maandag 31 oktober 2016

God's Verbond.


Ik zal een eeuwig verbond met hen sluiten, 
waarin Ik beloof dat Ik hen nooit meer in de steek zal laten
 en altijd het goede voor hen zal doen.
 In hun hart zal Ik het verlangen leggen Mij te blijven aanbidden 
en zij zullen Mij nooit verlaten.

Vanochtend stelde iemand de vraag hoe het kwam, dat ik nog steeds zo gelovig was.
Ik had zoveel meegemaakt. Voor hetzelfde geld had ik er de brui aan kunnen geven en zeggen dat het voor mij niet meer hoefde.
Ik vertelde van de gebeurtenis, toen ik een jaar of vier was.
Op het stoepje in mijn eentje daalde God naast me neer en Hij was daar in een merkbare aanwezigheid.
Een ervaring, die me tot op de dag van vandaag door het leven draagt.
EN terwijl ik het haar vertelde, ervoer ik opnieuw de Eeuwige Armen onder mijn bestaan.
In het Hart van God, nog voor de grondlegging der wereld, op Zijn tijd in deze wereld gewild, voor eeuwig Hem toebehorend en voor eeuwig geliefd.
Mijn vraagsteller beaamde en begreep.
En wat is dan ook voor mij bovenstaande tekstgedeelte een troost.
Het is Gods werk dat we ondanks
storm en tegenwind
ons aan Hem vastklampen.


@Lineke

Zomaar wat gedachten.

Ik merk dat mijn lezers het heel dapper vinden dat ik met facebook gestopt ben.
Ik merk bij mezelf, dat ik facebook als een vlucht uit de werkelijkheid gebruikt heb.
De werkelijkheid van alledag is niet altijd himmelhauchjauchend
er staat niet altijd publiek langs de kant om mij toe te juichen.
Er zijn momenten dat ik mooie dingen zie, maar het met geen mens kan delen.
Ik zou die mooie dingen kunnen delen met de Maker ervan.
Hij verdient het ten slotte.
Heel vaak kijk ik helemaal niet goed en laat de schoonheid ervan niet tot me doordringen.
Al eerder heb ik mijn smartphone of camera gepakt om het moment te vangen en het op socialmedia te zetten.
Maar waarom moet ik het altijd delen?

Vanavond had ik heerlijk gekookt.
Stampot zuurkool met geitenkaas en ui en knoflook.
Ik had er met mijn camera boven kunnen hangen en het kunnen vertellen.
Maar ik heb het  onder belangstelling van Bella en de poezen veroberd.
De nieuwslezer van het journaal was met andere digen bezig dan mijn stamppot.
En ik verdiepte me in zijn vertelsels.
Ik weet nu dat ik pas met 67 jaar en drie maanden AOW zal krijgen.
Ik bekeek Rutte en kreeg een nare bijsmaak.
Ik vind de man niet geloofwaardig meer.
De onderste steen is nog steeds niet boven, hoe krachtdadig hij toen ook sprak.
Voor velen is MH17 verleden tijd, voor vrienden, die hun kinderen verloren, zal het altijd tegenwoordige tijd blijven.
En ik denk dat ze niet meer wachten op die onderste steen,
maar dat ze heel goed beseffen dat die onderste steen bedekt zal blijven.
En zo gaan we verder tot het leven voltooid is en we een pil kunnen nemen om er een eind aan te maken.
Niet lang genieten we van onze Aow, want als we zover zijn zijn we oud en der dagen zat en kunnen ze het verkeerd belegde geld in de zak houden.
En terwijl ik dit schrijf is er geschreeuw van kinderen op straat die Halloween vieren en word me regelmatig gevraagd voor wie ik een kaarsje aansteek.

Voltooid verleden tijd, tegenwoordige tijd en de toekomende tijd.
En voor mij ligt dat in Zijn Handen.

@Lineke.

Facebookloos (dag 2)

Vandaag werd ik wakker na één dag zonder facebook.
Ik moet jullie zeggen dat het me niet meeviel.
Ik mis het. Ik mis de mensen waarmee ik regelmatig contact had.
Ik mis het nieuws van mijn zoon.
Zijn werk en de foto's van het gezin. Twitter bood  een alternatief, maar het is geen facebook.
Gisteren maakte ik met Bella een mooie wandeling en ik schoot prachtige plaatjes.
Maar met wie kon ik dat nu delen?
Omdat ik ook met Wordfeud gestopt ben, daar was ik echt op uitgekeken, zit ik met mijn smartphone in de hand en vraag me af wat ik er nog mee kan doen.

Wel was het zo dat ik in een mum van tijd mijn winter- en zomerkleding had omgewisseld.
Waar ik anders tegen opzie en het een hele klus vind, was het nu zo gebeurd.
En dat had te maken met het feit dat ik meer ruimte in mijn hoofd heb.
Ik ervaar nog wel veel onrust.
Een onrust die mij vertrouwd is en wat komt van een bepaalde gebondenheid.
Inderdaad, een gebondenheid aan social media.
Ik mis het en ik mis de contacten.
Ik mis mijn faceboekies...
Ik mis jullie.
Maar ik houd vol.
Jullie willen vast graag weten wat het me oplevert.
Dat laat ik jullie weten...

Liefs en groet,

@Lineke


zondag 30 oktober 2016

Facebookloos.

Vanochtend was ik vroeg wakker.
Natuurlijk is mijn trage systeem nog niet gewend aan de wintertijd.
Heb ik daar in het voorjaar een week lang genot van, in het najaar doe ik er ook wel een weekje over om er aan te wennen.
En dat allemaal omdat ze van hogerhand verzonnen hebben dat dit goed is.

Mijn eerste gang was vanochtend om mijn facebookaccount te deactiveren.
En nu ga ik facebookloos door het leven.
Hoe voelt dat tot nu toe?
Het bracht verdriet teweeg.
Een gevoel van rouw.
Ik zal mijn facebookvrienden missen.
Maar is dat eigenlijk correct gedacht?
Ik ben in de digitale lijn gekropen en ben relaties aangegaan.
Het is fake.
Maar toch voelt het als echt.

Het is niet mijn bedoeling om in de komende blogs af te geven op facebook.
Dat zou te gemakkelijk zijn.
En niet eerlijk.
Want ik heb er jarenlang plezier van ondervonden.

Dus bij deze stop ik met gezeur over facebook en ga vanaf nu facebookloos door het leven.
Ik ben heel benieuwd, wat ik met de vele tijd, die over is ga doen.

@Lineke

zaterdag 29 oktober 2016

Facebookstop.

Lieve lezers,

Ik ga stoppen met Facebook. Het eerste wat ik 's ochtends doe is Facebook bekijken, als ik 's nachts niet kan slapen zit ik op facebook.
Ik wil eens kijken hoe het leven zonder facebook eruit ziet.
Als jullie mijn blogs niet willen missen kun je een "volger" worden.
Ook kan ik je aan mijn vriendengroep toevoegen als je me een mailtje stuurt via het emailadres wat bij mijn blog staat.

@Lineke

vrijdag 28 oktober 2016

Welk uniform?

Terwijl er een politiewagen met twee agenten erin me tegemoet reed, gingen mijn gedachten.
Hoe zou het zijn als je een uniform van de politie draagt?
Hoe benaderen de mensen je dan?
Voor heel veel mensen is de politie een drempel. Je belt er maar zo niet naar toe.
Of je spreekt ze zomaar niet aan.
Het lijkt alsof ze uit een andere wereld komen.
Toen ik op straat kwam te staan, ging ik na aandringen van mijn fysio naar de politie.
Gelukkig was het bureau nog dagelijks geopend en kon je er zo binnen lopen.
Gelukkig kwam ik in gesprek met de juiste agente, die in de werkgroep voor huiselijk geweld zit.
Gelukkig wist ze direct de vinger op de zere plek te leggen en maakte me duidelijk wat te doen.

Hoe benaderen de mensen je, als je een politie-uniform draagt?
Straal je gezag uit en dwing je respect af?
Hoe benaderen de mensen je, als je een verpleegsteruniform draagt?
Daar kan ik uit eigen ervaring over mee praten.
We droegen uniformen, zwarte schoenen en een kapje. We werden zuster genoemd.
Ook wij staalden gezag uit, want wij wisten wat de patiënt mankeerde en
hoe te behandelen.
Tenminste in de ogen van patiënt en familie.
Zelfs je eigen familie kwam voor raad.

Hoe benaderen de mensen je als je je wapenuitrusting draagt?
Als ik het niet vergeet, trek ik hem aan als ik naar buiten ga.
Ik wil niet onbeschermd deze wereld instappen.
De Helm van het Heil zet ik op mijn hoofd.
Dat is om mijn gedachten te beschermen tegen de aanvallen van de boze.
Ik doe het Pantser van de Gerechtigheid aan.
En vervolgens en ik houd erg van dit onderdeel van mijn uniform, doe ik mijn Riem van de Waarheid om.
De waarheid houdt me staande, geeft me stevigheid.
Daarna trek ik de Schoenen aan met bereidheid om het Evangelie van de Vrede te brengen.
De Schild van het Geloof neem ik in de ene hand en het Zwaard van de Geest in mijn andere hand.
Dan bedek ik me nog altijd onder het kostbare Bloed van Jezus Christus en
vraag een engelenwacht rondom mij.
In dit uniform treed ik de mensen tegemoet.
Hoe kijkt de wereld naar mij?
Ik weet niet of het een zichtbaar verschil is.
Maar in het onzichtbare maakt het wel een groot verschil.
Welk uniform draag jij?

@Lineke


donderdag 27 oktober 2016

Zwarte piet.

Misschien ga je deze blogpost niet lezen.
Gewoon omdat het je keel uithangt.
Die discussies over zwarte piet.

Maar laat me eens verhalen, wat mijn ervaringen zijn met Sinterklaas en Zwarte piet.
Vroeger, toen ik klein was, was ik er doodsbang voor.
Als hooggevoelig meisje, die beeldend dacht, zag ik het voor me.
Ze liepen over ons dak in de nacht en lieten cadeautjes door de schoorsteen glijden.
Ik vond het doodeng.
Tegen de tijd probeerde ik wakker te blijven om de paardevoeten op het dak te horen en het leek me onbegrijpelijk dat mijn ouders ondanks dat gestamp er bij in slaap zouden vallen.
Als je stout was, stond je naam in het grote boek van sinterklaas.
Als je lief geweest was, niet.
Sinterklaas zag dus alles, hoe vreemd was dat voor mij.
Hij was dus net als God, Die ook een Boek heeft, waarin je naam staat opgeschreven.
Ook Hij zag alles van mij en onthield iedere foute en stoute daad.
Ik was doodsbenauwd voor Sinterklaas.
Op school in de tweede klas, hadden we een meester, die zijn handen niet thuis kon houden.
Als we als meisje naar voren geroepen werden en dat gebeurde nogal eens, deed hij onze rokjes omhoog en tikte en streelde hij met zijn hand in onze onderbroekjes op onze billetjes.
We hadden het goed gedaan.
Het was als het ware een krul in ons keurig schriftje.
Ik zie de oudere man nog voor me.

Blijkbaar waren er klachten binnen gekomen van ouders en het werd heel 'pedadogisch' opgelost.
Met het Sinterklaasfeest, wat gehouden werd in de hal van de lagere school met de Bijbel werd meester naar voren geroepen.
Sinterklaas opende het grote boek en vertelde dat meester stout was geweest.
Wat hij precies had gedaan, werd er niet bij verteld.
Maar Zwarte Piet kwam en meester stapte in de zak.
Nog zie ik hem in de zak op Piets rug afgevoerd worden.
Hij verdween mee op de stoomboot naar Spanje.
Gelukkig kwam ik hem later eens tegen in de straat.

Toen ik eindelijk ontdekte, dat Sinterklaas en Zwarte Piet niet bestonden, het heeft lang geduurd, want het gezag en gehoorzaamheid aan mijn ouders hoorde volmaakt en onfeilbaar te zijn, was mijn ontsteltenis groot.
Dus mijn ouders, die mij leerden niet te liegen, hadden gelogen.

De twijfel kwam.
Als ze gelogen hadden over Sinterklaas, hadden ze dat misschien ook wel over God.
Want Hij zag immers ook alles wat je deed, Hij had immers ook een grote Boek.
En als je zou sterven, zou je ook bij Hem moeten komen om te staan voor Zijn Stoel.

Al met al heeft het mij er toe doen besluiten, mijn eigen kind vanaf dag één te vertellen, dat Sinterklaas en Zwarte Piet verklede mensen zijn.
En dat het een gezellig feest is en dat vierden wij vol overgave en met veel plezier.
Nu ontstaat er een onbeschaafde ruzie over een verklede man, die zich zwart heeft geschminkt.
Die als slaaf, een Moor, een Heilige, die nooit dood gaat moet dienen.
(Laat me zeggen dat ik dat heel fout vind en begrijpelijk dat mensen met een verleden van slavernij hier op tegen zijn)
Maar wat verdedigt ieder, die Zwarte Piet zwart wil houden?
Een leugen, die ze hun kinderen vertellen.
Zou daarom de discussie, die zo hoog oploopt met voor en tegens zonder respect zo uit de hand lopen?
Volgens mij wel.

@Lineke


woensdag 26 oktober 2016

Van wie is deze wereld?

Ik heb hun uw woord gegeven en de wereld heeft hen gehaat, omdat zij niet uit de wereld zijn, gelijk Ik niet uit de wereld ben.
Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor de boze.
Zij zijn niet uit de wereld, gelijk Ik niet uit de wereld ben.
Heilig hen in uw waarheid; uw woord is de waarheid.
Gelijk Gij Mij gezonden hebt in de wereld, heb ook Ik hen gezonden in de wereld;
en Ik heilig Mijzelf voor hen, opdat ook zij geheiligd mogen zijn in waarheid. Johannes 14:17-19

Bovenstaand Bijbelgedeelte is te lezen in het Hogepriesterlijk Gebed.
Het gebed, wat Jezus uitsprak, vlak voor Hij Zijn laatste lijdensweg begon.
Zijn laatste lijdensweg zeg ik, want er zijn veel momenten in het leven van Jezus, wat een lijden voor Hem was.
Hij, die de harten van mensen doorzag en wist wat er in hun was, Hij botste regelmatig tegen ze aan.
Hij was eerlijk en spaarde ze niet.

De wereld, waarin wij leven, wordt niet door Jezus geregeerd.
Er is een andere koning, de koning van de duisternis.
Met de zondeval in het paradijs, de plek waar alles volmaakt en goed was, hebben Adam en Eva hem toestemming gegeven om over deze aarde te gaan regeren.

Als ons ellende overkomt, zijn we geneigd om schuld te schuiven.
Het ligt aan ons, ergens hebben we een aanleiding gegeven.
Het ligt aan onze opvoeding, we komen uit zo’n gebroken gezin.
Schuld schuiven.
Ook Adam en Eva waren daar heel goed in.
Zij en de slang.
Als je schuld blijft schuiven, word je niet volwassen.
Je geeft degene, die volgends jou de oorzaak is van je ellende, nog altijd macht.
Je kunt concluderen, dat daar een oorzaak lag.
Maar hoe ga jij er nu mee om?

Blijf je jammeren en klagen?
Of maak je er het beste van?
Je hebt namelijk altijd en iedere dag een keuze.
Toen ik maanden op het vluchtadres in de bossen zat, ver van de bewoonde wereld, het vluchtadres, wat mijn ex-echtgenoot had uitgezocht en gekocht en de logeergelegenheid er direct uitbrak, zodat er niemand bij me kon komen, ging ik ondanks dreiging en gevaar mijn mogelijkheden uitbreiden.

Ik bezocht een arbeidsbureau en ging aan het werk als oproepkracht in de thuiszorg.
In een verpleegtehuis, een eind verderop werd ik vrijwilliger.
De leiding van de afdeling vertelde me dat ik geen borderline had.
Zijn dochter had in dezelfde val gezeten en ook haar werd verteld, dat ze borderline had.
Ik bezocht ’s zondags een gemeente.

Het was heel eng op dat vluchtadres.
Hij had immers een sleutel en stond op de gekste momenten voor de deur.
En als de deur op slot zat en ik in bed lag, stampte hij rond het huisje en trapte met een razend geweld tegen de wanden.

Maar Jezus zei tegen Zijn Vader:
Vader, Ik vraag U niet of U haar uit de wereld wegneemt, maar dat U haar bewaart voor de boze.
Zij hoort niet in deze wereld, maar U hebt haar gezonden om ondanks alles een boodschap van hoop te verkondigen.
Tot maandagavond was ik schuld aan het schuiven.
Ik beschuldigde mezelf ervan, dat ik in de val was getrapt.
Maar eindelijk kwam de Stille Stem dwars door die oververmoeide gedachten heen.
In iedere moeilijke situatie maakte jij de keuze om er het beste van te maken.
IK ben zo trots op jou.

Nog kwam die Stille stem tegen een muur van schijnnederigheid aan.
Maar mag ik dan trots zijn op mezelf?
Als ik rondkijk in mijn huis en zie dat alles piekfijn voor elkaar is?
Terwijl ik als een kale kip op straat stond en helemaal niks had?
En hij, de miljonair, me ook helemaal niks had toebedeeld?
Het is toch genade dat ik er nu zo voor sta?
Terwijl de God van Genade zegt dat Hij trots op me is.

Ik dacht aan een baby.
Het leert haar eerste stapjes zetten.
En we roepen luid en moedigen aan.
Het doet het eerste plasje op het potje.
We kraaien van trots.
Wanneer stopt het dan?
De aanmoedigingen, omdat we nederig moeten leren zijn?
Ik denk, dat we moeten stoppen met schuld schuiven.
En moeten concluderen, dat we in een wereld leven waar de overste van de duisternis de baas is.
En dat is niet onze schuld.

Wat wij hebben is de keuzevrijheid.
Oké, satan ik weet dat je rond gaat als een briesende leeuw.
Maar ik maak de keuze, om mij er niet onder te laten krijgen.
Want ik behoor bij een ander koninkrijk.
En ik zal tekenen van hoop uit dat koninkrijk om me heen laten zien.
Het helpt me niet om gewild nederig te zijn.
Het helpt me om in mijn kracht te gaan staan.
Pas dan kan ik tekenen van hoop uitdelen.


Onze diepste angst is niet dat wij onvolmaakt zouden zijn,
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

Wij vragen onszelf af:
Wie ben ik om mezelf briljant, schitterend, geweldig te achten?
Maar wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God!
Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlicht aan je klein te maken opdat
andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.



@Lineke



zondag 23 oktober 2016

Qualitytime.

De eerste nachtvorst van deze herfst was te zien op de daken.
Vanochtend was het koud, toen ik naar de kerk fietste.
Terug naar huis kwam ik veel mensen tegen, die aan het wandelen waren.
Het zonnetje was doorgebroken en het was een aangename 
temperatuur.
Snel een broodje gesmeerd en onder grote belangstelling van mijn dierlijke huisgenoten mijn voeten behandeld.
Er zaten hier en daar wat drukplekken.
Nu had ik in de kringloop een elektrische voetentoestand op de kop getikt.
Met draaiende schuursteentjes en van alles en nog wat er bij.
Dus om mijn wandeling pijnloos te laten verlopen waren eerst mijn voeten aan de beurt.
Mijn dieren houden van dat gebrom en getril.
Het liefst steken ze hun pootje uit, om er snel tegen aan te tikken en dan weer weg te rennen.
Je snapt, dat dit mijn amateur pedicure inspanningen dit niet ten goede komt.
Dus regelmatig verhef ik mijn stem om een waarschuwend geluid te laten horen.

Mijn voeten en ik waren zover.
Hond ook, dus liepen we naar buiten.
Hond weet allerlei routes te vinden en plent het graag van te voren in.
Gaan we rechts af? Nee, deze keer niet.
Gaan we het bruggetje over richting koeien?
Ook niet.
Verbaasd loopt ze mee, want dit weet ze toch echt niet.
Ik merk, dat ze het loslaat en hier en daar wat snuffelt.
We steken de provinciale weg over en dan zie ik een echtpaar met twee honden een paadje opgaan.
Ze laten de honden los.
Goed idee. Ik ben van plan om ze op grote afstand te volgen.
Een echtpaar op zondag stoor je niet, vind ik.
Vaak is een stel door de week erg druk en er moet tijd zijn voor quality time.
Maar Bella denkt daar anders over.
Ze heeft geen idee van huwelijken en relatie's, maar ziet twee honden lopen.
Ze rent vooruit maar blijft halverwege staan.
Komt het vrouwtje op haar vrije voeten achter haar aan?
Ja hoor die komt wat bescheiden dichterbij.
Gerustgesteld zet ze het op een lopen en bereikt de twee honden en het echtpaar, die verwonderd achter om kijken.
Ze lijken zich af te vragen wie er bij dat leuke grappige hondje hoort.
Ik dus.
Ik kan me niet meer verstoppen en zo word ik deel van hun quality time.
We lopen achter elkaar en naast elkaar en voor elkaar.
Ik zet er een flinke pas in, in de hoop dat ik het echtpaar wat privacy kan geven.
Het zweet kriebelt langs mijn rug, maar het helpt niet.
Ik lijk het tempo aan te geven, het echtpaar snelt achter me voort om me bij te blijven.
Ik geef het maar over.
We beginnen een gesprekje over honden en mooie omgeving en waar ik woon en zij wonen.
Aan het einde van de wandeling scheiden onze wegen.
 
"Misschien tot ziens" roept de vrouw en ik "Bedankt voor het blokje om"

@Lineke

zaterdag 22 oktober 2016

De accu.

Een hele tijd terug merkte ik het al.
Stoere vrouw met afgeladen fietstassen van de supermarkt naar huis, moest een bruggetje op en de accu viel uit.
Inderdaad van de elektrische fiets.
Onder het fietsen rommelen aan snoertjes want misschien viel de verbinding weg.
Hij deed het weer en veilig kwam ik thuis.
Met dat ik meer kilometers maakte werd het steeds meer dat het ding uitviel.
Echt irritant is dat.
Want als je op een elektrische fiets rijdt zonder motor is dat veel zwaarder dan een gewone fiets.
Na lang gezwoeg en gezeur stapte ik naar de fietsenhandel.
Accu is af.
Echt af na vijf jaar en bijna 4000 kilometer.
Een gereviseerde zou me 400 euro kosten zei hij.
Dat is nogal een bedrag.
Ik liep op het winkelcentrum en zag allerlei leuks in de winkel liggen.
Ik zou dat niet kunnen kopen, want  er moest een stomme accu komen, die ook nog eens gereviseerd was.
Weet je, die accu werd een steen op mijn maag.
Inmiddels had ik van de fietsenmaker een accu geleend en ja die was veel beter.
Maar je denkt toch niet dat ik 400 euro neertel voor een gereviseerde accu.
Ik bracht de geleende terug en vertelde dat het inderdaad de accu was en dat er geen storing in het systeem zat.
That’s it ik maakte er geen woord meer aan vuil.
Ik ging voor een second opinion naar een andere fietsenhandel.
En deze gaat informeren wat een nieuwe kost.
Uitstel van executie.

Er waren vijf wijze en vijf dwaze meisjes.
Ze hadden hun accuutjes bij zich en wachten op de bruidegom.
Het duurde en het duurde.
En toen hij eindelijk kwam, hadden vijf van de tien geen stroom meer.
Ze wilden van de anderen lenen, maar deze waren niet zo liefdevol om wat aan hun af te staan.
Nee, zeiden ze, dan hebben we zelf niet genoeg meer.
Daar moest ik aan denken toen ik met de accu bezig was.
Hoe staat het met ons geloof?
Hebben we nog genoeg als de Bruidegom komt?
We kijken uit en zien de wereld steeds donkerder worden.
Het licht gaat uit en het word schemerig en schimmig.
Hebben we genoeg olie om onze lampen brandende te houden?
Om juist in deze wereld een licht te zijn?


@Lineke

vrijdag 21 oktober 2016

Een zwembad vol genade.

Stel dat…
Stel dat Genade vloeibaar was.
Stel dat Genade water was en je zou er een zwembad mee kunnen vullen.
Een zwembad vol Genadewater.
Wat zou jij doen?
Zou je op het randje gaan zitten en je grote teen er insteken?
Of zou je op het randje gaan zitten en wat met je voeten in het water dobberen?
Je hebt het heel druk met zelf doen en verantwoordelijk mens zijn.
En met die bezigheden bezig gun je je zelf een voetenbadje van Genade.
Of ga je het trapje af en laat je je tot je middel erin zakken?
Wat minder bezig met alles wat je nog moet doen en waar je aan denkt te moeten beantwoorden.
Wat meer er bij stil staan dat Jezus het voor jou volbracht heeft.
Terwijl je dat trapje afdaalt, merk je hoe lekker warm het water van Genade is en hoe het je vrij wil maken.
Hoe het je wil dragen, omarmen als een liefdevolle deken, hoe het langs je leden glijdt en de lachkriebels in je oplaat stijgen.
Je daalt het trapje af, van de treden die je opgeklommen bent, omdat je denkt dat je een voorbeeld hoort te zijn.
Je daalt het trapje af van erbij willen horen, van goed christen zijn.
Je daalt het trapje af van en vul zelf maar in.
Je daalt het trapje af en je laat je in het water glijden.
Voel eens hoe je drijft, hoe je alles los kunt laten.
Blijdschap en plezier maken zich van je meester.
Je duikt er in onder, je voelt de bubbels langs je oren uiteen spatten.
Schoongewassen en verfrist kom je boven en beseft ten diepste weer waar het omgaat.
Een Genadebad, dankzij Jezus Offer aan het Kruis voor jou.
Hij heeft dat bad gevuld en we mogen erin onderduiken.
En zo kunnen we ons leven aan.
Het oude leven telkens achter ons laten in dat water,
om in nieuw leven op te staan.

Stel dat.

Stel dat de regenboog het teken van God’s verbond met jou, andersom in de lucht hing.
Stel dat hij zo laag was dat jij er in kon klimmen.
Je zou er in kunnen liggen als een hangmat.
Je zou het als een trampoline kunnen gebruiken om je sprongetjes te maken.
Het verbondsteken zou veilig zijn en je durft je sprongen wat hoger te maken.
Want je weet dat de God van het verbond je op zal vangen.
Je zou die omgekeerde regenboog kunnen gebruiken om koppeltje te duiken.
Gewoon over de rand en met je voeten op de grond.
Zou je anderen mee willen nemen in je spel?
Hun ervan verzekeren dat het verbond ook voor hun geldt.
En samen leven in die vreugde van Gods nimmer aflatende liefde.
De God Die heeft gezegd dat Hij weet wat maaksel Zijn schepping is.
Dat Hij de zonden, de verkeerde dingen zover verwijderd als het oosten van het westen.
Het zwembad van Genade en het teken van het Verbond…..

Stel je eens voor dat...

@Lineke




woensdag 19 oktober 2016

Mijn geloof.

U bent het zuurstof, wat ik adem
het bloed wat door mijn aderen stroomt
Het voedsel wat ik eet
U bent mijn alles
mijn God en Heer.

ik zou niet zonder kunnen 
onlosmakelijk en onverbrekelijk verbonden
gekozen van voor de grondlegging der wereld
gelegd in Uw  hart
gesproken door Uw Woord:

Je bent er en je zult er zijn
jij, kind van Mijn plan
met een goddelijke bestemming
tot Eer van Mijn Naam
tot doel in deze wereld.

Ik adem U, ik zing U,
ik loop U en dans U
ik beweeg in U 
Van U kom ik en tot U zal ik gaan
mijn hart loopt over van lof en dank voor U.
Mijn God, ik heb U lief.


@Lineke

zondag 16 oktober 2016

Wachten. (Bloghop oktober)

Jaren van wachten.

Toen in 2010 borstkanker werd ontdekt, 
kwam er een nieuw woord boven de tijd te staan.
Had ik het voor die tijd druk in een betaalde baan als energieke vrouw nu.... 
Nu werd het een tijd van wachten.

Wachten op onderzoeken.
Wachten op uitslagen. Wachten in wachtkamers.

Ik besefte, dat ik bij een groep was gaan horen.
Een groep, die wachtte.
Die laatste nacht voor de operatie wachtte ik wakend bij mijn borst.
Ze had me al die jaren trouw vergezeld.
Die laatste nacht van wachten was niet teveel.
Ik sprak haar toe en wachtte.
Men wachtte tot ik bijkwam uit de narcose.
Ik wachtte in de nacht tot de volgende morgen.
Wachtend op het verband, wat er af zou gaan.

Ik wachtte op herstel van de wond en op de eerste chemo.
Ik wachtte vol ongeloof op het verlies van mijn haren.
Ik trok er aan, terwijl ik dacht, dat iedereen kaal werd, maar ik niet.
Ik wachtte om te wennen aan dat kale hoofdje.
En wachtte op mensen, die me echt ter zijde durfden staan
En daar moet je lang op wachten.

Het leven werd stilgezet.
Het bestaan bepaald door onverbiddelijke vriendelijke mensen, die nieuwe wachttijden voorschreven.
En hoe bijzonder was het, het wachten werd normaal.

Te wachten in de trein, die kanker heet en nooit vertraagd.

Totdat...

Totdat de dag komt dat hij stopt en je verzocht word uit te stappen.
De mensen rennen je voorbij in de tijd, waarboven "druk zijn" staat.
En ik? 
Ik zou niet weten, hoe dat werkt.
Wat moet ik met mijn tijd?
Mijn tijd zonder te wachten.

Met deze blogpost doe ik mee aan de bloghop met het thema "wachten."
Je kunt hem vinden op

http://omily.me/waiting/

@Lineke

zaterdag 15 oktober 2016

Imperfect onderweg. Over een fixed mindset.

Ik was al een tijdje niet met mijn cursus bezig geweest.
De cursus heet "Imperfect Onderweg"
Waar gaat het over?
Het legt kwetsbaarheden bloot en je word uitgedaagd om er mee om te gaan.

Gisteren nam ik de map weer eens ter hand en ik las over 
fixed mindset en growth mindset.
Als je door verwerking van trauma heen gaat, ben je gevoelig voor een fixed mindset.
Wat is dat nu precies?

Een fixed mindset is een aanname of gedachte over jezelf of je situatie, die je vastzet.
Bijvoorbeeld als je veel en vaak ziek bent, kun je denken dat het met jou nooit wat word en dat je niet meer mee telt.
Die gedachte fixeert je, het zet je vast, het zet je klem.
Je word er depressief van en gaat zitten waar je zit.
Herken je fixed mindsets bij jezelf?

Een growth mindset, daarentegen helpt je om in dezelfde situatie je mogelijkheden te ontdekken.
Ik ben dan wel veel ziek, maar ik wil naar mogelijkheden zoeken en kansen zien, die ik in deze situatie kan ontwikkelen.
Bijvoorbeeld:

Toen ik na de zoveelste operatie en behandeling chronisch vermoeid werd en meer in mijn bed verbleef, dan er buiten
heb ik het schrijven verder ontwikkeld.
Ik ben een blog begonnen en het pastte bij mijn lage energieniveau.
Ik gunde en gaf mezelf de ruimte om te doen wat er op dat moment voor handen was en daarin te groeien. 
(Groei mindset)
Wat zijn jouw mogelijkheden die je kunt aangrijpen om je
te stimuleren in je groei?

Gisteren ontdekte ik een fixedmindset in mezelf.
Ik geloof, dat ik altijd weer in dezelfde val zal trappen die 
er tien jaar geleden voor mij klaar werd gelegd.
Dat ik het nooit zou leren om nee te zeggen tegen bepaalde mannen.
 Die aanname zette me klem.
Dat was de val waarin ik trapte.
En ik werd er down en depressief van.

Dan helpt gebed echt.

"Heer laat me zien wat mijn fixed mindset is."

Wil ik me van die gedachte bekeren? 
Wil ik me omkeren en vergeving vragen aan God en schenken aan mezelf?

 Gisteravond deelde ik mijn mening met mensen 
met betrekking tot opvang en begeleiding van vluchtelingen.
Want ik ben ervan overtuigd dat we ze in alle liefde en warmte mogen opvangen, maar ook vanaf dag één op zoek moeten gaan naar ondergesneeuwde potentie 
en voor hun eigenwaarde ze zo snel mogelijk op hun eigen benen moeten zetten.

En met dat ik dat deed hield ik mezelf een spiegel voor.
Een positieve spiegel, een spiegel, waarin alleen maar woorden van een groeimindset te lezen waren.

Ja, ik ben tien jaar geleden in een val getrapt.
Ja, ik had beter uit moeten kijken.
Ja, ik heb daarin hele moeilijke jaren beleefd.
Jaren waarvan ik kan zeggen, dat ze de hel waren.
Maar ik verdien niet, dat ik dingen over mezelf zeg, die niet waar zijn.
Die me klem zetten.

Want kijk eens wat ik in de jaren daarna ontwikkeld heb.
Onmiddelijk ben ik begonnen met vrijwilligerswerk.
En ook daarin heb ik me mogen ontwikkelen.
En nu ga ik naar een ander plekje met meer uitdaging.

Wat heb jij gedaan in de voor jouw moeilijke situatie?
Welke kansen tot groei heb jij aangegrepen?

Verdien ik het dat ik een fixed mindset heb?
Verdien jij het dat je een fixed mindset hebt?
En als je ze hebt, durf je ze dan los te laten 
en op zoek te gaan naar groeigedachten?




@Lineke

“Voorts, broeders, al wat waar, al wat waardig, al wat rechtvaardig is, al wat rein, al wat beminnelijk, al wat welluidend is, al wat deugd heet en lof verdient, bedenkt dat.”(Fil.4:8)




vrijdag 14 oktober 2016

Licht aan de horizon.


Zelfs als de lucht bewolkt is en de weg onbegaanbaar lijkt, zelfs dan is er hoop aan de horizon.
Een schilderij van Greg Olson.
Ik houd van zijn schilderijen.
En deze raakt me.

Als ik alleen zou staan om te kijken
 naar de bewolkte lucht en de onbegaanbare weg zou er voor mij geen hoop zijn.
Maar er is naast Jezus nog plaats voor mij.
En ik mag leren door Zijn Ogen te kijken.
Of Hij wil me wijzen, op wat Hij ziet.

"Here Jezus we zijn zo moe. 
Van alles wat er op ons af komt en waarmee we moeten dealen."

"Lieverd, je doet net of je alles nog overwinnen moet.
Maar daar waar jij nu mee worstelt, heb IK overwonnen.
Het enige wat jij mag doen, is het belijden.
Belijden dat je het zelf niet kan. 
En dan je strijd in Mijn Handen geven.
Ik woon in jou. 
En IK kom jou altijd te hulp."

"Here Jezus soms lijkt U zover weg te zijn.
Dan wil ik U voelen en ervaren.
Ik wil Uw Arm om mijn schouder.
Uw Hand in mijn hand.
Uw voeten naast die van mij, als ik door de wereld trek."

"Lieverd, al ervaar je het niet altijd, toch is dat wel zo.
Mijn Naam is Immanuel, de IK ben met je.
MIJN arm is om je schouders, zelfs neem IK je in Mijn beide Armen zodat je uit kan huilen.
Zelfs berg Ik je onder Mijn Mantel en onder Mijn vleugels vind je een toevlucht.
 En als je door de wereld trekt heb IK het pad begaanbaar gemaakt en mag jij je voeten in Mijn spoor zetten.
En als je moe bent en belast mag je komen en je last bij Me neer leggen.
Je mag Mijn juk op je nemen.
Want Mijn Juk is zacht en Mijn last is licht.

Dit is de tijd dat IK de luchten prachtig kleur, als de zon onder gaat.
IK zie, dat je ervan geniet en aan Mij denkt.
Wil je dan bedenken dat er altijd hoop is?
Al lijkt de zon onder te gaan en de nacht in al zijn donkerte op je af te komen.
Het is het mooiste moment van de dag.
Juist in die dreigende donkerte zal Ik Mijn glorie laten zien.

Houd moed Mijn Kind. 

@Lineke













Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...