vrijdag 23 december 2016

De aanslag.

Vanochtend zat ik tegenover een vrouw afkomstig uit Duitsland.
Net als mensen aan mij kunnen horen, dat ik hier niet vandaan kom, 
ik praat als postbode Simon, zegt men, beluisterde ik ook bij haar een buitenlands accent.
Uiteraard spraken we over de aanslag in Berlijn en wat het voor haar land en volk betekent.
Het gaat me echt aan het hart.
Sinds het jaar 2000 heeft het Duitse volk voor mij een gezicht gekregen.
In Jeruzalem woonde ik samen met mensen uit Duitsland.
Jonge mensen, die een jaar onbetaald werk deden.
Zich bewust van hun geschiedenis, offerden ze hun carrière op om vergeving te vragen voor wat hun volk de Joden hadden aangedaan.
Ze gingen regelmatig naar het Yad Vashem. Zaten films te kijken als Schindlers List.
Ze namen het heel serieus op.
Zo serieus, dat ik de neiging had om hun vergiffenis te schenken namens, ja namens wie?
We spraken er over, dat schuld je opnieuw slachtoffer kan maken van iemand, die daar misbruik van maakt.
Die, omdat je door je schuldgevoel, een underdogpositie inneemt, over je gaat heersen en je voorschrijft wat goed voor je is.
Daarom zijn we als Christenen gelukkig te prijzen.
We zijn vergeven, mogen onze rug rechten en onze plek opnieuw in gaan nemen.
En nu is het Duitse volk getroffen.
Getroffen in hun gastvrijheid. Zij waren immers een van de eersten, die hun grenzen wijd open zette voor vluchtelingen.
En dat is toch zo begrijpelijk.
In het verleden waren rijen mensen die vluchtten en de dood vonden door hun toedoen.
Dat nooit weer maakt dat je misschien weleens wat onvoorzichtig bent.
Alhoewel?
Hoe lang gaat het in ons land nog goed?
Kunnen wij nog veilig op een kerstmarkt lopen?
Kijken we of er aan de kant betonblokken staan om ons te beveiligen tegen onverlaten.
Dat het Kind van Bethlehem, de Man van smarten, het Duitse volk mag troosten is mijn wens voor hun.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...