dinsdag 4 oktober 2016

Herfst

Het is weer oktober. Het gras is weer groen, de dode stukken hebben genoten van de regen.
De bladeren laten langzaam los, ze kunnen de takken niet meer vasthouden.
De eikels liggen op de stoep en heel gemakkelijk vertrap je ze onder je voeten.
De kastanjes zijn al geraapt, alleen hun bolsters liggen er nog.
Ik geniet van dit jaargetijde.
De overrijpe vruchten vallen van de boom en de beesten doen zich te goed en verzamelen het voor de winter.
Met dat mijn poezen ´s avonds laat over de straat renden om naar binnen te komen, rende er een egeltje voorbij.
Het is tijd om je huis weer op te zoeken en het binnenleven op te starten.
De lampen gaan vroeg aan en het dekbed ligt weer in de hoes.
De klamboe kan er af en de kleding omgewisseld.
Ik heb weer pantoffels aan mijn voeten, de tijd van blote voeten mag weer eventjes op zich laten wachten.
Ja, zo luidden we de herfst in.
De herfst zonder mijn moeder bedacht ik me vanmiddag.
Er fietste een vrouw voorbij en even had ik het idee dat zij het was.
Al eerder had ik de neiging om haar te bellen, omdat ik wilde vertellen dat ik gezwommen had.
Het is goed zo, zij hoort bij de herfst en wintertijd.
Een afgevallen leven wachtend tot het nieuwe leven ontluikt.

@lineke




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...