dinsdag 8 november 2016

Een fluistering.

Gisteren zag ik een fotootje.
Bewaard op haar smartphone en in haar ketting.
Een meiske van vijf maanden oud.
Maar dan vijf maanden in de buik van haar moeder.
Een meiske wat eerder ter wereld kwam en drie kwartier leefde.
Een mooie meiske met een iniminimutsje op.
Met handjes als garnaaltjes.
Lief klein meiske, ze kreeg een naam. En een rustplaatsje.
Ze was gedragen door een mooie jonge vrouw.
Dat meiske veranderde haar leven voorgoed.
Nooit meer een zorgeloze mamma.
Nooit meer een zorgeloze zwangerschap.
En dan ben ik ouder en dan ben ik vrouw.
En heel mijn hart gaat naar haar uit.
Gepaste afstand, maar wel meelevend.

Dat fotootje opende een plaatsje in mijn hart.
Een plaatsje, waar mijn kleinzoon woont.
Ineens was hij daar. 
En ervaar ik mijn lege en hunkerende armen.
Eén keer. Eén keer mogen vasthouden.
Eén keer mogen kroelen.
Eén keer gedag mogen zeggen.
Het maakt dat ik vanochtend met een flinke hoofdpijn opsta en voor de rest van de dag een softdag heb.
Al was het maar één keer.
Eén keer dag lieve oma.
Eén keer dag lieve jongen.
Tot straks.

Hoelang duurt straks nog? 
Kom toch Here Jezus kom.
Heer, kom spoedig.
En droog de tranen van jonge vrouwen, die voortijdig hun kindjes moeten verliezen.
En droog de tranen van oma's, die zo graag gedag willen zeggen.

@Lineke


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...