maandag 23 mei 2016

Bedankt maar weer...

Dag meneer, bedankt maar weer...


Vanochtend liet ik Bella uit. Ze doet haar behoefte en ik ruim het op met een daartoe geleverd zakje.
Het zit in een poepautomaat dichtbij huis.
Even de drukke weg oversteken is soms met gevaar voor eigen leven.
Daarom deponeer ik het ook weleens aan deze kant van de weg in een afvalbak.

Auto.


Vanmorgen stond het autootje van de gemeente er weer.
De man in oranje regenkleding was bezig om de bakken te legen.
Ik riep hem toe: "Dag meneer, bedankt maar weer"
Hij verstond me niet goed, dacht ik.
Hij antwoordde met "Dag mevrouw."
Opnieuw zei ik "Bedankt maar weer!!!"
Hij haalde zijn schouders op en zei "Joah"
Hij was kennelijk wat verlegen met het bedankje.

Ik liep met Bella naar huis.
En ik werd zo blij. Het was een juichmomentje.
Het was een blijdschap die me gegeven werd.


Bedankt maar weer.



Eenvoudige klusjes die je doet en waarbij niet meer nagedacht word.
Ze springen niet in het oog. Ze zijn van de achtergrond.
Het stof afnemen. De veters strikken.
Snoeten poetsen. Een deur voor iemand opendoen.
De vuilnisbakken legen.
Wie ziet het?

Soms heb je het gevoel, dat je niet speciaal bent. 
Je hoort er niet bij, jouw bezigheden lopen niet in het oog.

Wat zegt de Bijbel daar eigenlijk over?

Dat wat je hier op aarde doet en waarvoor je niet bedankt bent, je zult ervoor beloond worden door de Vader.

De kast bij mij thuis..


De laatste twee planken van een kast bij mij thuis waren ingeruimd voor ons speelgoed.
Een keer in de zoveel tijd moesten we die planken opnieuw in gaan ruimen.
Alles werd op de grond gelegd en de bedoeling was netjes in de kast op te bergen
Maar elk stukje speelgoed werd ter hand genomen en bekeken en er werd meegespeeld.


Een kast met jouw naam.


Ik stel me zo voor dat in de hemel ook een kast staat. Op de deur staat jouw naam.
En als je hier op aarde een klusje doet, wat niet in het oog springt, waar je niet voor bedankt wordt, gaat de deur van je kast open.
Er wordt een beloning in je kast gelegd.
Wat zal dat heerlijk zijn als je je kast mag openen en je cadeautjes uit mag gaan pakken.
Elke "Bedankt maar weer"

Ik wens je blijdschap bij alle ongeziene  karweitjes vandaag.




@Lineke


zondag 22 mei 2016

Over een vrouwenhand en een paardentand.



De laatste dagen heb ik het rustig aangedaan.
En Bella was het er blijkbaar mee eens, want ook zij nam het er van.
Wat ligt mijn bedje toch heerlijk.
Een lekker matras en electrisch verstelbaar.
Bovenop de sprei verrast door een slaapje. En bij het wakker worden zin aan een kopje koffie en een broodje.
Me weer installeren en tevreden ervaren dat ik erg moe ben en ook blij ben dat ik aan niemand een verklaring hoef af te leggen.
Als het schuldgevoel me bekruipt bedenk ik me dat een ander op een stretcher in de zon ligt dus het bed mag ook.
Gek he dat heb ik toch wel nodig.
In een cultuur grootgebracht van een vrouwenhand en een paardetand die nooit stil staat bekruipt je iets van dit mag toch niet.

Gisteren kreeg ik een appje met een leuk verzoek.
Ja mijn smartphone ligt ook op de sprei.
En met het verzoek was mijn rust voorbij en stond ik van binnen weer in de startblokken.
Mijn wijkdiaken vroeg me of ik een stukje voor het kerkblad wilde schrijven over het vluchtelingenwerk in Krimpen.
Deadline 30 mei.
Ja natuurlijk wil ik dat.

En daar gaat het weer. Waar zal ik over schrijven?
Eigenlijk wil ik over het gezin vertellen, waar ik zo nauw bij betrokken ben geraakt.
De zinnen vormen zich in mijn hoofd en worden naast elkaar gelegd.
Eerst een korte inleiding en een naam noemen van een jongere, die zo toegewijd bezig is.

De paardentand en de vrouwenhand staan stil.
Maar mijn hoofd werkt volop.

En dat mag toch ook gewaardeerd worden. 
Misschien niet in de cultuur, waar ik in groot ben gebracht.
Daarom heb ik ze altijd gezocht, die vrouwen die vrijmoedig een uitzondering op de regel vormden.

Een fijne dag lieve mensen.

@Lineke

zaterdag 21 mei 2016

Therapie

Als het woordje "therapie" valt reageren sommige mensen allergisch.
Vooral christenen, die zeggen dat je dient te vergeten wat achter je ligt en kijken naar wat voor je ligt.
Maar daar hebben ze soms ongelijk in.
Hoe kan je vergeten, wat achter je ligt, als dat wat achter je ligt, nog een dagelijks onderdeel van je bestaan is?

Therapie.

Het is niet voor alle mensen weggelegd.
Je moet een behoorlijke vechtlust hebben. Je dient inzicht te hebben in je gedrag, een bepaalde intelligentie (schrijf ik dit woord goed zo? ;) ) de wil om te veranderen.

Ik heb heel veel meegemaakt in mijn leven. 
Het begon al heel jong en het stopte niet tot vijf jaar geleden.
Natuurlijk brengt het leven veel met zich mee, ik ben niet in de veronderstelling dat me nu niets meer overkomt.
Maar ik heb de drang gevoeld om niet bij de pakken neer te zitten maar steeds weer tegen de stroom in te roeien, op zoek naar ruimte waarin ik kan bloeien.

Therapie. 

Het doet een mens groeien. 
Het helpt om oude gedragspatronen te doorbreken.
Maar waarom is er zoveel tegenstand, als je vertelt dat je in therapie bent?
Het maakt het roeien een stuk zwaarder.
Of zou het zijn dat de boze niet wil dat je tot je bestemming komt?
Hij heeft er namelijk alles aangedaan om dat plan, wat God met je leven heeft onderuit te halen.

Ik heb weleens gelezen, dat satan er bij was toen God het plan voor ons leven ontvouwde.

Het was voor de grondlegging der wereld. En satan werd later uit de hemel gegooid en hij doet er alles aan om het goddelijke plan en ons erbij om zeep te helpen.

God's plan zal doorgang vinden. 
Niemand kan Hem daarvan afhouden.
Maar het is niet altijd stil maar wacht maar, alles word nieuw.
Het is met alles wat in me is vechten om tot mijn bestemming te komen.
En dat was door middel van therapie.

@Lineke

What about me.

In de afgelopen vijf jaren is er heel veel gebeurd.
Ik  zat in een huiselijk geweldsituatie, terwijl ik kanker had, geopereerd werd en aan de chemo was.
Ik belandde op straat, kreeg binnen anderhalve dag een huis en begon opnieuw.
Na vijf jaar kan ik zeggen, dat het goed met me gaat.

Ik ben kankervrij. En mijn hoofd is opgeruimd.
Dat ging niet van de een op de andere dag.
Ik heb twee jaar lang, iedere veertien dagen EMDR therapie gehad.
Een hele intensieve therapie, die veel energie kost, maar wat zijn vruchten afgeworpen heeft.
De laatste sessie's gingen over het nu en de toekomst.
Wat zijn mijn gedachten als ik aan een relatie denk?
Wat geloof ik eigelijk?

Er past geen man bij mij, ik ben te gevoelig, te dit en te dat.
Gedachten, waar ik mee aan het werk ging.
En voordat ze doorgewerkt waren, werd ik verliefd.
En kwam ik tot de ontdekking dat mijn hart een ander hart kan vinden en dat ik normaal ben.

Ik vind dat zo'n geweldige ervaring.
Het zet me met beide voeten op de grond en laat me deel van deze wereld zijn.
Ik hoor erbij, ik ben niet vreemd, ik heb weerklank gevonden in iemand anders.
De verliefdheid is over, maar de belofte naar de toekomst blijft.
Al zou ik nooit een relatie krijgen, toch weet ik dat er ook een man bij mij past.

@Lineke

donderdag 19 mei 2016

Be strong


Wat schrijf ik weinig momenteel. 
Omdat ik met dingen bezig ben, die veel energie vragen kom ik er niet aan toe.
Toch is schrijven goed voor mij, ik blijf daardoor dicht bij mezelf.
Maar waar moet je dan over schrijven?

Het leven is een beetje een rollercoster. 
Mijn gedachten gaan in een rap tempo. 
Ik ben wel een snelle denker ,maar nu gaat het helemaal op hol.
Niet dat het niet productief is, dat wel.
Langzaam komen lijntjes bij elkaar. En gaan de ballen, die opgegooid zijn de juiste richting uit.

Een uitnodiging om te komen eten, wees ik van de hand.
Ze lachte, toen ik zei, dat ik 's nachts over hun droom en nog bezig ben in mijn slaap.
Gelukkig begreep ze het.
Als je uit een andere cultuur komt, is eten belangrijk en afwijzen misschien een belediging.

Weet je, al ben ik moe, ik doe het met hart en ziel.
Als ik niet kom, word er naar me gevraagd en als ik er ben hebben we samen groot lol, ondanks erge ziekte.
Geen geklaag, maar ondanks grote zwakheid me nog vertellen over de bijnamen, die hij de zusters geeft.
Weet je, dat ligt mij.
Dat vind ik geweldig. Ik kan niet tegen gezeur en gemiep.
Het trekt me naar beneden.

Toen ik in Jeruzalem, kinderen aan de beademing verpleegde, leerde ik mijn eigen kracht kennen.
En niet alleen kennen, ik leerde van de kinderen, dat het er mocht zijn.
En dat ik mensen, die mijn kracht weg willen nemen vriendelijk groet, maar verder ga.
Ik heb geleerd, dat er altijd lichtpuntjes te vinden zijn.
Ik stuurde hem eens een appje met een viooltje, die naast een distel boven kwam tussen stoeptegels.
Ik vertelde dat hij overal kan bloeien.
Be strong!!!
Of hij het redt? Ik weet het niet.

Maar ik wil hem helpen zijn krachtbronnen aan te blijven boren.

@Lineke

zaterdag 14 mei 2016

Super God.


Wat vind ik het heerlijk om lekker in mijn eigen bed te slapen onder een warm dekbed.
Om 's ochtends op te staan en richting koffiezetapparaat te stommelen.
Om met Pinksteren lekker alleen te zijn en af en toe even de lifestream van Opwekking aan te zetten.
Om te concluderen dat ik niet aan het grote massale mee te hoeven doen om ook vol van de Geest te kunnen zijn.
Gisteren kwam een invaller om mijn huis te poetsen.
We hadden een leuk gesprek en ze vertelde dat ze Pinksterzondag belijdenis gaat doen.
We spraken over het ja zeggen tegen de Here God en hoe dat voor je voelt.
De kleinheid van een kwetsbaar en breekbaar mens die weet wat zijn belofte waard is.
Die weet dat een heel leven lang zo'n belofte vol houden niet vol te houden is.
Wat was het fijn om te vertellen dat er momenten in mijn leven geweest zijn dat mijn geloof in God weg was.
En dat de Heer het was Die me dat vertelde en zei dat Hij voor me aan het bidden was.
Jezus Zelf bidt voor ons als onze belofte aan Hem wankelt.

Ik werd er zo blij en ontroerd van en vol vuur zei ik dat we toch een super God hebben.
Haastig zei ik dat het misschien onbeleefd klonk, want niet ieder bezigt mijn taal.
Maar ze kon gelukkig waarderen.
Morgen is het zover.
Ze zal in een kerk waar ze hoeden en rokken dragen haar jawoord geven.
De Hemel zal blij zijn en de Here God super trots.

Hoe en waar je Hem belijdt, fijne Pinksterdagen toegewenst.

@Lineke

maandag 9 mei 2016

Moeders zijn gerechtvaardigd in Christus.

Iedere dag beginnen in de wetenschap dat je geliefd bent.
Iedere nieuwe week beginnen in de wetenschap dat je geliefd bent.
Dan kan je week toch niet meer stuk?
Dan weet je wat deze week me ook brengt IK ben geliefd.

Je leeft hier op aarde in deze gebroken wereld.
Gebrokenheid wat voelbaar is in relaties.
Het maakt verdrietig.
Maar verdriet kan een donker kantje in zich dragen.

Verdriet kan een donker kantje in zich dragen.


Gisteren sprak ik er met een moeder over.
Ook zij was verdrietig, omdat ze vergeten was.
Ik vertelde, dat ik tot de ontdekking was gekomen dat verdriet zwaar is als er iets van een leugen in zit.
Een leugen die je gelooft.

Een leugen die je gelooft.


Want vergeten worden, kun je ervaren als afwijzing.
Afwijzing in dit geval in je moederschap.
De boodschap, dat je geen goede moeder bent geweest, want anders hadden ze de moeite genomen om even aan je te denken.
En juist die afwijzing maakt het verdriet donker en zwaar.

En juist die afwijzing maakt het verdriet donker en zwaar.



Durf je dan de Stille Stem te geloven, Die fluistert:
"Je bent een goede moeder?"
Durf je dan de gedachten te weerstaan, die proberen te bewijzen dat je gefaald hebt ?

Ja maar....
Ja inderdaad ja maar....

Ook als moeder ben je gerechtvaardigd in Christus.

Ook als moeder ben je gerechtvaardigd in Christus.


Niet perfect. Verre van volmaakt.
Genade nodig.
Maar volmaakt in het offer van Jezus Christus.

Niet om wat je doet.
Maar om wie je bent.
Voor eeuwig geliefd in God.
En niemand kan je scheiden van Zijn Liefde.

Niemand kan je scheiden van Zijn Liefde.



@Lineke

zondag 8 mei 2016

Moederdag? Een snotterdag...



In de afgelopen week kwamen de prikjes al.
De prikjes in mijn hart. Zondag is het moederdag.
Vannacht werd ik vergezeld in mijn slaap door het geluid van water.
Alsof ze beneden telkens een frisse duik namen.
Wat het met de prikjes te maken heeft?
Nou grote karpers zwemmen langs de kant en komen met hun ruggen boven het water uit.
En dat gaat al uren zo.
Het is me een geplons. En het is een prachtig gezicht.
Ze zijn aan het paren.
En eitjes afzetten in het ondiepe water.
Ze worden moeder.
En dat op moederdag. Niet dat ze zich er verder om bekommeren geloof ik.
De eitjes komen uit en de visjes mogen zich zelf gaan redden.
Hoe anders dan wat de meeste ouders doen.
Het was voor mij de gelukkigste dag van mijn leven, toen ik het gezichtje van mijn kind zag.
Met mijn hand op mijn hart kan ik zeggen, dat ik het kind met zorg en liefde omringd heb.
Gevochten als een leeuw, mijn knieen kapot gebeden.
Het resultaat mag er zijn.
Van afstand kan ik meegenieten.
En juist die afstand is pijnlijk.
En daarom is moederdag een snotterdag.
Water genoeg.

@Lineke

vrijdag 6 mei 2016

Al zal de vijgeboom niet bloeien.


Eergisteren was ik voor mijn jaarlijkse mammografie in het ziekenhuis.
Daarvoor moest ik langs de wachtkamer van de chirurgie.
Het gevoel van het wachten op en kromme tenen van spanning kwam even terug.
Dapper liep ik door en meldde me bij de balie van de röntgen.
Het spreekuur liep uit.
Geen probleem, wat is een kwartiertje wachten op een mensenleven.
Want dat ik mag leven, daarvan was ik me bewust.
Het is het vijfde jaar dat ik voor controle kom.
En mocht er toch wat gevonden zijn, dan hoor ik dat volgende week wel.

Is het zo dat het zwaard dat altijd boven mijn hoofd hing wat minder scherp is geworden in de loop van de tijd?
Wat minder dreigend? 
Is het, omdat de wereld aan het veranderen is?
Dat ik me meer bewust ben, dat het leven eindig is?
Komt het omdat ik me de laatste weken ingespannen heb en nog inspan voor een man van 38 jaar, die kanker heeft en uiterst zwak is?

Hij is nu thuis, dat wil zeggen op een kamer in de opvang en tegenover hem wonen zijn vrouw en vijf kinderen op één kamer.
Ze zou meer kamers kunnen krijgen, maar ze is nog altijd bang haar kinderen te verliezen.
Zijn vrouw, ze lijkt een jong meisje, omdat haar geliefde bij haar is, na vier maanden gescheiden zijn en twee hachelijke reizen.

Ja ik geloof het wel.
Ik heb gezien dat een slopende ziekte je niet beroofd van je persoonlijkheid.
Dat, ondanks de vlucht uit een gevaarlijk land en het aankomen in een vreemd land, terwijl je doodziek bent, je toch dankbaar kunt zijn en overtuigd dat God goed voor je zorgt.
En dat ook mijn toevallige bezoekjes, die uitliepen op een ziekenhuisopname worden gezien als een wonder.
Hoe slecht het ook is, een mens blijft in staat lichtpuntjes te zien.

Ik moet denken aan het gedeelte wat Habakuk zei:


Al zal de vijgenboom niet bloeien, 
al zal de wijnstok niets voortbrengen,
al zal de oogst van de olijfboom tegenvallen, 
al zal er geen koren op de akkers staan, 
al zal er geen schaap meer in de kooien zijn 
en geen rund meer binnen de omheining –
toch zal ik juichen voor de HEER, jubelen voor de God die mij redt. 
God, de HEER, is mijn kracht,
Hij maakt mijn voeten snel als hinden,
Hij laat mij over mijn bergen gaan. (Habakuk 3:17-19) 

@Lineke



donderdag 5 mei 2016

DE Hemelvaart vertelt...



Maria ontmoet Jezus
11 Maria bleef huilend bij het graf staan. En terwijl ze huilde, keek ze naar binnen in het graf.
12 Daar zag ze twee engelen in witte kleren.
De engelen zaten op de plaats waar het lichaam van Jezus gelegen had.
De één zat aan het hoofdeind, de ander
aan het voeteneind.
13 De engelen vroegen haar: ‘Waarom huil je?’
 Maria zei: ‘Mijn Heer is weggehaald uit het graf.
En ik weet niet waar hij naartoe gebracht is.’
14 Toen ze dat gezegd had, draaide ze zich om. Ze zag iemand staan. Het was Jezus, maar Maria wist niet dat hij het was.
15 Jezus vroeg aan haar: ‘Waarom huil je? Wie zoek je?’ Maria dacht dat het de tuinman was, en zei: ‘Meneer, hebt u soms mijn Heer uit het graf weggehaald? Vertel me dan waar u hem naar toe gebracht hebt! Dan kan ik hem meenemen.’
16 Jezus zei tegen haar: ‘Maria.’
Maria ging naar hem toe en zei: ‘Rabboeni!’
 Dat is Hebreeuws en het betekent: meester.
17 Maar Jezus zei tegen haar: ‘Houd me niet vast,
want ik moet omhoog gaan naar de Vader.
En jij moet aan mijn vrienden gaan vertellen dat ik gezegd heb:
‘Ik ga omhoog naar mijn Vader, die ook jullie Vader is.
Ik ga naar mijn God, die ook jullie God is.’’
18 Toen ging Maria uit Magdala naar de leerlingen.
 Ze zei tegen hen: ‘Ik heb de Heer gezien!’ En ze vertelde alles wat
Jezus tegen haar gezegd had.

De Hemelvaart vertelt.


Maria is diep verdrietig. Haar Geliefde Meester is gestorven.
En nu op de eerste dag van de week, gaat ze het graf bezoeken.-
Ze bezoekt het niet zomaar.
Ze wil Zijn Lichaam verzorgen. Zijn gebroken lichaam, Zijn verscheurde Lichaam.
Zijn Lichaam vol wonden, het is niet meer om aan te zien.
Maar Maria wil al haar liefde leggen in die wonden en dat hoofd vol doornen, op de open rug en de gaten in de Handen van haar Hartsgeliefde.
Hij was haar leven. En nu is Hij gestorven en zij stierf mee.

Ze had Hem vast willen houden, ze wilde niet dat Hij gekruisigd werd.
Maar nu het dan toch zo is, gaat ze diepbedroefd naar het graf.

Hartsverlangen.


Wat is het toch zwaar om je hartsverlangen op te geven.
Om los te laten en het onmogelijke te accepteren.
Te accepteren dat God een ander plan heeft, dan jij voor ogen hebt.
Dat maakt dat je niet helder kijkt, vanuit Gods perspectief.
Het is toch veel beter dat Jezus blijft leven?
Het is toch veel beter, dat die man bij zijn vrouw en kinderen blijft?
Het is toch veel beter, dat hij niet zo jong komt te sterven?
Het is toch veel beter dat ze niet ziek wordt?
Het is toch veel beter dat....

Maria, houd Mij niet vast….


Houd niet vast aan jouw idee van wat goed is en beter zou zijn.
IK ben gestorven. IK ben opgestaan.
En nu, nu ga ik naar MIJN Vader. Vertel het maar aan MIJN Vrienden.
Zeg ze, dat IK omhoog ga naar MIJN vader, Die ook jullie Vader
 zal zijn.

LIEFDE.


Dat is LIEFDE. 
Met alle vezels in je houden van, maar loslaten
als de Ander het beter vind.

@Lineke



dinsdag 3 mei 2016

Emoties.



Een blogje schrijven lijkt eenvoudig.
En voor iemand die de kunst van het schrijven beheerst is het op zich niet moeilijk.
Moeilijker word het als je je zelf gaat beoordelen.
Is het ook te heftig, te raak, te open, te kwetsbaar.
Als ik twijfel, laat ik het eerst aan een lieve vriendin lezen.
Ze zegt eerlijk haar mening.
Maar nooit dat het te open is of te raak of te heftig.

Een goede blog schrijven is vanuit je hart schrijven.
En dat vind ik heel lastig.
Als je opgegroeid bent in een milieu en cultuur waar je hart veroordeeld werd, heb je heel sterk de neiging om dat ook te doen.
Het is je immers niet anders geleerd.

Afgelopen zondag was het heerlijk stil in de kerk.
De kerkeraad stond en de predikant nam de tijd om, voordat hij de preekstoel op ging, zacht en in zichzelf te bidden.
Het was de eerste keer dat ik dit meemaakte.
Maar in die gewijde stilte werd me duidelijk dat ik altijd in gevecht ben met mijn emoties.
Ik probeer ze te beheersen, niet te voelen of wat dan ook.
Om er niet de hele dienst mee bezig te zijn, legde ik het als aandachtspuntje bij de Heer neer.

Ik genoot van een goede preek, waarin het ging over Jeruzalem.
Ik was terug en zag de poorten en proefde de sfeer.
Ik werd er heel blij van.
Duidelijk werd gezegd dat Israel God's uitverkoren volk was en is en blijft.
Niet omdat het zo'n bijzonder volk is, ze dienen een bijzondere God.

Het Evangelie kan niet buiten Israel om gebracht worden.
Het volk heeft niet afgedaan. Als je dat doet, hol je het evangelie uit.

Blij stapte ik naar huis.

Blij. Een emotie.
Blij zijn mag er zijn. Daar was geen veroordeling over.
Wel over de uitingen van blij zijn.
Doe even normaal.
Dan doe je al gek genoeg.
Een wolk trok voor het zonnetje van blijdschap wat zich wilde uiten in dansen en zingen.
Ik mag dus wel blij zijn, maar het niet laten zien.

Ik ervaar liefde. Prima, maar als je wilt knuffelen moet je niet te dicht bij komen.

Ik ben verdrietig. Maar huilen is er niet bij. Stel je niet aan, flink zijn.

Ik ben verliefd. Een hele sterke emotie.
Met een hele sterke veroordeling dus.

Als ik kijk naar de vruchten van de Geest, Die God in ons wil laten groeien, dan gaat het over emotie.

Liefde
Vreugde
Vrede
Geduld
Vriendelijkheid (of: goedertierenheid)
Goedheid
Geloof (of: trouw, of: vertrouwen)
Zachtmoedigheid
Zelfbeheersing (of: matigheid)

Zou de veroordeling, die ik voel en uitspreek van God komen?
Of zijn het leugens, waar ik vergeving voor mag schenken en vragen, los mag laten en verbreken?

Ik denk dat ik het antwoord wel weet.
En dat gaan we dus lekker doen.

Want ik heb geen zin meer in die strijd, ook niet bij het schrijven van mijn blogs.

@Lineke



zondag 1 mei 2016

Een wild stromend beekje.

Verliefd zijn 
sommigen zijn er verslaafd aan
daar snap ik niets van
ik wil dat het zo snel mogelijk over is
want je kunt er niet van slapen 
en je hebt geen zin in eten
Afleiding zoeken helpt maar als je tot stilstand komt 
is het er weer.
je gedachten lijken hun eigen gang te gaan
het is als een wild stromend beekje
die maar niet de richting op wil 
die de juiste is
telkens gaan ze weer naar hem
En overspoelen hem met fris helder water.

@Lineke

Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...