woensdag 7 september 2016

Verstoppertje spelen.


Vrees voor mensen spant een strik,
Maar wie op de Here vertrouwt is onaantastbaar.
Spreuken 29:25

Gisteren spraken we over woorden, die tegen je gezegd worden.
Bemoedigende woorden of negatieve woorden.
We spraken over het onderscheid, waarom we mogen bidden.
Want woorden, die in de Geest van God gesproken zijn,
zijn opbouwend, positief en liefdevol.
Wat kunnen woorden pijn doen.
Wat kun je je afgewezen voelen, tot in het diepst van je wezen geraakt.
Als er geweld van woorden of houding op me af komt verstop ik me.
Niet echt, maar van binnen. Ik verberg een deel van mij tot het geweld voorbij is.
Of ik geef de ander heel snel haar of zijn zin.
Neem onmiddellijk alle schuld op me, terwijl het mijn schuld niet is.
Want ik heb geleerd, dat dat de beste methodes zijn om het geweld van woorden, attitude of daden te keren.
Toch doe je jezelf heel erg tekort.
En het wordt een gewoonte.
Je doet het niet alleen uit bescherming, ook als er geen gevaar dreigt, ben je geneigd jezelf te verstoppen.
Want angst verwacht dat het altijd gebeurd.
Terwijl dat niet zo is.
Het is belangrijk om de angst onder ogen te zien.
Wat gebeurd er met me, als de ander op een dominante manier reageert?
Hoe zou ik op een andere manier kunnen reageren?
Ik kom uit bij bovenstaande tekst.

En laten we bidden:

Heer, vergeef me dat ik angst voor mensen heb.
Ontkoppel de neiging om mezelf te verstoppen.
Leer me om in plaats van angst voor mensen te hebben
 op U te vertrouwen.
Genees de wonden, die geslagen zijn door menselijk geweld.

In Jezus Naam, Amen.

@Lineke



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Ik bedoel maar..

Leugen en waarheid. De laatste dagen ben ik hogelijkst verbaasd over de leugens die over Israel verspreid worden. Onze media is er druk me...