vrijdag 26 augustus 2016

Een verdroogde banaan.

Af en toe was het zover.. 
De kamer van mijn puber was privé.
De schone en gevouwen was werd op het bed gelegd,
waarvan ik verwachtte dat het netjes in de kast werd gelegd.
Het bed hoorde door mijn puber zelf verschoond en dagelijks opgemaakt.
Eén keer per week hoorde mijn puber het domein te stoffen en te zuigen.
Allemaal in het kader van zelf verantwoordelijkheid leren dragen voor de eigendommen en een bijdrage leveren aan het gezamenlijke huishouden.

Ik kon niet zeggen, dat het altijd vlekkeloos verliep.
Logisch ook, het is een leerproces.
Dus af en toe kondigde ik aan, dat de witte tornado rond zou gaan.
Een aankondiging, die de gelegenheid gaf om zelf eerst te reorganiseren.

Als het dan zover was, viel ik soms van de ene verbazing in de andere.
Wat ik allemaal niet onderin de kast vond.
Netjes achter de deur, dat wel.

Waarom kom ik er nu op?
Vandaag ben ik begonnen met therapeutisch zwemmen.
Oefeningen in het water voor mijn arm en schouder.
Natuurlijk heb je daar een badpak voor nodig.
Nu heb ik er twee. Eén voor een prothese en een gewone.
Maar beiden waren toch nergens te vinden.
Mijn keurige( dat wel) kledingkast doorzocht.
Ik zag van alles, maar geen badpakken.

Een heldere ingeving bracht me naar de kast met tassen.
Ik heb er nog al wat.
En ik had net aan mijn hulp verteld dat ik een tassenfreak ben.
Twee rugtassen, twee sporttassen en dan nog van die leuke tassen, die je nooit gebruikt, omdat je dan je inhoud van de een naar de ander moet verplaatsen en een greep naar dezelfde wel zo gemakkelijk is, zeker als je haast hebt.

In een van de sporttassen vond ik mijn twee badpakken.
Plus een handdoek en toiletartikelen.
Ik snoof, ze waren schoon.
Maar in één van die badpakken vond ik een verdroogde banaan.
Echt een verdroogde banaan.
Hij had schimmelplekken achtergelaten op het badpak.

 Ik dacht terug aan mijn puber.
"Och lieverd, wat ben ik weleens streng voor je geweest."

En dan meer vanuit het afgrijzen over mijn moederzijn en opvoeding dan over pubers gedrag.
Als een ander zou weten, dat er sporttassen met smerige inhoud onder in de kast lagen, wat moesten ze wel niet van me denken?

Nu kan ik erom lachen. En ben vrolijk naar buurvrouw gestapt met badpak en al om te vragen, hoe ik die vlekken eruit zou kunnen krijgen.
Weet je, lieve ex puber, het scheelt zo'n stuk dat je meer en meer Genade leert kennen.
Dat je weet, dat je een potje kunt breken bij de Heer.
Omdat Jezus voor ons dat potje gebroken heeft.
Verschimmelde bananen en ergere dingen...

@Lineke



1 opmerking:

  1. Lieve Ineke.......ook hier moesten de drie oudsten het zelf doen en dan had ik me tich ineens een berg was 😂😂😂😂 want naar de wasmachine brengen was een stuk eenvoudiger dan zelf opvouwen en tassen....ik ben m'n kam kwijt, zit waarschijnlijk in een van mijn vele tassen.......eten zal er niet inzitten want dat neem ik niet zo snel mee misschien kom ik nog een flesje water tegen 🙈. Hoop dat de vlekken uit je badpak gaan en ja, achteraf denk ik ook weleens dat ik dingen vriendelijker op had kunnen lossen, maar we zijn maar mens en gelukkig mogen we dan naar Hem toe en dat ook tegen Hem zeggen 😘. Ik vind je een mooi mens en dit blog is zoooooooo herkenbaar dat ik het lig te lezen met een lach op m'n gezocht 😊

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Het dal van de mens.

Daar staat hij dan, een mens Achter hem ligt zijn gevechtstenue In een hoopje op de grond, niks meer waard. Hij voelde zich er sterk...