zondag 23 oktober 2016

Qualitytime.

De eerste nachtvorst van deze herfst was te zien op de daken.
Vanochtend was het koud, toen ik naar de kerk fietste.
Terug naar huis kwam ik veel mensen tegen, die aan het wandelen waren.
Het zonnetje was doorgebroken en het was een aangename 
temperatuur.
Snel een broodje gesmeerd en onder grote belangstelling van mijn dierlijke huisgenoten mijn voeten behandeld.
Er zaten hier en daar wat drukplekken.
Nu had ik in de kringloop een elektrische voetentoestand op de kop getikt.
Met draaiende schuursteentjes en van alles en nog wat er bij.
Dus om mijn wandeling pijnloos te laten verlopen waren eerst mijn voeten aan de beurt.
Mijn dieren houden van dat gebrom en getril.
Het liefst steken ze hun pootje uit, om er snel tegen aan te tikken en dan weer weg te rennen.
Je snapt, dat dit mijn amateur pedicure inspanningen dit niet ten goede komt.
Dus regelmatig verhef ik mijn stem om een waarschuwend geluid te laten horen.

Mijn voeten en ik waren zover.
Hond ook, dus liepen we naar buiten.
Hond weet allerlei routes te vinden en plent het graag van te voren in.
Gaan we rechts af? Nee, deze keer niet.
Gaan we het bruggetje over richting koeien?
Ook niet.
Verbaasd loopt ze mee, want dit weet ze toch echt niet.
Ik merk, dat ze het loslaat en hier en daar wat snuffelt.
We steken de provinciale weg over en dan zie ik een echtpaar met twee honden een paadje opgaan.
Ze laten de honden los.
Goed idee. Ik ben van plan om ze op grote afstand te volgen.
Een echtpaar op zondag stoor je niet, vind ik.
Vaak is een stel door de week erg druk en er moet tijd zijn voor quality time.
Maar Bella denkt daar anders over.
Ze heeft geen idee van huwelijken en relatie's, maar ziet twee honden lopen.
Ze rent vooruit maar blijft halverwege staan.
Komt het vrouwtje op haar vrije voeten achter haar aan?
Ja hoor die komt wat bescheiden dichterbij.
Gerustgesteld zet ze het op een lopen en bereikt de twee honden en het echtpaar, die verwonderd achter om kijken.
Ze lijken zich af te vragen wie er bij dat leuke grappige hondje hoort.
Ik dus.
Ik kan me niet meer verstoppen en zo word ik deel van hun quality time.
We lopen achter elkaar en naast elkaar en voor elkaar.
Ik zet er een flinke pas in, in de hoop dat ik het echtpaar wat privacy kan geven.
Het zweet kriebelt langs mijn rug, maar het helpt niet.
Ik lijk het tempo aan te geven, het echtpaar snelt achter me voort om me bij te blijven.
Ik geef het maar over.
We beginnen een gesprekje over honden en mooie omgeving en waar ik woon en zij wonen.
Aan het einde van de wandeling scheiden onze wegen.
 
"Misschien tot ziens" roept de vrouw en ik "Bedankt voor het blokje om"

@Lineke

6 opmerkingen:

  1. Ach Lineke, ik voel je ongemakkelijkheid als ik het lees. Maar die mensen wilden gewoon ff hun tijd met jou delen en je bent het waard.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Boeiend beschreven. Tijd om te denken: ik ben leuk gezelschap ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel voor deze mooie blog met vergelijking.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...