dinsdag 13 december 2016

Mevrouw Jansson ontbreekt.( Buurman 4.)

(Vervolg op  dl.1,  dl.2 en dl.3)

Buurman en ik woonden naast elkaar op de eerste etage.
Schuin onder hem woonde een weduwe, die minstens tien jaar jonger was.
Ze was een nerveuze vrouw, gespeend van ieder greintje van humor.
Daar waar het bij buurman borrelde, ontbrak er bij haar elk spatje.
Ze ergerde zich heel snel en werd daardoor snel boos.
Toch was buurman haar rots in de branding. Midden in de nacht belde ze hem op.
Geschrokken van lawaai op het dak. Buurman kwam in zijn pyjama met een grote schijnwerper om de boel te onderzoeken.
Een jongen, die uit was geweest en met Bacchus had kennis gemaakt, liep op onverklaarbare wijze op de flat.
Buurman riep luidkeels “Wat moet dat daar? “
Een breekbare man had niet veel kunnen beginnen, maar zijn spirit was jong.
Mevrouw beneden was gerustgesteld en kon weer verder slapen.
Ook was er eens ’s avonds laat een taxichauffeur aan haar deur.
Hij had het verkeerde adres opgekregen en rammelde en belde om zijn klant op te halen.
Mevrouw deed niet open, maar belde doodsbang naar buurman.
En opnieuw slofte buurman naar beneden om polshoogte te nemen.
Hij plaagde haar de volgende dagen dat ze de katjes in het donker kneep en dat ze stiekem nog op stap ging.
Ze werd er alleen maar geïrriteerd door. En dan kon het maar zo zijn dat ze een poos niets van zich liet horen.
Buurman las de krant. En ik mocht, pro Deo buurvrouw, de krant na hem lezen.
Dat leek me wel wat. Een krant was duur genoeg en eigenlijk was ik niet zo’n krantlezer dat het aan mij besteed was.
Dat bleek ook wel.
Als ik de krant kreeg waren er zinnen onderstreept met een dikke zwarte pen.
Commentaren waren er bij gekrabbeld.
Bijvoorbeeld over onze burgemeester die hij een breker noemde.
De volgende ochtend belde hij me.
Wat ik ervan vond. Als ik mijn mening zei en het was een andere dan hij had was hij heel vasthoudend om me te overtuigen van het tegendeel.
Ik begreep het doel van het gezamenlijk krant lezen en liet het met opzet versloffen.
Ik gunde hem zijn mening, maar had geen zin in een debat.
Temeer omdat ik een baan had in de zorg van 28 uur had ik daar ook niet de tijd voor.
Op een voorjaarsdag stond er een foto van een rijtje oude dames genieten van het eerste zonnetje.
Het commentaar wat hij er bij had geschreven viel niet in goede aarde.
"Mevrouw Janson ontbreekt."
Wat jammer als je zo weinig plezier in je leven hebt.
En wat knap dat je, ondanks je hoge leeftijd, zo’n 93 jaar nog zo veel lol hebt en nog zo slim en bij de tijd bent.
@Lineke



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...