donderdag 12 januari 2017

Innerlijke brand.

Het gaat gebeuren. 
Vanmiddag heb ik een afspraak voor een interview voor de krant. Ik heb hem al een keertje afgezegd en weer besloten om het toch maar te doen. Ik ben heel erg nerveus. 


Sterk zijn.


Weet je, ik ben er zo flauw van om altijd sterk te zijn. 
Ik wil gewoon een maatje, iemand die er voor me is en die een deel van mijn verantwoordelijkheden van me overneemt.
Of die me troost en vertelt dat ik het wel kan en dat het me wel lukt.
Die zegt dat hij begrijpt dat ik er tegenop zie.
Die me kent en weet dat ik liever onder de tafel schiet, dan met mijn hoofd in de krant sta.


Is het wel van de Heer?


De onzekerheid maakt dat ik me afvraag of het echt nodig is en of het van de Heer is.
Ik heb gevraagd om een teken, maar de Hemel zwijgt.
Ik heb eerder het gevoel dat de Hemel vannacht zei, dat ik nou eens op moest houden met zeuren en het gewoon moet doen.


Niet voor mezelf.


Ik doe het niet voor mezelf, ik doe het voor de gezinnen in nood en mijn medecollega's, die zich daar hard voor maken en ook naarstig op zoek zijn, naar een depot waar ze spullen kunnen verzamelen.
Maar het gekke is, dat ik het doel van het interview uit het oog verloren ben.
Vanmiddag is het zover. En na de afspraak komt er rust en kan ik weer lekker slapen.


Innerlijke brand.



Het idee dat "hij" het stukje ook kan lezen en het gevoel dat hij me via zijn blikken me nog van alles kan doen, maakt het er ook niet gemakkelijker op.
We zullen zien.
Jullie horen als de innerlijke brand geblust is.

@Lineke

===================================================
===================================================

1 opmerking:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...