woensdag 14 december 2016

Bijna familie. (buurman 6.)

( Vervolg op dl.1 ,dl.2 ,dl.3,dl.4., dl. 5.)

Toen buurman en ik elkaar wat beter leerden kennen, kwam ons gesprek op onze achternamen.
Nu is dat voor oudere mensen niet vreemd.
Als je je voorstelt en je noemt je achternaam, komt heel vaak de vraag of je er 'één van die en die bent.'
Vooral als je uit de omgeving komt, waar ook je familie woont, zit je, als je niet oppast, zo in de 'kronieken'.
Toen ik in de thuiszorg werkzaam was, pakte ik het slim aan.
Ik noemde mijn voornaam, als ik binnen kwam en de vraag naar mijn achternaam omzeilde ik handig.
Ik had geen zin in vragen als:  “Hoe gaat het met ze, leven ze nog en wonen ze daar en daar?”
Ik kon mijn tijd beter gebruiken en die had je wel nodig voor je werk.
Buurman was helemaal geen nieuwsgierige man.
Hij had andere en brede interesse’s.
Maar toch kwamen we op een gegeven moment bij onze achternamen uit.
Want wat bleek?
Naast het huis, waar ik geboren ben en de eerste zes jaar van mijn leven gewoond heb, woonde zijn vader en zijn zus.
Opa E.  en tante W. noemde ik hen.
Tante W. was nooit getrouwd en woonde bij haar vader.
Buurman was allang getrouwd en aan de andere kant van het dorp en hem heb ik nooit ontmoet in die eerste zes jaren van mijn leven.
Opa E. zat vaak achter het huis en hoorde ons weleens huilen.
Hij sloeg dan met zijn wandelstok op de bosjes en het geluid maakte dat we rustig werden.
De wandelstok van opa E. hing als erfstuk bij buurman aan de kapstok.
We hadden  ontzag voor de oude man met zijn grote witte snor.
Opa E. was net als buurman een krasse oude man op leeftijd.
Een andere dochter van opa had een dochtertje met het syndroom van Down.
En die kwam vaak bij opa en tante op visite. 
Zijn kleindochter werd mijn eerste vriendinnetje.

Mijn trouwe lezers kennen het verhaal van Ineke.
Ineke was dus het nichtje van buurman E.
Het verbond ons en was ik al zijn wicht, nu werd ik een beetje familie.
Nooit vroeg hij door, altijd aanvoelend waar mijn grenzen van privacy lagen.
Bovendien trad hij een vrouw met respect tegemoet.
Hij deed de deur voor je open. Hij hield je jas voor je op.
Hij schoof een stoel voor je aan.
Je moest daar als geëmancipeerde vrouw de tijd voor nemen. 
Want hoe snel had je zelf al geen jas gepakt, door de deur geglipt. 
Het leverde een diepe zucht van buurman op en het leerde mij om zijn manier van doen te respecteren.
Want hij wist met zijn statige en respectvolle manier van optreden je eervol te behandelen.
Was hij een lieve man?
Hij was een goede gevoelige man, een intelligente man, een man waar je niet omheen kon.
@Lineke



1 opmerking:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...