vrijdag 2 december 2016

Een jankdag.

Wat was mijn rechterarm pijnlijk vanochtend.
Het is een oedeemarm en de dikte gaat op en neer.
Maar deze week was ze erg dik.
Om zes uur was ik wakker en liet eerst Bella maar even plassen.
Niet dat de nood nu zo hoog was, ze liep  wat verdwaasd te kijken in het donker.
Ze begreep toen we richting voordeur gingen dat er nog een plasje gepleegd diende te worden wat ze dan ook braaf deed.
Bovengekomen zette ik een kop thee en smeerde een broodje.
Daarmee verdween ik weer in mijn bed.
Om negen uur werd ik wakker met een hele pijnlijke arm.
Steunkous aan en daarover strakke zwachtels.
Tranen biggelden langs mijn wangen.
Wat had ik al vaak gebeden voor mijn arm.
De oedeem bestraft, genezing erover uitgesproken, mijn hand in Jezus Naam erop gelegd en er heel erg in geloofd.
Zo erg dat ze de volgende dag slank was. 
Het tegendeel was waar.
En verder negeerde ik haar.
Ze moest maar mee.
Niet zeuren arm.
De borstkanker is over en alles is weer gewoon, dus jij doet ook normaal.
Dat mijn schouder protesteert, vanwege die zware arm, daar ben ik af en toe niet blij mee.
En dat ik moet leren mijn arm op te gaan meten ook niet.
En dat ik mijn arm moet controleren op putoedeem en dan 's avonds niks meer mag doen, omdat ik het strak moet in zwachtelen, daar heb ik geen boodschap aan.
Oke, een keer per week naar de fisio, dat heb ik dan weer 
in mijn schema gezet.
Maar het is toch te gek dat een arm je leven bepaald.
Dat je onderworpen bent aan je arm.
Toch zal ik meer tijd moeten inruimen voor haar.
Ik ben niet meer de vrouw van voor de borstkanker.
Ik ben een vrouw, die kanker heeft gehad en moet dealen met de gevolgen van..
En dat maakt dat ik vandaag een jankdag heb.

@Lineke


6 opmerkingen:

  1. Naar zeg! Even goed uitjanken kan geen kwaad! Hoop dat het gauw weer beter gaat!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Er komt veel bij kijken hè. Dingen die anderen niet beseffen omdat ze er nooit mee te maken hebben gehad. En natuurlijk mag je een jankdag hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. het is inderdaad oneerlijk dat een lijf je nog zo kan straffen. Uithuilen en verder gaan, een dikke knuffel van mij

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat moeilijk voor je dat je arm een eigen leven gaat leiden. Liefs. Denk aan je.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...