zaterdag 4 februari 2017

Angst voor afwijzing.

Een vage geur van eigengebakken brood hangt in mijn huis. 
Vreemd, anders is de geur veel sterker. Ik loop naar de broodbakmachine en koekeloer door het ruitje.
Zo zeg, die is klein gebleven!!
Ander meel bij een andere leverancier is de oorzaak. En een verkeerd programma ingesteld.
Ik kan het brood er zo uithalen, want het is keihard. Niet te eten dus, voer voor eenden, die hun snaveltjes er op zouden kunnen breken.
"Dat is nou precies wat angst voor afwijzing met mij doet" bedenk ik me.
Ik blijf klein en kom niet tot mijn bestemming.
Angst voor afwijzing komt voort uit afwijzing.
Heeft iedereen daar last van, van die angst? Dat vraag ik me af. Er zijn mensen, die zich niet druk kunnen maken over wat een ander van ze vindt.
Wat een ander denkt, is hun verantwoordelijkheid niet, die van hunzelf. 
Heerlijk lijkt me dat. Ik zit anders in elkaar. Ik lijk heel vaak op dat broodje: niet gerezen en klein gebleven.
Om nu de angst te overschreeuwen en er dwars door heen te gaan, om het niet onder ogen te zien, dat geeft juist het tegenovergestelde effect.
Ik lijk dan op een broodje, waar grote gaten in te vinden zijn, alsof er een muis doorheen is gekropen. Opgeblazen als een Michelin mannetje.
Dat is het dus ook niet.
Angst voor afwijzing maakt dat ik niet tot mijn bestemming kom.
Afgewezen zijn, laat nare herinneringen na in mijn ziel.
Mij helpt het om het telkens maar weer aan God te vertellen.
Telkens als ik iets nieuws moet ondernemen en gelukkig doe ik dat wel, want het kan je ook laten verstoppen in een hoekje, zeg ik het maar weer tegen God.
Gisteren ging ik op spreekuur bij de Wethouder. En daar was mijn bekende metgezel weer.
Angst om afgewezen te worden.
Maar weet je, toen ik het achter de rug had en naar huis fietste, fluisterde de Stille Stem:

“IK ben ZO trots op je.”
En ik werd daar zo blij van. Het enige wat mij helpt is Vaders liefdevolle bevestiging.
Het doet mijn angst wegsmelten en ik mag rijzen en gevuld worden door Zijn Liefde.
Vader zegt tegen ons:

Mijn duif in de rotskloof,
in de schuilhoek van de bergwand,
laat mij uw gedaante zien,
laat mij uw stem horen,
want zoet is uw stem
en uw gedaante is bekoorlijk. Hooglied 2:14

Ik moest denken aan het volgende lied en daar eindig ik mee.




@Lineke


2 opmerkingen:

  1. Wat een mooi, kwetsbaar blog. Angst voor afwijzing is veel voorkomend, al zal niet ieder het toegeven. Ik vind het ook lastig hoor. Zeker op nieuw terrein, met nieuwe mensen. Gelukkig dat onze Vader ons zo liefdevol aanvaardt.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...