donderdag 15 december 2016

Een zijstapje (Buurman 7.)

 (vervolg op dl.1 ,dl.2 ,dl.3,dl.4., dl. 5. en dl.6 )

Vandaag neem ik een zijstapje en wil jullie vertellen over het nichtje van buurman E. mijn eerste vriendinnetje.
Ik ontmoette haar, toen ik rond drie jaar was.
Erg jong om scherpe herinneringen te hebben.
Het enige wat ik nog weet en dat is al heel bijzonder, was het kleuren.
Waarschijnlijk omdat dit me veel inspanning gekost heeft.

Ineke was de kleindochter van opa E..
Ineke kwam regelmatig op visite.
Ze zat in een rolstoel, want zoals meer downmensjes dat hebben,
had ze een aangeboren hartafwijking.
Die rolstoel komt trouwens later nog eens aan bod.

Ze zat in haar rolstoel aan tafel te kleuren.
Ik kreeg ook een kleurplaat en ijverig begon ik ook te “kleuren”.

Het werd zeer kritisch door Ineke aanschouwd.
Ik kreeg de strenge opdracht om binnen de lijntjes te blijven.

Tjonge, wat een opdracht voor een driejarige.
Mijn motoriek leende zich niet voor “binnen de lijntjes”
Met het puntje van mijn tong buitenboord probeerde ik mijn handje te sturen.

Tevreden knikte Ineke, mijn lief vriendinnetje.

Wat zijn Ineke en ik vaak buiten de lijntjes gegaan. 
Wat hebben we een pret gehad samen. 
Ik wist niet dat ze een downmeisje was. Voor mij was ze Ineke. 
Ineke, die zoveel van God hield en zo diepgelovig was.
Toen ik zes jaar was, gingen we verhuizen.
Wel bleven we in dezelfde plaats, maar in een andere wijk.
Zodoende zag ik Ineke niet meer zo vaak.
Maar op zondag bezocht ik haar weleens.
En dat was echt heel leuk
Ik bleef eten en Ineke en ik vonden het heel gezellig..
Ik mocht zelfs zomaar naar de wc, terwijl we aan het eten waren.
Dat was thuis verboden en ik had gevoegelijk aangenomen, dat het niet mocht in een christelijk gezin.

Opvallend was dat Ineke altijd om mij moest lachen en dat ik nu nog niet begrijp waarom dat was. 

Na het eten moest Ineke even rusten.

Toen we vroegen of we samen mochten wandelen, verleende haar moeder ons haar toestemming.
Het was mooi weer.

Ineke ging in de rolstoel en ik duwde haar.
Maar zo'n rolstoel leek me best weleens spannend.
Ik stelde voor, dat Ineke mij maar eens moest duwen en ik nam plaats.

Nog hoor ik haar zwoegende adem en we wisselden maar weer van onze plek.

Onze lach klaterde door de strakblauwe lucht.

Verder ging het naar de speeltuin, een straat verderop. 
Ik ging koppeltje duiken over een rek en
 Ineke keek vanaf haar plekje in de rolstoel toe.

Of zij het ook niet eens wilde proberen, was mijn vraag. 
Dus stapte Ineke naar de brug en ik hees haar over het rek.
Ze draaide rond, maar kwam met pimpelpaars gezichtje weer omhoog.
Pas toen realiseerde ik me, dat Ineke niet zo was, dan ik.

Ze stapte weer in haar rolstoel en ik duwde haar weer naar
huis.

Opgewonden vertelden we onze belevenissen. 
Moeders bezorgde gezicht sprak boekdelen. 
Het was goed gegaan en wij hadden een prachtige middag gehad. 
Nu denk ik, dat het toch super was van haar moeder. 
Dat ze haar meisje losliet en ons liet gaan. 

Als ik al zoveel van Ineke hield, dan zij toch helemaal.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...