vrijdag 9 september 2016

Deze is voor jou...

Gisteravond kwam ik thuis. 
Ik had iets heel spannends gedaan, maar het had heel goed uitgepakt.
Vanwege privacy kun je niet altijd in details treden.
Maar na een drie maanden ergens niet geweest te zijn, 
had ik een heerlijke onmoeting met een kind,
 die mij haar verhaal wilde vertellen.
Ik ben immers degene, die haar aan haar pappa verbindt.
En dus deed ze haar verhaal uitgebreid uit de doeken.

Indrukwekkend en kostbaar.
Maar daardoor kon ik niet de aandacht aan anderen besteden , 
die waarschijnlijk vonden dat ze er recht op hadden.
En dat was wat me dwars zat, toen ik thuis kwam.
Want ik had het gevoel, dat dat me kwalijk was genomen.

Ik raakte in paniek. 

De onverwachte geweldadige acties kwamen terug in mijn brein.
Uit het niets tegen de muur geslagen of op de grond gegooid.
Ik kon geen reden verzinnen, waarom er zulke "straffen" uitgevoerd moesten worden.
Maar ergens zou ik wel iets fout hebben gedaan.
Want anders gebeurt dat niet.
En ergens ben ik daarna op mijn hoede geraakt, om maar geen fouten meer te maken.
Het maakt je verschrikkelijk onzeker. 
Maar ook afhankelijk van ieders behoeften, 
die niet reeël zijn, 
maar ook komen vanuit pijn en bezeerd zijn.

Ik kwam een lied tegen. 
Een nieuw lied van Matthijn Buwalda.

En ik vind het zo mooi en zo passend.

Luister maar.



@Lineke

2 opmerkingen:

  1. Wat jammer dat ons brein zo in staat is om iets heel moois en fijns, zo af te straffen.
    *dikke knuffel*

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Het dal van de mens.

Daar staat hij dan, een mens Achter hem ligt zijn gevechtstenue In een hoopje op de grond, niks meer waard. Hij voelde zich er sterk...