dinsdag 13 december 2016

De grote desillusie (buurman 5.)

(Vervolg op dl.1,  dl 2, dl.3 , dl.4,)

Buurman E. kon prachtig vertellen over vroeger. 
Je moet weten dat hij bijna een eeuw had geleefd.
Hij had alle grote veranderingen op het gebied van techniek meegemaakt.
Hij had ze zelfs uitgedacht. Zendertjes gebouwd, buren gevraagd of ze doorgetrokken mochten worden, zodat hij verbindingen kon leggen.
Ieder jaar als het kerstfeest werd, kwam hij weer met zijn verhaal over een grote desillusie.
Als kind liep hij veilig en warm aan de arm van zijn moeder naar het kleine kerkje midden in het weiland.
Ze moesten een smal paadje af en de sneeuw kraakte onder hun schoenen.
En in dat kerkje stond een kerstboom met echte kaarsjes.
Als je je ogen op kiertjesbreedte deed, werd het nog spannender.
Buurman kwam uit een andere geloofsrichting dan ik.
Een kerstboom was in mijn jeugd ondenkbaar.
Hij was van de lichte kant.
Buurman las bijvoorbeeld “ het Verhaal gaat” van Nico ter Linden om maar wat te noemen.
En hij luisterde ’s zondagsochtends naar de radio als ter Linden eruit voorlas.
Maar goed, hij was dus met zijn moeder in dat bewuste kerkje.
De omgeving die hij beschreef, was de omgeving, waar ik ook veel gewandeld had als kind.
Een pad door het weiland, een kerkje op een begraafplaats, waar ik fluisterend langs ging om de doden niet te storen.
Ik droeg mijn vriendjes op niet hardop te praten, je moest eerbiedig zijn.
In dat kerkje zat buurman als kleine jongen naar het kerstverhaal te luisteren en de bekende liederen te zingen.
En aan het einde van die dienst ging de deur achterin de kerk open.
Vanuit de bank waar hij zat, zag hij licht schijnen.
En daar verschenen de zakken met sinaasappels en boekjes verpakt in kerstpapier.
Die ruimte was voor buurman als de hemel.
Hij was ervan overtuigd, dat daar de engelen waren om de kinderen in de kerk hun cadeautjes te bezorgen.
Ieder jaar keek hij weer naar dat moment uit.
Totdat.. Hij samen met zijn moeder langs de kerk liep en de deur open zag staan, voordat hij in zijn bank zat.
En hij ontdekte dat die kast de werkkast was, waar emmers dweilen en bezems te vinden waren.
Een droom spatte uiteen. De hemel verdween.
En ieder jaar vertelde hij het opnieuw.

@Lineke

1 opmerking:

  1. Wat een gezellige serie over je oude buurman. Met genoegen heb ik net achter elkaar deel 1 t/m 5 gelezen. Je zou een boek moeten schrojven ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...