donderdag 29 december 2016

De eenzaamheid van een alleenstaande.

En ja, ook als je je zelf eenzaam voelt,
kun je een lichtje zijn voor een ander,
 want liefde uitdelen helpt tegen eenzaamheid.

Ook deze zin las ik in hetzelfde artikel.
Overigens een positief stukje, daar wil ik niets aan af doen.
Maar toch zet ik bij bovenstaande wat kanttekeningen.
 Als het gaat om eenzaamheid is dit vaak een raad die word gegeven.
Strek je uit naar de ander. Deel liefde uit. Geef aandacht. Het helpt. 
En dat is ook mijn eigen ervaring.
Als ik een ochtend vrijwilligerswerk heb gedaan, kom ik meestal opgewekt thuis en het heeft me opgebeurd.
Maar ik kom wel alleen thuis. En doe alleen mijn boodschappen, budgeteer, administreer, kook etc.
Nu ben ik een alleenstaande op leeftijd.
Maar toen ik een alleenstaande moeder was, met de verantwoordelijkheid voor de opvoeding was het heel zwaar.
Je kunt een burn-out krijgen van alleenstaand ouderschap.
Een lichtje zijn voor een ander?
Wie steekt mijn lichtje eens aan?
Waar vind ik brandstof om mijn lichtje brandende te houden zodat ik uit kan delen?
Als ik al eens de stoute schoenen aantrok om te praten, was het toch vaak dat ik te horen kreeg dat ik het alleen van God kon verwachten.
Hij was mijn Man en mijn Maker.
Het werd gezegd door getrouwde mensen.
 Ik moet je eerlijk zeggen dat ik het geheim van mijn Man en Maker, die God voor me zou willen zijn nooit heb ontdekt.
Ik voelde me eerder met een kluitje in het riet gestuurd.
God slaat geen arm om me heen als ik eens lijd aan warmoede.
Hij kruipt niet tegen me aan als ik eenzaam in mijn bed lig.
Hij zegt niet, als ik zuchtend naar de keuken loop, om te gaan koken:

“Laat Mij dat nu eens doen.”

Wat Hij wel fluisterde, toen ik neerknielde en uithuilde:

“Ik weet hoe moeilijk het is. Zo heb Ik het nooit bedoeld”



Weet je, daar heb ik veel meer aan. Het is erkenning van de eenzaamheid.

Maar je moet niet denken dat het huwelijk rozengeur en maneschijn is.

Ook dat is zo’n pleister die op je mond geplakt word.
Nee, lieve getrouwde mensen, dat denk ik niet.
Ik weet dat het huwelijk een roeping is.
Maar…
Je kunt verantwoordelijkheden delen.
En als je dat niet kan, kun je de ander wel verwijten, dat hij of zij het niet doet.
Mag een alleenstaande ook eens klagen?
Ook eens zeggen dat het lastig is en dat ze er de balen van hebben?
Mag een alleenstaande ook eens nee zeggen, als ze gevraagd worden voor oppas of voor een ander klusje, omdat zij toch niemand thuis hebben, waar ze aandacht aan moeten geven?

Liefde uitdelen helpt tegen eenzaamheid.

Wat helpt tegen eenzaamheid is het erkennen van de eenzaamheid.
Er mee naar God gaan die je leert om je gezonde verstand te gaan gebruiken,
verantwoordelijkheid voor je eigen leven te nemen en goed voor jezelf te gaan zorgen.
Het moet. Want jij bent de enige die dat kan.
@Lineke



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Eerlijk zijn.

Lieve Vader ik kan me niet indenken dat ik het misbruik van meester B. zover heb weggestopt. Heel langzamerhand stapje voor stapje komt ...