vrijdag 9 september 2016

Lopen op het water.


Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen.
Daar dacht ik aan, toen ik het thema las van de Bloghop van deze maand.
Het is alweer een aantal jaren terug. Maar het voelt als de dag van gisteren.
Er was een tijd dat ik overal bang voor was.
Het werd veroorzaakt door een moeilijke jeugd met veel verdrongen
gebeurtenissen.
Nadat ik door een stuk herstel was gegaan, had ik het gevoel dat ik opnieuw mocht gaan leven.
En ik wilde mijn tuin uit gaan breiden.
Mijn grenzen ging ik verleggen.

Ik kriebelde paarden op hun neus, want ik was heel bang geweest voor paarden.
De roltrap naar beneden was ook zoiets engs geweest.
Want vanaf kleins af aan werd ik bevangen door hoogtevrees.
Zelfs durfde ik niet op een stoel voor de klas te staan
om toegezongen te worden voor mijn verjaardag.
Juf hield me van alle kanten vast en blij dat het verjaardagslied voorbij was
kroop ik weer van de stoel op de grond.

Het was zomer en vakantie. In de krant stond dat er kanolessen gegeven werden.
Omdat het me fantastisch leek om te kunnen kanoën, gaf ik me op.
Gewapend met een bundeltje droge kleren kwam ik aan.
Manmoedig stapte ik in de boot om net zo snel aan de andere kant het water in te duiken.
Het bootje is smal en rank en verdroeg de overmoedige zwaai van haar nieuwe schipper niet.
Het keerde zich om en liet haar kapitein het water induiken, die ervan overtuigd was dat haar laatste minuten op aarde aangebroken waren.
Happend naar lucht kwam ze boven, werd op de wal gehesen door de instructeur, die haar vertelde dat ze droge kleren aan moest trekken en weer moest komen.
De kapitein schudde haar hoofd en stamelde dat ze nooit, maar dan ook nooit weer in een kano zou stappen.

Ik ben niet dapper. Als Jezus me op het water tegemoet zou lopen, zou ik me echt afvragen wat dat nu voor zin heeft.
Misschien wil Hij me daarmee vertellen dat zelfs dat al die enge situaties in het leven onder Zijn voeten liggen.
Zoals Zijn Vader zegt van Hem:

De Here heeft gezegd tot mijn Here: Zet U aan mijn rechterhand,
totdat Ik uw vijanden gemaakt heb tot een voetbank voor uw voeten.

Maar om in het vertrouwen, dat het donkere water onder Jezus voeten ligt en dat Hij erover regeert, zelf uit de boot te stappen…
Dat is me net een stap te ver.
Ik blijf eerst een poos in die boot zitten kijken.

Inmiddels heb ik geleerd dat Jezus me kent en alle tijd neemt.
Van de roeping om naar Israël te gaan en het werkelijke vertrek gingen er drie jaar overheen.
Hoe anders dan sommige predikers lieten voorkomen.
Zij drongen aan op onmiddellijke stappen.
Want nu was het de tijd, straks was het te laat.
Dus ging ik weer naar voren en gaf voor de zoveelste keer van alles en nog wat.
Stapte voor de zoveelste keer op het water, keek verdwaasd rond en voelde me heel erg onderdrukt.

Gelukkig weet ik nu, dat het nooit te laat is en dat God de Vader wel met deze angsthaas klaar komt.
Hij laat immers niet varen, he, daar hebben we weer het water, wat Zijn Hand begon?
Hij laat Zijn kind niet wegvaren, maar gaat mee, net zolang, dat ook zij de stap durft te nemen.

Op het water lopen?
Het is meer dat ik door de sterke armen van Jezus opgetild word en op Zijn voeten mag dansen.
En dan, ja dansen op het water….

@Lineke

Met deze blogpost doe ik mee aan de bloghop van de maand september te vinden op






5 opmerkingen:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Ik bedoel maar..

Leugen en waarheid. De laatste dagen ben ik hogelijkst verbaasd over de leugens die over Israel verspreid worden. Onze media is er druk me...