te glimlachen. Ik stop mijn telefoon in mijn zak en doe met ze mee. Een jongen van mijn leeftijd kijkt me aan, knikt als teken van dankbaarheid en we geven elkaar een glimlach als teken van respect. In dat moment waren we niet een "vluchteling" uit het midden oosten en een Europeaan maar twee jongens van dezelfde leeftijd die onder compleet verschillende omstandigheden zijn opgegroeid en vervolgens allebei naar München zijn gekomen op zoek naar wat beters...
Mensen laat je niet zo gek maken door de media, blijf zelfstandig nadenken. Er komen tienduizenden mensen dit weekend misschien een paar honderdduizend in totaal naar Duitsland. Laat het er 400.000 worden die ook daadwerkelijk blijven, op tachtig miljoen inwoners is dat 0,5%. Er is hier in de stad geen chaos, geen paniek en geen vluchtelingen"crisis" alleen maar mensen die een beter leven willen zoals jij en ik en journalisten die geld willen verdienen met het verkopen van sensationele verhalen.
Groetjes uit München
Cees-Jan
*Edit*Bedankt voor jullie positieve reacties. Help mee door dit verhaal te delen zodat meer mensen de andere kant van het verhaal kunnen zien. Liefs Cees-Jan Bak

woensdag 16 september 2015

Bang voor laarzen.



Mijn laarzen zijn weer tevoorschijn gehaald. Met de overvloedige regen en kou zijn ze heerlijk warm en beschermend.
En ik vind het ook modieus.
Maar mijn jongste kat vind het niet leuk.
Als ik door het huis stap en probeer haar te lokken voor een kroel
loopt ze verschrikt achterwaarts met de ogen op mijn laarzen gericht.
Nu ben ik geen specialist in het ontcijferen van jonge poezenbreintjes, maar ik neem aan, dat ze er wel aan zal wennen.

Hoe lieflijk zijn op de bergen de voeten van de vreugdebode, die vrede verkondigt, een blijde mare brengt, van heil gewaagt die tot Sion zegt:
UW GOD is KONING. 

Heel anders is het gesteld met de voeten van de vreugdebode.
Zijn voeten brengen vrede. Zijn voeten zijn geschoeid met de blijde boodschap.
 Hij mag vertellen in onrust, onzekerheid en angst,
 dat er een God is Die regeert. 

Voor die voeten hoef je niet bang te zijn. 
Trek je ook deze schoenen aan?
De schoenen met de bereidheid om het Evangelie van de Vrede te brengen?

@Lineke















maandag 14 september 2015

Profetische fietstocht.

Gisteren en vandaag had ik wat lijntjes uitgelegd. Ik wilde heel graag naar Marianne Grandia. Ze kwam vanavond spreken in Ouderkerk.
Wat zou het fijn zijn als ik iemand kon vinden om samen met de auto of op de fiets er heen te gaan.
In mijn gedachten ging ik het rijtje af. Maar er waren vrouwen met jonge kinderen en vrouwen die verhinderd zouden zijn.
Uiteindelijk draaide het erop uit, dat ik alleen op de fiets zou moeten.
Maar wat was het slecht weer. Zware regenbuien, onweer.
En dan op de fiets over de dijk...Ik belde mijn buurvrouw en vertelde van mijn plannen. Als ik nu niet weer kom, dan weet je dat ik onderweg ben en misschien door de bliksem ben geraakt.
Gek mens ben ik hé?
Maar het voelde gewoon goed om iemand in te lichten.
Daar ging ik en het begon te hozen. Mijn gebed om droog weer was niet verhoord.
Mijn regenjas van 2,50 lekte door. De laarzen die ik uit voorzorg had aangetrokken sopten.
Ik verklaarde mezelf op zijn minst een beetje gestoord.

Ik fietste de dijk op en daar stond hij.
Een prachtige felle regenboog, die glimlachte van oor tot oor, maar dan net andersom. Hij deed mijn hart jubelen.
Ploegend door de regen begreep ik het.
Ja, God is de Baas over het weer. Hij kan de regen stoppen.
Hij kan zelfs mijn paadje naar Oudekerk met zon overladen terwijl voor de rest het door een hoosbui geteisterd word.
Maar zo niet, dan laat Hij weten dat Hij trouw is.
En dat Hij Zijn belofte nakomt, Ik ben er bij.

Het zou die avond gaan over een muurbloempje.
Maar Marianne had anders verkozen.
Het ging die avond over dansen in de regen.
Hoe profetisch was mijn barre fietstocht geweest.
Wat was het een fijne avond.
Wat is het een lief mens en wat heeft ze ons veel stof tot nadenken gegeven.
Ik wens haar en haar man alles toe wat ze nodig hebben.
Het zicht op de regenboog en kunnen dansen in de regen.
Te weten dat hun niets kan scheiden van Zijn liefde.

@Lineke

Wat een last.

's Avonds rond een uur of acht pak ik mijn broodbakmachine. 
Er gaat water, meel en olie en zonnepitten in.
Ik zet hem op de timer en rond een uur of vier begint hij zijn programma af te werken.
Als ik 's ochtends wakker word, ruik ik versgebakken brood zet de koffiemachine aan en mijn dag begint.
Nu is het mogelijk dat ik de hele tijd in gespannen afwachting ernaast blijf zitten om te kijken of hij wel op de juiste tijd aangaat.
En of hij dan wel de ingrediënten mengt en kneed.
En of hij het broodje wel bruin bakt.
Maar ik vertrouw erop, dat het wel goed komt en ga lekker mijn bedje in.

Hierna zeide Jezus, daar Hij wist, dat alles reeds volbracht was, opdat de Schrift vervuld zou worden: Mij dorst! Er stond een kruik vol zure wijn; zij staken dan een spons, gedrenkt met zure wijn, op een hysopstengel en brachten die aan zijn mond. Toen Jezus dan de zure wijn genomen had, zeide Hij: Het is volbracht! En Hij boog het hoofd en gaf de geest.

Voordat Jezus aan het kruis stierf riep Hij uit: "Het is volbracht."
Wat bedoelde onze Heiland daarmee?
Was Zijn lijden volbracht?
Ja dat ook, maar Zijn roep ging veel dieper en was veel omvattender.
Het lijden in deze wereld is volbracht. De zonde van jou en mij is volbracht.
De vluchtelingenstroom: het is volbracht.
Het sterven van je geliefde en het verdriet daarom is volbracht.
Het missen van je kind aan het leven of aan de dood is volbracht.
Je ziekte en behandelingen, ze zijn volbracht.

Betekend het dan dat je niets meer hoeft te doen?
Dat je niet moet verwerken, niet voor behandelingen moet gaan,
 niet je helpende hand moet uitsteken?
O zeker wel...
Maar je mag het doen vanuit de zekerheid dat het goed is, omdat het al klaar ligt.
En die zekerheid noemt de Bijbel de sabbatsrust.

En in die rust mag je voor altijd zijn. Nu al.
En vanuit die rust mag je werken. 
Wetende dat het niet jouw verantwoordelijkheid is dat het goed komt.
Het is goed gekomen door Jezus, Die het al goed gemaakt heeft

En als je toch vermoeid bent, omdat het leven je  in zijn draaikolk van ellende meegenomen heeft?

Kniel dan neer bij Jezus Die zegt:

Kom tot Mij allen Die vermoeid en belast zijn, want Ik zal je rust geven.
Leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en Nederig van hart.
En neem Mijn last op je want die last is licht.

Weet je die last, Die Jezus voor je heeft dat is de last waar op staat het is volbracht.

@Lineke.

zaterdag 12 september 2015

Gebeden voor de gouden schaal.

De boekrol en het Lam
1Toen zag ik een boekrol in de rechterhand van Hem die op de troon zat. Die boekrol was aan beide zijden beschreven en met zeven zegels verzegeld. 2Ik zag ook een sterke engel die luid riep: ‘Wie is het waard om de zegels te verbreken en de boekrol open te maken?’ 3Maar er was niemand in de hemel of op de aarde of onder de aarde die in staat was de rol open te maken en te lezen. 4Ik vond het zo erg dat niemand het waard was om de boekrol open te maken en erin te lezen dat ik begon te huilen. 5Maar een van de ouderlingen zei tegen mij: ‘U hoeft niet te huilen, want de Leeuw uit de stam Juda, de nakomeling van David, heeft de overwinning behaald. Daarom mag Hij de zeven zegels verbreken en de rol openmaken.’
6Toen zag ik, tussen de troon met de vier levende wezens en de vierentwintig ouderlingen, een Lam staan. Het leek wel of het geslacht was. Het had zeven horens en zeven ogen, dat zijn de zeven Geesten van God, die over de hele aarde uitgestuurd zijn. 7Het Lam kwam naar voren en nam de boekrol aan uit de rechterhand van Hem die op de troon zat. 8Toen Hij dat deed, vielen de vier levende wezens en de vierentwintig ouderlingen voor Hem neer. Zij hadden allemaal een harp en een gouden schaal vol heerlijk reukwerk: dat zijn de gebeden van de gelovigen. 9En zij zongen een nieuw lied: ‘U bent het waard om de boekrol in ontvangst te nemen en de zegels te verbreken, want U bent geslacht en hebt met uw bloed mensen voor God vrijgekocht uit alle rassen, volken, stammen en taalgroepen.10U hebt hen bijeengebracht in een Koninkrijk en hen tot priesters van onze God gemaakt. En zij zullen op de aarde heersen.’
11Toen zag en hoorde ik miljoenen engelen om de troon en ook de wezens en de ouderlingen. 12‘Het Lam dat geslacht is,’ juichten zij, ‘is het waard om alle macht, rijkdom, wijsheid, kracht, heerlijkheid, lof en eer te ontvangen!’ 13En ik hoorde alle schepselen in de hemel, op de aarde, onder de aarde en in de zee daarmee instemmen: ‘Alle lof, eer, heerlijkheid en macht is voor Hem die op de troon zit en voor het Lam, voor altijd en eeuwig.’ 14De vier wezens zeiden: ‘Amen.’ En de vierentwintig ouderlingen vielen in aanbidding neer.

 Zij hadden allemaal een harp en een gouden schaal vol heerlijk reukwerk: dat zijn de gebeden van de gelovigen. 

Bidden. 
Wat hebben we vaak het gevoel dat onze gebeden niets voorstellen. Ze lijken in het luchtledige op te lossen en we bespeuren geen verandering . 
Onze hartenwens, iets wat we zo heel graag willen en wensen, het wordt maar niet vervuld. 
Wat stelt het nog voor dat we bidden? 
Wat stellen onze gebeden voor? 
En wat te denken van die schietgebedjes? 
Dat is toch helemaal iets om weg te gooien?
Weggooien? 
In bovenstaande hoofdstuk staat wat er met onze gebeden gebeurd.
Ze worden neergelegd in een gouden schaal.
En ze zijn een heerlijk reukwerk voor God en voor het Lam.

@Lineke



donderdag 10 september 2015

Een bedremmeld kleutertje.

Wat waren ze argwanend en wat straalden ze een afweer uit.
"Daar was weer iemand, een christen die in hun land kwam om ze te bekeren," dachten ze.
Ze hadden de gelegenheid om cursus te volgen en daar leerden ze de trucjes die een christen gebruikt om hun te overtuigen dat Jeshoeha de echte Messias is.
Ze waren door hun houding geen gemakkelijke collega's om mee om te gaan.
Maar ik was eigenlijk helemaal niet bezig met wat zij dachten.
Ik had zoveel plezier in mijn werk en kon volop mijn liefde aan de kinderen kwijt.
Vrolijk huppelde ik in de keuken binnen om de sondevoeding op te halen.
Ik werd hooghartig op mijn vingers getikt. Ze waren aan het bidden voor hun eten.
Verschrikt en bedremmeld als een kleutertje bleef ik stil staan totdat de bewegende monden stil waren.
Met de sondevoeding gewapend ging ik weer naar mijn kindjes.
Als ik geluisterd had naar dat bedremmelde kleutertje in mij had ik geen stap meer durven verzetten. Zo afwerend waren ze.
Gedurende de tijd dat ik met hun werkte werden ze wat toeschietelijker. 
Niet dat ik daar op zat te wachten. Ik was gewoon vol van het mooie werk wat ik mocht doen.
De kinderen helpen een zo goed mogelijk leventje te geven.
Een jongetje van een jaar die van de morfine af moest.
Als hij afkickverschijnselen kreeg pakte ik snel een stoel en plantte hem op mijn schoot en begon zachtjes te zingen.
Hij wist het al precies zijn bruine oogjes keken me hoopvol aan en hij ging in de juiste houding tegen me aan liggen.
Het was een feest voor me om de kindjes in bad te mogen doen.
De schone kleertjes werden op volgorde klaar gelegd, zodat ik niet mis kon grijpen.
En juist toen kwam het moment dat de afweer weg was en ze bij me kwamen staan.
"Als wij bevoegd zijn om dit werk te mogen gaan doen gaan we het net als jou doen."
Ik was echt hoogelijkst verbaasd.
Wat bedoelen jullie? 
"Je legt alles keurig klaar, je grijpt nooit mis, je werkt met passie en liefde" was hun antwoord.
Er kwam een zachtheid naar me toe. "Waarom ben je naar Israel gekomen?"
Mijn antwoord luidde, denk ik anders, dan ze hadden verwacht.
En weer schieten tranen in mijn ogen.
Ik ben gekomen om sorry te zeggen. 
Wij christenen hebben jullie zoveel verdriet gedaan.
En dat wil ik graag uitdrukken in mijn daden. 
Ze waren stil. Woorden hadden hun niet kunnen overtuigen.
Maar daden spraken zoveel te meer.


@Lineke

Eerlijk zijn.

Lieve Vader ik kan me niet indenken dat ik het misbruik van meester B. zover heb weggestopt. Heel langzamerhand stapje voor stapje komt ...