maandag 30 januari 2017

Een beurs plekje.

Vanochtend heb ik mijn hulp afgebeld. 
Na twee dagen veel geslapen te hebben was ik er niet aan toe om een witte tornado te ontmoeten.
Griep geeft je niet alleen lichamelijke klachten, het doet je ook wat zwak voelen. Gewoon, je hebt behoefte aan iemand, die een kopje thee voor je zet en je een beschuitje brengt.
Je voelt je een meisje met een beurs plekje in haar borst. En uit dat beurse plekje kunnen zomaar wat tranen rollen. Gewoon omdat je je kleine wereldje een beetje voor een doedelzak aanziet.
Alles heeft een rafelig randje.
En ze hoeven maar iets te zeggen of je voelt je een stukje draadjesvlees.
Uiteen gepuzzeld en opgepeuzeld.
Men moet je dan niet te serieus nemen. En ook niet met jeugdige overmoedige zelfbewustzijn door je huis en over je heen razen.
Nee, je mag eens een keertje vertroeteld en verzorgd worden.
Daarom heb ik mijn hulp afgebeld.

@Lineke



Over Trump enzo?


5. Vertrouw op de Here met uw ganse hart
en steun op uw eigen inzicht niet.
6Ken Hem in al uw wegen,
dan zal Hij uw paden recht maken.
7Wees niet wijs in eigen ogen,
vrees de Here en wijk van het kwaad;
8het zal medicijn wezen voor uw vlees,
en lafenis voor uw gebeente.

Hieraan moest ik denken, toen ik allerlei commentaren over de nieuwe president van Amerika las.
Ik weet niet hoe het zit. En wat waarheid is en wat niet.
President Trump voert allerlei ongewone besluiten door.
Hij doet, wat hij beloofd heeft en wacht er niet te lang mee.
Hij is tegen abortus en steekt de prolife beweging een hart onder de riem.
Heerlijk, eindelijk eens een machtige stem, die opkomt voor de stemmenlozen.
De kinderen, die in aan het begin van hun leven vermoord worden en waaraan Nederland, onder het mom van anders gebeurd het opnieuw in smerige gevaarlijke achterafjes, hard meewerkt en voorop gaat.
Voorop in het uitmoorden van kinderen in hun prille bestaan.

President Trump heeft een inreisverbod ingevoerd vanuit 7 islamitische landen.
Er is daar grote verontwaardiging over.
Maar 16!! Islamitische landen hebben al tientallen jaren een inreisverbod voor Israëliers.
En 8 landen weren zelfs mensen, waaronder ik dus, die in Israel zijn geweest.
Ook las ik een commentaar over de president dat hij Amerika aanbidt en niet God en dat daar een sluipend gevaar in zit.
Er werd in bedekte termen naar de toestanden van Hitler verwezen.
Maar wat doet onze eigen regering? Buigt die niet voor het gouden kalf Europa, die zoveel opslurpt en waarvoor als er geen geld is geld word gemaakt?

Weet je, als ik al die commentaren lees, raak ik in de war.
Wat is waarheid en wat is fake?
Wereldleiders zijn ook maar mensen.
En er is maar één Leider en dat is God.
Laat ik me daar maar aan vasthouden, me daar maar door laten leiden én me daaraan onderwerpen.
En al die onheilsprofeten, ze mogen roepen.
Maar laten we niet vergeten dat door één vingerknip van God het hele wereldgebeuren kan veranderen.
En laten we daarom naar Hem opzien.


5Vertrouw op de Here met uw ganse hart
en steun op uw eigen inzicht niet.






donderdag 26 januari 2017

Fluistergebeden. (4)


HERE, mijn hart is niet hovaardig,
mijn ogen zijn niet trots;
ik wandel niet in grootse dingen,
noch in dingen die te wonderbaar voor mij zijn.
Immers heb ik mijn ziel tot rust en stilte gebracht
als een gespeend kind bij zijn moeder;
als een gespeend kind is mijn ziel in mij. Psalm 131:1b-3


Dit is echt een psalm om aan het einde van de dag te lezen.
Deze woorden geven je rust en brengen je back to earth. 
Heerlijk toch?
Eenvoudig mens zijn, geen grootste dingen doen of dingen die je niet kunt doorzien.

Ooit toen ik in nood zat, kwam ik in aanraking met voorbede.
Men bad veel en vaak voor me en ik raakte ervan in de war. 
Herhaaldelijk heb ik toen het fluistergebed gebeden.

“Ik  heb mijn ziel tot rust en stilte gebracht
als een gespeend kind bij zijn moeder;
als een gespeend kind is mijn ziel in mij.”


Ik kwam tot rust en ik leerde door ervaring mijn lessen.


Het was de les dat ik me niet afhankelijk op moet stellen van anderen,  

maar dat ik zelf een relatie met God de Vader heb. 

@Lineke

woensdag 25 januari 2017

Fluistergebeden(3)


Het zijn de gunstbewijzen des Heren , dat wij niet omgekomen zijn, 

want Zijn barmhartigheden houden niet op,

elke morgen zijn zij nieuw, groot is uw trouw! 

Klaagliederen 3:22-23


Dankzij mijn kattenbeesten sliep ik slecht vannacht. 
De éne meende met geweld aan de voordeur te moeten hangen, ten einde naar buiten te kunnen.
De ander was niet van plan er achteraan te gaan, maar ik wist dat ze me wakker zou maken, omdat haar maatje weer naar binnen moest.
Zo zag ik vannacht het voorzichtige ochtendlicht naar binnen gluren. Het voorzichtige ochtendlicht, wat ons steevast iedere dag komt bezoeken.





Het is gelijk aan Gods barmhartigheden.
Ook deze zijn er iedere dag opnieuw.  Iedere morgen als we opstaan om de dag te beginnen, liggen Zijn barmhartigheden klaar.
Iedere dag is daar Zijn mededogen, Zijn Genade en kracht om de dag door te komen. En staat er in het fluistergebed, wat ik vaak voor me uitmompel:

Het zijn de gunstbewijzen van de Heer, dat ik niet omgekomen ben.



Niet mijn eigen kracht en mijn selfmade christen zijn. Niet zoekend naar het riedeltje, wat misschien wel helpt  in moeilijke situatie’s.
Heb je al vergeven, heb je het al overgegeven en ga zo maar door. 
Het is om wanhopig van te worden, want dat alles helpt niet.
Het is je positie bepalen.  Niet ik ben zo sterk, dat ik niet omgekomen ben.
Nee, het zijn de gunstbewijzen van de Heer, dat ik staande ben gebleven.
Want Zijn Genade houd nooit op. Het is als het eerste licht, na de donkere nacht weer nieuw, elke morgen.
Groot is Zijn trouw.


@Lineke

dinsdag 24 januari 2017

Fluistergebeden (2.)


Talrijk zijn de rampen van de rechtvaardige,
maar uit die alle redt hem de Here; Psalm 34:20

Vele zorgen en problemen kunnen de gelovige treffen,
maar de Here zal altijd voor uitredding zorgen. (Het Boek) Psalm 34:20

Wat doet het me goed om tegen mezelf te praten. Te fluisteren met fluistergebeden. Gisteren had ik contact met iemand die in haar gezin zwaar word beproefd. 
Ze is gelovig, ze is christen. Ze blogt er over, je kunt haar volgen op RupsjeDaan
Heel vaak hebben bloggers iets van “Stel ik me aan? 
Vraag ik aandacht, ben ik te negatief?”

Ik spreek uit eigen ervaring als ik vertel, dat ik bij veel lezersaantallen onder de tafel wil duiken om me te verstoppen. 
Zeker als je je kwetsbaar opstelt, je sores laat lezen.
 Hebben we allemaal niet de neiging om de mooie kant naar voren te halen en onze vuile was niet buiten te hangen?
En toch juist dat geeft zo’n vertekend beeld. 
Het is alsof er nooit iets aan de hand is alsof alles goed en mooi is. Happy kleppy zijn we met elkaar.
Maar de Bijbel spreekt anders.

Vele zorgen en problemen kunnen de gelovige treffen.
Als de gelovige het altijd voor de wind zou gaan, omdat ze geloven in een God, Die hun onderstopt onder een rose dekentje en hun over hun bolletje aait, dan zou iedereen toch gaan geloven?

Denk je in: Er zijn twee werelden. Eén waarin de mensen in ellende leven en één waar de mensen gelukkig, gezond en rijk zijn.
Er is geen grens, ja de enige grens die er is, is dat je in god moet gaan geloven die ervoor zorgt dat je het goed gaat.
Ik denk dat er een overbevolking zou zijn in die gelukkige wereld.
Maar Jezus zegt Zelf:

In de wereld lijdt je verdrukking. Maar houd goede moed Ik heb de wereld overwonnen.

Dus

Talrijk zijn de rampen van de rechtvaardige,

maar uit die alle redt hem de Here. 

Dat dan wel weer. En dat kan ik zeggen uit eigen ervaring.

maandag 23 januari 2017

Fluistergebeden.



Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart
,toets mij en ken mijn gedachten;
zie, of bij mij een heilloze weg is,
en leid mij op de eeuwige weg. Psalm 139:23,24

Afgelopen week werd de nieuwe president van Amerika Donald Trump  ingehuldigd. Op social media had Jan en Alleman er commentaar op. 
De negatieve opmerkingen waren niet van de lucht. 
De naam van president Trump  betekent troef.
En het werkwoord  to trump is overtroeven. Inderdaad mensen deden zijn naam eer aan ,ze overtroefden elkaar in de negatieve geluiden. 
Gelukkig nam de berichtenstroom af en maakte plaats voor vrolijke ijsfoto’s.
De vorst had de vorst overtroefd.

De vorst had de vorst overtroefd.



Er komt in deze tijd zoveel op je af. In je persoonlijk leven, maar ook in de wereld.
Wat heb ik het nodig, dat God mij doorgrond en mijn hart kent.
Dat Hij me wijst op heilloze wegen en mij op de eeuwige weg zet.

In mijn gedachten over de nieuwe president.
 Ik kan mee blaten met de rest van de schapen. Maar wat zegt God ervan?
Daarom bid ik met regelmaat dit fluistergebed:

Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart
,toets mij en ken mijn gedachten;
zie, of bij mij een heilloze weg is,
en leid mij op de eeuwige weg.

Niet omdat ik zo goed ben. Juist omdat ik weet wie ik ben.

@Lineke





zondag 22 januari 2017

Een stoomlocomotiefje.


2 Hoor toch, o God, mijn smeking,
sla acht op mijn gebed.
3 Van het einde des lands roep ik tot U, omdat mijn hart bezwijkt;
leid mij op een rots die mij te hoog zou zijn.
4 Want Gij zijt mij een schuilplaats geweest,
een sterke toren tegen de vijand.
5 Laat mij in uw tent voor altoos vertoeven,
laat mij schuilen, geborgen onder uw vleugelen. sela
6 Want Gij, o God, hebt gehoord naar mijn geloften,
Gij hebt het erfdeel gegeven van hen die uw naam vrezen. Psalm 61:2-6

Toen ik in Jeruzalem woonde, was ik de eerste tijd buiten adem, als ik buiten liep. Niet vanwege de omgeving, maar vanwege de hoogten die ik moest beklimmen.
Wegen, die langzaam omhoog lopen, trappen die je moet bestijgen om van de ene straat naar de andere te komen.
En natuurlijk daal je op een gegeven moment weer het pad af. Wat vroeg dat een energie van mij.
Als ik zaterdags met mijn collega’s naar het punt liep, waar het busje stond om ons op te halen om naar de kerk te gaan, waren ze ver voor me uit en ik kwam er als een stoomlocomotiefje achter aan.
Lief als ze waren, bleven ze af en toe even wachten, totdat ik hun weer had ingehaald. Maar gaandeweg, letterlijk gaandeweg, begonnen mijn longen en mijn spieren er aan te wennen en liep ik net zo snel als de anderen langs de straten.
Het viel me niet op, dat ik met gemak de trappen nam en door de straten liep om mijn boodschappen te halen of naar de bank te gaan.
Maar toen ik bezoek kreeg uit een plaatsje, die niet op heuvels was gebouwd en we door de straten wandelden, herinnerde ik me de eerste tijd van mijn eigen verblijf.
Ze liepen namelijk puffend en steunend achter me aan en voortdurend moest ik mijn pas in houden en wachten totdat ze bij me waren.
Hier moest ik aan denken, toen ik het gedeelte las van bovenstaande psalm.
Als je nog niet geoefend bent, dan kunnen er rotsen zijn in je leven.
Rotsen die te hoog voor je zijn.
Situaties, omstandigheden, nieuwe uitdagingen.
Je zou niet weten waar je de kracht en de vaardigheid vandaan moet halen om die rots te moeten beklimmen.
Als ik in zo’n situatie zit is mijn fluistergebed heel vaak:

Leid mij op een rots die mij te hoog zou zijn.

Ik ben niet in staat die rots te beklimmen. Hij is te hoog en te glibberig voor me.
Mijn voeten glijden uit en ik vind nergens houvast.
Mijn hart bezwijkt, want het lijkt onmogelijk om de situatie het hoofd te bieden.
Leid mij op een Rots Die mij te hoog is.
Steek je hand maar uit en leg hem in de Hand van Degene, Die de Rots is.
Hij trekt je omhoog en plaatst je voeten op vaste grond.
Je loopt met gemak de heuvels en de trappen op.
Wel buiten adem, maar dan vanwege de grote Genade, die Jezus jou opnieuw heeft betoond.
Houd moed lief mens. Je komt er wel. 
@Lineke



vrijdag 20 januari 2017

Ere wie ere toekomt.

U bent mijn enige hoop,
HEER, mijn God,
van jongs af vertrouw ik op U.
Al vanaf mijn geboorte steun ik op u,
al in de moederschoot was U het die mij droeg,
U wil ik altijd loven.
Voor velen ben ik een teken,
U bent mijn veilige schuilplaats.
Psalm 71: 5-8

Vorige week ben ik met een twaalftal vrouwen gestart met de Bijbelstudie van Beth Moore. Omdat de ervaring mij geleerd heeft, dat ik niet op de eerste plaats sta wat discipline betreft, had ik het boek alvast aangeschaft en begonnen.
Ik kwam weer op de laatste plaats te staan, want ik was tot mijn grote verbazing de laatste dag vergeten te maken. Daar kwam ik achter, toen we het huiswerk in groepjes bespraken. Een verbaasde kreet mijnerzijds deed de rest bijna van de stoel veren. Op mijn schuldbekentenis werd bijna niet gereageerd, gelukkig.

Deze week gaan we weer verder en we zijn op weg met David.
 Ik ben een klein beetje aan deze man verknocht.
Het gedeelte uit psalm 71 komt ook van zijn hand. David was "wel ter tale", zegt de Bijbel over hem. 
Nou dat klopt wel, want wat heeft hij prachtige psalmen geschreven.
Het woord waar ik mee begon, schreef David, nadat hij had verteld, dat hij omringt werd door vijanden. Hij had een moeilijk en zwaar leven. 
Tussen de zalving tot koning en gekroond tot koning  zitten een aantal jaren. 
En in die jaren word hij door God opgeleid.
Het is zo mooi dat David schrijft dat hij van jongs af aan op God vertrouwt. Vanaf zijn geboorte, vanaf het moment dat hij uit de buik van zijn moeder gleed, steunde hij op God.
Was David daar trots op? Zei hij daarmee: “Kijk mij eens mensen, hoe groot mijn geloof is?”
Nee, hij voegt er aan toe, dat het God was, Die hem in de moederschoot droeg.
God, Die hem weefde met zorgvuldige tedere Vingers droeg hem in de moederschoot.
In de Hebreeuwse tekst lijkt te staan dat God ook de navelstreng doorsneed toen David geboren werd.
David ging een moeilijk leven tegemoet. Maar God gaf hem zoveel bagage mee, zoveel potentie, dat hij stand kon houden.
Wat zie je dat vaak in mensenlevens.
Als je naar levensverhalen luistert, een inkijkje mag nemen is het onwaarschijnlijk dat ze het hebben doorstaan en uitgegroeid zijn tot degene, die ze mogen zijn.
Is het aan hun zelf te danken?
Of is het God Die hun een portie Genade heeft meegegeven, toen Hij hun weefde in de moederschoot. 
Zie je het voor je? Nadat de Heer met tedere Vingers hem geweven heeft en een kijkje neemt in de toekomst van David, gaat Zijn Hand naar het Hemelse Vat van Genade, gemaakt door Zijn Zoon aan het Kruis van Golgotha en doet er een flinke schep bij.
Het is beeldend en met zekerheid kunnen we dat niet zeggen.

Het mooiste is, dat de mens een teken is van een God Die leeft en Die voor hun een veilige schuilplaats is.
Laten we, als we hun voorbeeld zien, de eer geven aan wie het toekomt.
Aan God alle eer.

@Lineke

woensdag 18 januari 2017

Narcisme (5) en slot.

Vervolg op dl. 1,,dl.2, dl.3, dl.4


“Introspectie of zelfreflectie is een term uit de psychologie. Het is een activiteit waarbij de eigen gedachten, gevoelens en herinneringen tot onderwerp van overdenking gemaakt worden. Reflecteren, of reflectie, is het doorgronden en herkennen van processen die bewust en onbewust plaatsvinden binnen de eigen psyché. Het gaat hierbij niet alleen om denkprocessen, maar ook om gedrag. Het heeft vaak betrekking op ervaringen en gebeurtenissen. Reflectie wordt gebruikt om gelijksoortige situaties in de toekomst beter te kunnen hanteren. In deze functie verschilt het niet veel van evaluatie.” (Wikipedia)




 In de blogpost van gisteren heb ik eerste instantie een stuk toegevoegd over het verschil tussen slachtoffer zijn en een slachtofferrol aannemen.
Later heb ik dit verwijderd. De reden zal ik noemen. 
Als naaste van een mens met een Narcistische persoonlijkheidsstoornis ben je niet alleen empathisch, ook ben je prima in staat om aan zelfreflectie te doen.
Als de relatie niet loopt, zoals het zou moeten en dat is zacht gezegd in het geval van leven met een Narcist, dan voel je je verantwoordelijk.
Bovendien krijg je de schuld van de clashes, die er plaats vinden. 

Om er een oplossing voor te bedenken om uit de moeilijke en zware situaties te komen kijk je naar je eigen functioneren.
Maar je blijft kijken totdat er helemaal niets meer van je overblijft.


Het stuk over de slachtofferrol stimuleerde lezers, die slachtoffer zijn om zich af te vragen of zij misschien in die rol zijn gaan zitten.
En dat is niet de bedoeling van mijn posts.
Geloof me lief mens, je bent niet schuldig. Je bent slachtoffer van iemand, die alleen maar van zichzelf kan houden.
En je zult nooit iemand worden, die geen verantwoordelijkheid neemt voor eigen gedrag.
Dat zit niet in jou. Je bent gevoelig voor sfeer, voor harmonie.
En als er disharmonie is, dan wil je er alles aan doen om dit uit de lucht te helpen.





Hoe zou het voor je zijn om eens niet schuldig te voelen voor de vervelende dingen die gebeuren?
Hoe zou het voor je zijn om de verantwoordelijkheid te leggen daar waar die hoort?
Om het te leggen bij de  veroorzaker van die nare situaties en je niet meer af te vragen wat jij er aan kunt doen en waarin jij moet veranderen?
En als je los bent en een punt hebt gezet..
Hoe zou het zijn om eens kort door de bocht te reageren en eens niet te reflecteren op je eigen gedrag? 
Het een keer van de ander te verwachten om aan jou te laten merken dat je het waard bent om erop terug te komen?
Zou je kunnen geloven dat jij zo belangrijk bent dat een relatie wederkerig kan zijn?

Dat de ander van jou kan houden niet alleen om te krijgen, maar ook om te geven? 
En als je bang bent dat je niet sterk genoeg zal zijn bedenk dan...







@Lineke

dinsdag 17 januari 2017

Narcisme dl4.


Ook vandaag ga ik verder op het thema Narcisme.
In stilte word er onnoemelijk geleden. Ik ben dankbaar voor de reacties die ik mag krijgen en verwerken in de posts.
Allereerst wil ik een leestip doorgeven.

In de  romans GLINSTERZWART en SCHELPENWIT van SIMONE FOEKENS gaat het over het leven van een vrouw, die getrouwd is met een man met een Narcistische persoonlijkheidsstoornis. 
Simone vertelde me dat er vele eigenschappen van deze stoornis verwerkt zijn in haar romans.

Op de blog van gisteren werd verder gereageerd.
Herkenning van een dochter en een moeder.
Empathisch waren ze beiden, gevoelig voor de noden van de Narcist.
De dochter vertelde, dat ze na al die jaren nog met opgetrokken schouders zit, omdat ze zich schrap zet tegen de buien, die over haar gekomen zijn.
Als je empathisch bent, voel je aan wat de ander nodig hebt. Je reageert vanuit je zintuigen.
Medelijden is een signaal. Maar medelijden is geen liefde.



Medelijden is geen liefde.


En medelijden is geen basis voor liefde. Vaak halen we de twee begrippen door elkaar. Als we medelijden voelen voor iemand denken we, dat we van de ander houden.
Maar medelijden kan onmogelijk de basis zijn, waaruit een gezonde wederkerige liefdesrelatie kan groeien.
Dus als ons empathische hart ons signalen geeft om te helpen en bij te staan, zouden we eigenlijk na moeten denken.
Help ik de ander echt als ik hierop inga?
Een zelfstandig en evenwichtig persoon zal je aangeboden hulp vriendelijk proberen te begrenzen. Maar een narcist zal er gebruik van willen maken.
Daarom is er een magnetische aantrekkingskracht tussen de twee mensen.
En voor je het weet, zit je in elkaars vaarwater, waar het heel moelijk is om het roer van je eigen levensbootje in handen te blijven houden.


Je komt in akelige stroomversnellingen terecht en raakt de macht over je levensschip kwijt. Ben je uit een woeste waterval gekomen en niet vastgelopen op een rots, dan hoor je in de verte alweer het geluid van een nieuwe waterval.
Het is een voortdurend laveren over woeste golven, waardoor elke spier van je lijf strak komt te staan.


Lang nadat je uit de relatie bent gestapt, vertelt je lijf nog in wat voor omstandigheden je hebt geleefd.
Niet voor niks zijn er mensen die klachten hebben van chronische vermoeidheid door de jarenlange stresssituatie's.
Mensen, die bijna hun bed niet meer uit komen, omdat het zo vernietigend was.
Misschien denk je dat ik overdrijf, maar ik ken voorbeelden hiervan.







@Lineke




maandag 16 januari 2017

Narcisme dl3.

In mijn voorgaande blogposten  (Dl.1Dl.2 en DL.3) schrijf ik over Narcisme.  
Ik schrijf niet over de verzamelnaam, maar over het leven met een mens die een Narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Daarbij mag ik gebruik maken van reacties die mijn post opgeleverd heeft.


Omdat de naasten van mensen met een Narcisme vaak empathisch zijn, hebben ze aangevoeld wat de behoefte van de Narcist is. Ze ervoeren de leegte, de onzekerheid en het onvermogen om gezonde relaties aan te gaan. Ze werden verleid om die leegte te vullen en hun te helpen. Maar als een volwassen mens geen verantwoordelijkheid wil dragen voor zijn gedrag en daar verbetering in aan wil brengen word het een bodemloze put.
De naaste word gedwongen de leegte en de onzekerheid te vullen. Ze word leeggezogen.



Deze blogposts zijn geen wetenschappelijke verhandeling. Ze zijn geschreven om slachtoffers een stem te geven. Want jaren nadat de relatie verbroken is zijn de gevolgen nog merkbaar.
Slachtoffers worden afgeremd om nieuwe uitdagingen aan te gaan, omdat de vloed van emotionele afkeuring ergens opgeslagen is.

Gebrokenheid mag omhelst worden door genade.




Gebrokenheid dient omhelst te worden door Genade. En gebrokenheid, die niet voldoende omhelst is door Genade uit zich in wanhoop en depressie.
Er mag licht komen in de duisternis. Er mag een Stem gehoord gaan worden.
De Stem, die niet wegredeneert. Die niet kleineert. Die de leugens tegen het Licht van de waarheid houdt.
Leugens die uit jaloezie gesproken zijn.



Een vrouw vertelt:
Als ik iets nieuws onderneem, klinkt er in mijn hoofd nog steeds de afkeuring.
En die afkeuring heb ik geloofd. Ik geloofde dat ik gek was, dat je dat niet deed. Nog krimp ik ineen en heb de neiging om onder te duiken in de afkeuring.
Wat is het moeilijk om waarheid van leugen te gaan onderscheiden.
Ze vertelt:
Als die stemmen klinken, is er nu ook een ander geluid. De vraag word dan gesteld: Van wie is deze stem?

Van wie is deze stem?


Is het de Stem van Degene, Die leven geeft in overvloed, die ruimte geeft om te zijn?
Of is het de stem van iemand, die niet wil dat je boven hem uitstijgt?
Is het de stem van de narcist?
Wakker worden heeft tijd nodig. En herstel van de gevolgen ook.
Ooit las ik het verhaal van een man die in zijn jeugd was misbruikt. Hij had een genezingsbediening voor misbruikte mensen en werd daarin zeer gezegend.
Maar zelf bleef hij de gevolgen van het misbruik ervaren. Het leven is niet maakbaar.  

@Lineke.





zondag 15 januari 2017

Waarom doet God er niets aan?

 Toen maakte God, de Heer, de mens.
Hij maakte hem van aarde.
Hij blies adem in zijn neus, en toen ging de mens leven.

De Here God was aan het boetseren. Van het stof van de aarde maakte Hij de eerste mens. Stel je eens voor. Hij boog Zich naar de aarde, nam klei in Zijn goddelijke Handen en boetseerde de eerste mens.
Had Hij een voorbeeld, hoe de mens er uit moest zien?
Ja, Hij maakte hem net als Hij Zelf, Hij gebruikte Zichzelf als voorbeeld.
Met heel veel liefde en met heel veel passie kneedde Hij het klei in de juiste vorm.
Toen het klaar was zette Hij Zijn Goddelijke mond op de mond van het wezen van stof en blies Zijn Adem in de neus.
En toen kwam deze pop tot leven. De armen bewogen, de benen stapten.
De Hemel juichte, want het had ademloos toegekeken hoe God Zijn Adem blies om dit wezen tot leven te wekken.
Alles werkte mee aan de creatie van de aarde.

Door Gods Zoon kwam de wereld tot stand. En de Heilige Geest waaide over de aarde.
Eén in liefde, één in streven, één in alles.
Eén God, maar in drie onderscheidende Personen. Een mysterie wat niet uit te leggen valt.

Alleen.


God liet de eerste mens ontdekken dat hij alleen was.
Hij bracht dieren in paartjes naar de man, die hij een naam mocht geven.
En aan de hand van dat voorbeeld, wat voor zijn ogen geschilderd werd, ontdekte hij: “Ik ben alleen.”
Daar ontstond de behoefte aan een mens tegenover hem.
Een mens die hij in de ogen kon kijken, waarin hij zou kunnen lezen, dat die er was om hem te helpen.
God liet de eerste mens in een diepe slaap vallen.
Hij nam een rib uit zijn lijf en bouwde daarvan een mens tegenover hem.
Een vrouw werd zij. Het kostte de man een rib uit zijn lijf, die vrouw.
Samen trokken ze op.
Samen en toch zo verschillend. Maar samen vormden ze het beeld van God.
Het vrouwelijk en het mannelijke deel.

Zonde.


De zonde kwam in de tuin.
Man en vrouw hadden van God een vrije wil gekregen.  Ze waren en zijn geen poppetjes aan touwtjes. Ze kunnen kiezen. Maar ze kozen verkeerd.
De tuin werd afgesloten en de man en vrouw werden verjaagd.
De open communicatie, het wandelen met God en met elkaar verbroken.
Zonde is de grootste scheiding tussen God en mens. En zonde is de grootste scheidng tussen mensen,
De geest, die God met Zijn adem in de mens had geblazen stierf.

Oplossing.


Er moest een oplossing komen om de scheiding te overbruggen.
De Zoon van God diende Zich aan.
Hij bracht de oplossing door Zichzelf te offeren aan het Kruis.
Want er moest bloed vloeien wilde de mens schoongewassen worden.
En door dat offer aan te nemen word je weer in verbinding gebracht met God.
Word je geest levend en word je van uit deze wereld overgeplaatst naar Zijn wereld.

In deze wereld.


Nog leef je in deze wereld. Nog ondervind je, ook als je het offer hebt aangenomen de ongelofelijke rotzooi aan den lijve. Maar je geest die levend gemaakt is leeft al in de wereld van God.
En dat geeft hoop. Er is een kans op volledig herstel.
Want dat herstel ligt in de Handen van Degene, Die ervoor aan het Kruis is gegaan.

Waarom doet God er niks aan?


Soms kun je verzuchten waarom er zoveel kwaad is in de wereld.
Het komt omdat er eens een echtpaar een besluit nam hun eigen weg te gaan.
Soms kun je verzuchten, waarom God dan niets doet aan het kwaad in deze wereld.
Hij heeft het gedaan. Hij, de God Die de mens boetseerde, Hij is aan het Kruis gestorven en heeft de zonde gedragen en overwonnen.

@Lineke




zaterdag 14 januari 2017

Narcisme. dl.2.






Mijn blogpost van gisteren roept veel herkenning op. 
Met toestemming plaats ik enkele reacties.

Keizer Karel.


Een vrouw van in de zestig vertelt dat er nog geen naam voor was. Maar ze noemden hun akelige vader keizer Karel. Op de vraag of ze er nog weleens last van heeft antwoord ze: “Ja we hebben er allemaal nog last van.”
Als ze dingen doet, die ze niet anders kan doen, hoort ze nog het negatieve commentaar.

Boos.

Een andere vrouw was getrouwd met een narcist.  Ze heeft jaren onder hem geleden. Ze was niks en kon niks. Ze is nog boos op zichzelf. Boos omdat ze zo weinig eigenwaarde had en het allemaal maar liet gebeuren.
Boos omdat ze zolang bij hem bleef. Maar ze deed het om haar kinderen tegen hem te beschermen.
Is het terecht dat je boos bent op jezelf? Is het mogelijk om je grenzen te trekken?
Je leeft ineen gekrompen, wachtend op iets grappigs wat je opnieuw onderuit haalt.
De narcist heeft je voortdurend in de peiling. Want jij bent de bedreiging voor zijn perfecte plaatje. Als je beter of mooier bent dan hem, dan word je overtroefd. Bovendien is hij jaloers op jouw ellende van vroeger en nu.
Hij heeft het immers veel erger gehad. Hij is en blijft het eeuwige slachtoffer van ieders tekort naar hem toe.
De narcist zuigt je leeg. Hij laat werkelijk niks van je over dan een leeg jasje, die kreukelig op de grond ligt in een hoekje.

En als je je eigenwaarde bij elkaar raapt om de relatie vlot te trekken in een wederkerigheid word het touw wat je stevig in handen houd met een felle ruk uit handen getrokken zodat je met bloedende handen achter blijft.
Want de aandacht en genegenheid die je van hem of haar mag verwachten moet alleen naar hem of haar gaan.
Hij of zij kan niet geven, ze willen alleen maar ontvangen.



Probleem.


Jij bent een probleem, zij niet.
Heel vaak krijg jij een label opgeplakt. Terwijl zij de label verdienen en ermee aan de slag zouden moeten gaan.
Maar narcisten gaan zelden in therapie, die zijn toch perfect. En als je eindelijk de moed hebt om er uit te stappen, als je het uiteindelijk gelukt is, dan verliest hij zijn controle over jou.
Maar dan zal hij de mensen in zijn omgeving controleren door te vertellen, hoe slecht je wel niet bent.


Haman.


Een reactie was dat  het Bijbelgedeelte  die ik gisteren noemde wel over een narcist zou kunnen gaan. 
Wat denk je van Haman?

9Die dag ging Haman verheugd en in blijde stemming heen, maar toen Haman in de poort des konings Mordekai zag, die niet opstond en zich voor hem niet verroerde, ontstak Haman in hevige woede tegen Mordekai. 10Haman bedwong zich echter en ging naar zijn huis en liet zijn vrienden en zijn vrouw Zeres bij zich komen, 11en Haman somde hun op zijn grote rijkdom en zijn zonen en de eer waarmee de koning hem overladen had, en zijn verheffing boven de vorsten en dienaren des konings.  

Haman is woedend. Het hele koninkrijk gaat voor hem op de knieen.

Maar één man weigert dit.

Haman komt thuis en laat zijn vrouw en vrienden bij zich komen en neemt de tijd om te vertellen hoe geweldig hij wel niet is. Zij dienen het perfecte plaatje te bevestigen.
Maar dat één man zich  niet voor hem buigt, dat is hem een doorn in het oog.
 En dat zal een doorn in zijn vlees worden, want de paal, die hij op aanraden van zijn vrouw opricht, aan die paal word hij zelf gespietst.

Het hele verhaal over Haman kun je hier lezen. 

@Lineke.





Eerlijk zijn.

Lieve Vader ik kan me niet indenken dat ik het misbruik van meester B. zover heb weggestopt. Heel langzamerhand stapje voor stapje komt ...