zaterdag 3 december 2016

Verplicht aan jezelf.

Al weken deed ik niet meer aan een middagdut.
Ik had het idee dat het niet meer nodig was.
 En ik geniet er zo van mijn tijd nuttig te kunnen besteden.
En naar bed gaan na de lunch, na een uur opstaan en bijkomen en langzaam weer op gang komen, ik vind dat niet leuk.
Ik had me ingebeeld dat stress de oorzaak was van mijn vermoeidheid. 
En nu  stress voor een deel weg was, kon ik wel zonder.
Maar ik moet tol betalen.

Oververmoeid.

En weet je, als je oververmoeid bent, kun je het leven niet aan.
Je gedachten over jezelf gaan een verkeerde kant op.
Vandaag was ik bij een lieve vriendin.
We kennen elkaar vanaf onze zesde levensjaar.
Wat heb ik gehuild.
Twijfel overviel me of mensen wel van mij houden.
Of ik wel geliefd ben.
Wat mensen met mij moeten.
Ze kunnen ook wel zonder mij.
Mijn lijf vertelt me dat. Mijn energie is op.
De middagdut zal weer moeten.
Ja het is moeten, het is verplicht.
Verplicht aan mezelf. 

Vraag: Vind jij het ook moeilijk om pas op de plaats te moeten maken?
En als je oververmoeid bent, gaan je gedachten dan ook met je aan de haal?


P.S. Ik lees net een mail getiteld: 


The Key Is Balance


@Lineke




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...