zondag 16 oktober 2016

Wachten. (Bloghop oktober)

Jaren van wachten.

Toen in 2010 borstkanker werd ontdekt, 
kwam er een nieuw woord boven de tijd te staan.
Had ik het voor die tijd druk in een betaalde baan als energieke vrouw nu.... 
Nu werd het een tijd van wachten.

Wachten op onderzoeken.
Wachten op uitslagen. Wachten in wachtkamers.

Ik besefte, dat ik bij een groep was gaan horen.
Een groep, die wachtte.
Die laatste nacht voor de operatie wachtte ik wakend bij mijn borst.
Ze had me al die jaren trouw vergezeld.
Die laatste nacht van wachten was niet teveel.
Ik sprak haar toe en wachtte.
Men wachtte tot ik bijkwam uit de narcose.
Ik wachtte in de nacht tot de volgende morgen.
Wachtend op het verband, wat er af zou gaan.

Ik wachtte op herstel van de wond en op de eerste chemo.
Ik wachtte vol ongeloof op het verlies van mijn haren.
Ik trok er aan, terwijl ik dacht, dat iedereen kaal werd, maar ik niet.
Ik wachtte om te wennen aan dat kale hoofdje.
En wachtte op mensen, die me echt ter zijde durfden staan
En daar moet je lang op wachten.

Het leven werd stilgezet.
Het bestaan bepaald door onverbiddelijke vriendelijke mensen, die nieuwe wachttijden voorschreven.
En hoe bijzonder was het, het wachten werd normaal.

Te wachten in de trein, die kanker heet en nooit vertraagd.

Totdat...

Totdat de dag komt dat hij stopt en je verzocht word uit te stappen.
De mensen rennen je voorbij in de tijd, waarboven "druk zijn" staat.
En ik? 
Ik zou niet weten, hoe dat werkt.
Wat moet ik met mijn tijd?
Mijn tijd zonder te wachten.

Met deze blogpost doe ik mee aan de bloghop met het thema "wachten."
Je kunt hem vinden op

http://omily.me/waiting/

@Lineke

4 opmerkingen:

  1. Heel mooi en goed beschreven Lineke! 'De mensen rennen je voorbij in de tijd' inderdaad, maar jij bent vaak een stuk volwassener geworden in die tijd dan zij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Heleen en dat is iets wat ik niet wil missen.

      Verwijderen
  2. Ik word er stil van! Mooi toch dat God ons zo'n liefdevolle, waardevolle lessen kan leren in zulke ongelofelijke, moeilijke dingen! Bedankt voor dit te delen!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...