woensdag 26 oktober 2016

Van wie is deze wereld?

Ik heb hun uw woord gegeven en de wereld heeft hen gehaat, omdat zij niet uit de wereld zijn, gelijk Ik niet uit de wereld ben.
Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor de boze.
Zij zijn niet uit de wereld, gelijk Ik niet uit de wereld ben.
Heilig hen in uw waarheid; uw woord is de waarheid.
Gelijk Gij Mij gezonden hebt in de wereld, heb ook Ik hen gezonden in de wereld;
en Ik heilig Mijzelf voor hen, opdat ook zij geheiligd mogen zijn in waarheid. Johannes 14:17-19

Bovenstaand Bijbelgedeelte is te lezen in het Hogepriesterlijk Gebed.
Het gebed, wat Jezus uitsprak, vlak voor Hij Zijn laatste lijdensweg begon.
Zijn laatste lijdensweg zeg ik, want er zijn veel momenten in het leven van Jezus, wat een lijden voor Hem was.
Hij, die de harten van mensen doorzag en wist wat er in hun was, Hij botste regelmatig tegen ze aan.
Hij was eerlijk en spaarde ze niet.

De wereld, waarin wij leven, wordt niet door Jezus geregeerd.
Er is een andere koning, de koning van de duisternis.
Met de zondeval in het paradijs, de plek waar alles volmaakt en goed was, hebben Adam en Eva hem toestemming gegeven om over deze aarde te gaan regeren.

Als ons ellende overkomt, zijn we geneigd om schuld te schuiven.
Het ligt aan ons, ergens hebben we een aanleiding gegeven.
Het ligt aan onze opvoeding, we komen uit zo’n gebroken gezin.
Schuld schuiven.
Ook Adam en Eva waren daar heel goed in.
Zij en de slang.
Als je schuld blijft schuiven, word je niet volwassen.
Je geeft degene, die volgends jou de oorzaak is van je ellende, nog altijd macht.
Je kunt concluderen, dat daar een oorzaak lag.
Maar hoe ga jij er nu mee om?

Blijf je jammeren en klagen?
Of maak je er het beste van?
Je hebt namelijk altijd en iedere dag een keuze.
Toen ik maanden op het vluchtadres in de bossen zat, ver van de bewoonde wereld, het vluchtadres, wat mijn ex-echtgenoot had uitgezocht en gekocht en de logeergelegenheid er direct uitbrak, zodat er niemand bij me kon komen, ging ik ondanks dreiging en gevaar mijn mogelijkheden uitbreiden.

Ik bezocht een arbeidsbureau en ging aan het werk als oproepkracht in de thuiszorg.
In een verpleegtehuis, een eind verderop werd ik vrijwilliger.
De leiding van de afdeling vertelde me dat ik geen borderline had.
Zijn dochter had in dezelfde val gezeten en ook haar werd verteld, dat ze borderline had.
Ik bezocht ’s zondags een gemeente.

Het was heel eng op dat vluchtadres.
Hij had immers een sleutel en stond op de gekste momenten voor de deur.
En als de deur op slot zat en ik in bed lag, stampte hij rond het huisje en trapte met een razend geweld tegen de wanden.

Maar Jezus zei tegen Zijn Vader:
Vader, Ik vraag U niet of U haar uit de wereld wegneemt, maar dat U haar bewaart voor de boze.
Zij hoort niet in deze wereld, maar U hebt haar gezonden om ondanks alles een boodschap van hoop te verkondigen.
Tot maandagavond was ik schuld aan het schuiven.
Ik beschuldigde mezelf ervan, dat ik in de val was getrapt.
Maar eindelijk kwam de Stille Stem dwars door die oververmoeide gedachten heen.
In iedere moeilijke situatie maakte jij de keuze om er het beste van te maken.
IK ben zo trots op jou.

Nog kwam die Stille stem tegen een muur van schijnnederigheid aan.
Maar mag ik dan trots zijn op mezelf?
Als ik rondkijk in mijn huis en zie dat alles piekfijn voor elkaar is?
Terwijl ik als een kale kip op straat stond en helemaal niks had?
En hij, de miljonair, me ook helemaal niks had toebedeeld?
Het is toch genade dat ik er nu zo voor sta?
Terwijl de God van Genade zegt dat Hij trots op me is.

Ik dacht aan een baby.
Het leert haar eerste stapjes zetten.
En we roepen luid en moedigen aan.
Het doet het eerste plasje op het potje.
We kraaien van trots.
Wanneer stopt het dan?
De aanmoedigingen, omdat we nederig moeten leren zijn?
Ik denk, dat we moeten stoppen met schuld schuiven.
En moeten concluderen, dat we in een wereld leven waar de overste van de duisternis de baas is.
En dat is niet onze schuld.

Wat wij hebben is de keuzevrijheid.
Oké, satan ik weet dat je rond gaat als een briesende leeuw.
Maar ik maak de keuze, om mij er niet onder te laten krijgen.
Want ik behoor bij een ander koninkrijk.
En ik zal tekenen van hoop uit dat koninkrijk om me heen laten zien.
Het helpt me niet om gewild nederig te zijn.
Het helpt me om in mijn kracht te gaan staan.
Pas dan kan ik tekenen van hoop uitdelen.


Onze diepste angst is niet dat wij onvolmaakt zouden zijn,
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

Wij vragen onszelf af:
Wie ben ik om mezelf briljant, schitterend, geweldig te achten?
Maar wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God!
Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlicht aan je klein te maken opdat
andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.



@Lineke



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...