zaterdag 29 april 2017

Uitslag van de Bloghop.


Op mijn vraag of er een schat in het lijden is, tevens het thema van de bloghop, kwamen mooie reacties
Stuk voor stuk deelden de schrijvers een stukje van hun hart en ik heb er van genoten.
In een tijd, waarin we vooral de mooie en prettige kant laten zien, is het goed om ook de schaduwkant te belichten. En ik weet, daar is moed voor nodig. De 10 schrijvers hadden dit en zo kwam er een schat tevoorschijn.
Ik zou het willen vergelijken met een diamant. Een diamant met tien facetten in plaats van 56 facetten. Iedere bijdrage is een facet en samen vormen ze die diamant.
Laat ik kort op iedere facet ingaan.

 Wendy Born benoemt het vele lijden in deze wereld en staat stil bij het feit, dat daarom mensen twijfelen aan het bestaan van God. Maar ze bedenkt, hoe het zou zijn als er geen God was te midden van dat lijden?

Anne Stekhoven geeft meerdere antwoorden op de vraag of er een schat in het lijden is. 
Ze had allang het verlangen hier eens mee bezig te zijn en heeft haar bijdrage prachtig uitgewerkt.

Petrina Haak vertelt dat haar lijden ook haar schat is geworden. Nooit had ze gedacht dit te kunnen zeggen, maar dwars door alles heen vond ze de Schat.

Marc Volgers vertelde over het lijden in eerlijke vragen en beschouwingen. En toch komt hij tot de conclusie dat er een schat te vinden is. Want ooit komt er een dag…

Chiel Voerman zegt in zijn mooie bijdrage, dat de schat in het lijden is dat je jezelf mag vinden. Telkens ontdaan van franje en steeds meer de “ik ben” naast de IK BEN..

Natasja Pruimboom schrijft over het buurmeisje die niets van het geloof wil weten omdat haar nichtje overleed. En laat nu dat buurmeisje op Natasja’s blog reageren. Het is een inkijkje in het leven van Natasja.

Marijke Volgers had ook wel iets over het thema te vertellen en kwam met een ander facet aan de diamant. Je moet hem maar eens lezen, want je zult er echt van genieten. Mooi uitgewerkt en ze heeft genoeg lijden meegemaakt, maar gelukkig mag ze op dit moment in rustiger vaarwateren verblijven.

Heleen Visser schreef als bijdrage een brief aan mij, omdat ik en dat is wederzijds een schat in haar lijden mag zijn. Zoals ik van Heleen gewend ben, een mooie en voor mij warme blogpost.


Tirza Atsma verdiepte zich ook in het thema en schreef vanuit het Woord wat Jezus tot Maria sprak om Hem niet vast te houden. Tirza plaatste een  schilderij in haar blog, een schilderij van haar eigen hand.

Anton Verweij kwam met een ontroerende bijdrage en nam me mee
op een melodie van woorden die mijn hart beroeren.





Toch gaf één facet van de diamant een extra glans, wat ook de bedoeling is van de bloghop.

Omdat de schrijver het heel mooi had uitgewerkt, de post me uit het hart gegrepen was en de persoon nog niet eerder de host is geweest, ben ik tot het besluit gekomen dat Marijke Volgers de bloghop heeft gewonnen.

Van harte gefeliciteerd Marijke..
We kijken uit naar een nieuw thema.

@Lineke.

/

Wat een week..

Het is zaterdag en de laatste dag van deze week. 
Een week, waarin er veel gebeurde voor Nederland en ons. De koning werd vijftig en de avond voor zijn verjaardag was hij te zien in een open en kwetsbaar interview.
Wat hij wilde was de mens Willem Alexander laten zien, in plaats van de koning. En daar is hij heel goed in geslaagd.

Een paar dingen.


Voor mij bleven een paar dingen die hij zei, haken in mijn gedachten.
En daar kan ik dan heerlijk op door borduren en vraag me af hoe ik er in sta.
In de eerste plaats zijn uitspraak dat hij een emotioneel mens is.
Hij heeft dat kennelijk volledig geaccepteerd. Hoe staat het met mij, met ons?
Naarmate ik ouder word, ben ik snel geraakt als mij bijvoorbeeld verteld word van ziekte en verdriet.
Tranen schieten me in de ogen. Als we staan bij het slotlied aan het einde van de kerkdienst kan ik vaak niet meer meezingen.
Ik loop over van blijdschap en dankbaarheid en denk stiekem dat mensen om me heen vinden dat ik gewoon moet doen.
Ja, ik ben een emotioneel mens.
En net als koningin Maxima de toon zet in prachtige mode en deze trend het vrouwvolk van Nederland gestimuleerd heef,  om er ook wat meer bling uit te zien, zou het maar zo kunnen zijn dat Alexanders "emotioneel zijn" meer ruimte geeft aan..

Opmerkelijks.


Dan zei hij nog iets opmerkelijks. Als je een publiekfiguur bent, moet je jezelf leren kennen.
Maak fouten, ga over je grenzen, want zo leer je je grenzen kennen.
Dat adviseert hij zijn dochter Amalia, die als ze wil, ooit koningin zal zijn.
Wat een advies van een vader vind je ook niet?
Juist willen we als ouders onze kinderen behoeden voor fouten en vallen en weer opstaan toch?
Maar onze koning zegt dat je fouten moet maken om jezelf te leren kennen.
Eigenlijk kan ik wel met hem instemmen. Ik ben in mijn leven ook meerdere keren op mijn snufferd gegaan. Ik weet wie ik ben.
Een mens met sterke en zwakke kanten. En als ze wat over mij te zeggen hebben dan hebben ze misschien wel gelijk. Maar dat vind ik niet belangrijk meer.
Het gaat om wie ik ben en wat ik wil zijn.
Welke keuzes ik maak en vrucht ik draag. Ja, ik ben gevallen, maar ik ben weer opgestaan.
En zelfs oudere bomen staan in bloei en dragen straks weer vrucht.

Vraag:
Wat is jou bijgebleven van het interview en heeft je misschien aan het denken gezet?

@Lineke

dinsdag 25 april 2017

Die brug is soms te hoog.


Vanochtend fietste ik richting Hema. Eén keer in de zoveel tijd ga ik met een vriendin ontbijten.
Heel gezellig is het, we praten bij en na die tijd als er tijd is, gaan we nog even allerlei winkels binnen.
Gisteren zag ik zo’n leuke bril. En vandaag trok ik mijn vriendin mee de winkel in om hem nog even te laten zien.
Ik ben een brillenfanaat. Het is jammer dat ze zo duur zijn. Want anders had ik vast een soort van walk in closet voor brillen.
Zie je het voor je? Ik doe de deur open en kijk verlekkert om me heen en vraag me af welke bril ik vandaag ga dragen. Zal het die leuke kleurige zijn, de witte of de randloze? Het zal bij een droom blijven en als ik denk aan de eeuwigheid, waarin dromen vervuld worden, zijn er geen brillen, denk ik.

Toen ik vanochtend dus richting Hema fietste, kwam ik ze tegen.
Twee meisjes breeduit op het fietspad. Ik vroeg me ver van te voren af, hoe ik ze zou kunnen passeren. Dat krijg je als je ouder wordt, volgens mij. Je ziet meer apen en beren en in dit geval meisjes op je weg.
En daarbij vraag je je af hoe het af zal lopen.
Te vroeg om je zorgen te maken, bleek bij aankomst.
Eén van de meisjes fietste namelijk terug om een klein humpie, die een poging deed het bruggetje over te komen een duwtje te geven.
Het hummeltje mocht blijkbaar mee, maar voor haar korte beentjes en op haar  kleine fietsje was het bruggetje te hoog.
Heel langzaam kwam ze vooruit en dat ze niet omviel, was een wonder.
Maar dankzij haar grote zus speelde ze het toch klaar die hoge bult over te komen.

Ik moest denken aan zware klussen die we soms hebben te klaren.
Je moet dingen verwerken, je staat voor een operatie, je ziet allerlei apen en beren op je weg en weet dat bezorgdheid je belemmert om in het hier en nu te leven.
Wat heb je dan net als dat hummeltje een Liefdevolle Hand nodig, die je een duwtje in de goede richting geeft.
En wat heb je de bril van de Heilige Geest nodig, zodat je zicht weer kleurig wordt.

Psalm 61:3
Van het einde des lands roep ik tot U, omdat mijn hart bezwijkt;
leid mij op een rots die mij te hoog zou zijn.

Hebreeën 12:2

Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, de Leidsman en Voleinder des geloofs, die, om de vreugde welke voor Hem lag, het kruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, en gezeten is ter rechterzijde van de troon Gods. Vestig uw aandacht dan op Hem, die zulk een tegenspraak van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet door matheid van ziel verslapt.

@Lineke


vrijdag 21 april 2017

Vrees niet..

Want God heeft ons niet gegeven een geest van lafhartigheid, maar van kracht, van liefde en van bezonnenheid. 2 Timotheus 1:7

Zoals ik gisteren vertelde heb ik drie harige wezens in huis wonen.
Jerommeke en Suske en mw.B.  Jerommeke en Suske zijn een kater en een poes.
Toen mw.B. erbij kwam was het spannend.
Zou ze met poezenbeesten overweg kunnen? Met Jerommeke gaat het heel goed. Hij wijkt niet als mw.B. hem nadert en desnoods geeft hij een snelle tik met zijn poot.
Met Suske is het een ander verhaal. Ze is een echt dametje, ze loopt ook altijd heel elegant. Maar Suske sluipt langs mw.B. en als mw. B. haar ziet gaan rent ze erachter aan. Suske straalt uit dat ze bang is. En dat geeft een extra stimulans om er achter aan te rennen.
Het gaat me aan het hart en regelmatig roep ik mw.B. tot de orde. Maar Suske de poes weet zich op andere momenten naar mij toe prima te handhaven.
Dus het angstige uiterlijk en het voorzichtige sluipen kan ook een verkeerde indruk geven.

Vrees.


Hoe zit het eigenlijk met mij? Wat heb ik een angst gekend. Als ik een nieuwe ervaring aan moest gaan trilde ik van binnen als een rietje. Van te voren vulde ik in hoe het gesprek zou verlopen.
"Als hij dit zegt dan zeg ik dat.".Je kent het misschien wel. Heel soms ben ik nog weleens onzeker. Onderweg breng ik dan mijn angst bij Jezus en leg het onder Zijn Hand neer. Hij mag er over gaan regeren.
En Hij geeft me een nieuw perspectief op de komende gebeurtenis.

Geschenk.



Vlak na mijn mislukte borstreconstructie kwam de vraag of ik mee wilde doen in een modeshow voor prothesekleding. Badpakken en wat er nog meer op dat gebied te koop was.
Het was voor mij een bevestiging, dat ik niet meer aan de operatie moest beginnen en accepteren dat het zou blijven zoals het was.
Maar wat was het spannend. 72 vrouwen zaten die avond in de zaak.
Wat was ik bang. Zo bang zou ik niet kunnen showen, ik zou op Suske lijken en langs sluipen.
Ik legde mijn angst onder de Hand van Jezus.
En keek door Zijn bril en zag vrouwen die hetzelfde doorgemaakt hadden dan ik had doorgemaakt.
Ik nam alle tijd om hun vragen te beantwoorden en de kleding die ik showde te laten zien.
Nu was ik niet meer op mezelf gericht, maar gaf een cadeau aan hun.
Het werd een prachtige avond.

Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit…


1 Johannes 4:18

@Lineke

donderdag 20 april 2017

Heel vroeg op een afspraak.


Af en toe word ik wakker en vraag me af welke dag het is.
Zo ook vanochtend.
Maar al snel cirkelt mijn hoofd om een blog. En dan ben ik bijna niet in het heden terug te vinden.
In mijn schone jas liep ik buiten te peinzen.
Schoon, omdat met drie harige huisgenoten, die hun jackje in het voorjaar verwisselen, mijn jassen wat vaker in de wasmachine gaan.
Natuurlijk heb ik inmiddels geleerd de zakken van te voren leeg te halen. Het overkomt me niet meer dat ik balpenvlekken en korrelige klonten papieren zakdoekjes terug vind.
Maar vanochtend vond ik nog een verwassen hondjebrokje in een hoekje van mijn jaszak.
Achteloos gooide ik het een eindje verderop in het gras.
Het leek me echt niet lekker meer.
mw. B. dacht er anders over. Ze ging haar neus achterna en knabbelde met veel plezier haar onverwachte vondst op.
Het kon een reclame zijn van dat dropje die in een broekzak zit en door de juffrouw van de waserette er uitgepeuterd word en opgegeten.

De laatste tijd denk ik vaak aan beelden en verhalen van gelovigen die ik zag uit landen waar de Bijbel verboden is.
Als ze dan een Bijbel mogen krijgen, zijn ze zo gelukkig.
Zelfs word er een Bijbel verdeeld en krijgt ieder een paar blaadjes.
Ook daarmee kunnen ze hun geluk niet op.

En ik? Ik heb verschillende vertalingen in de kast staan.
En menigmaal ontdek ik 's avonds bij het naar bed gaan dat ik nog niet gelezen heb.
De beelden van die dankbare mensen doet me beseffen dat Bijbellezen heel belangrijk is.
Het is het Woord van God wat leeft. Wat iets met je doet van binnen.
En als ik er 's ochtends een dagboekje bij lees, hoef ik niet een dag te vroeg zijn op een afspraak.

@Lineke

dinsdag 18 april 2017

De stok.


Vanmiddag wandelden mw.B. en ik onze gebruikelijke ronde.
We gaan van huis en tot aan de brug voorbij de kerk is mw. B. aangelijnd. Eenmaal over de brug mag ze los en als ze geluk heeft. wandelen er andere honden en baasjes.
Zo ook vanmiddag. De meeste honden kennen we en de baasjes die er bij horen ook wel.
Vanmiddag was er de hond, die altijd blaft als ze plezier heeft. En die erg van stokken houdt. Geen kleintjes, het liefst van die lange, die het hele pad in de breedte in beslag neemt.

Mw. B. heeft niks met stokken. Ik heb weleens een poging gedaan, om een stok weg te gooien met de uitnodiging om haar er achter aan te laten rennen.
In de eerste plaats is mijn gooi nogal damesachtig. Hij zwiept misschien een meter of twee verder op de grond.
Ik kijk lacherig om me heen in de hoop dat niemand mijn poging gezien heeft.
Mw. B. was het in ieder geval niet.
Dus hebben we het stok gooien maar afgevinkt.

Laat het nu vandaag zo zijn dat mw.B. ook wat met stokken had.
Niet zo zeer omdat de hobby gewijzigd was, maar omdat het heel gezellig is om samen iets gemeenschappelijks te hebben.
Dus liep blafhond aan de ene kant van de stok en mw.B aan de andere kant.
Ik vond het zo schitterend.
Het doet me denken aan de mensenwereld. 
Wat is het belangrijk om in relatie met anderen gemeenschappelijke dingen te ontdekken.
Met de een wandel je graag en met de ander winkel je.
Wat hebben we het nodig om ondanks ons uniek zijn ook herkenning te vinden.
Voor eenzelfde doel te gaan bijvoorbeeld. Je verhaal kwijt te kunnen, je begrepen te weten.
Al zijn we uniek en bestaat er niemand op de wereld zoals wij zijn, toch zijn we altijd op zoek naar medereizigers.

Toch kan het zo maar zijn dat je nooit van stokken gaat houden. Dat je nooit iemand vind die je begrijpt in een bepaald stukje van je verhaal en in je beleven.
Wat is het dan een geschenk dat we in een God geloven Die Zijn Zoon naar deze wereld liet gaan.
En dat die Zoon, Jezus is Zijn naam, mee kan voelen met ons. Omdat Hij alles wat wij doormaken, doorgemaakt heeft, maar zonder te zondigen.
En als we dan ons hart met Hem delen, ons uniek- en anders zijn, aan Hem kwijt kunnen, dan helpt Hij ons het pad op te gaan van het heil.

@Lineke


Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, doch zonder zonde. Hebreeën 4:15 (SV1750)





maandag 17 april 2017

Een wolkje als een vrouwenhand.


Het is april en de maand mei nadert. 
De maand waarin ik voor mijn jaarlijkse controle ga. 
Een afspraak maken op de röntgen voor een mammagrafie.
Dapper en moedig stap ik door de gangen en ga in de wachtkamer zitten.

En als een deel van mij tussen platen ligt om er een plaatje van te maken ,
kijk ik spiedend naar het gezicht van de plaatjesmaker.
Kijkt ze anders, is er schrik in haar ogen te zien.
Ook kijk ik om haar heen naar het scherm en probeer met een kennersblik het weefsel te bevragen.

Alsof dat scherm mij zou kunnen vertellen of het allemaal goed is of niet.
Ik zou het willen dat het een stem had.

Nu luister ik of ik nu wil of niet naar de stemmen in mezelf.
Stel dat het weer mis is, zou ik dan weer behandeld willen worden?

“Het is niet mis,” klinkt het “Alles is goed.”

Maar juist in aanloop naar mei krijg ik allerlei klachtjes.
Mijn knie doet zeer, mijn rug laat zich horen. 
We zijn zeven jaar verder, mijn lijf en ik.
Zeven jaar leven ontvangen. Moeheid, maar ook diepte. 
Meer naar de essentie van het bestaan, meer mens geworden.

Geen energie meer om te klagen over zaken, waarvan je toch niet weet hoe het afloopt.

Kiezen voor wat energie geeft, waar je blij van wordt.


Maar nu is het even weer onzeker. 

Is de kanker er even weer als een wolkje van een vrouwenhand..

@Lineke

vrijdag 14 april 2017

Vandaag.

Vandaag gaat het over mijn Zielsbeminde
Vandaag dringen tranen naar de oppervlakte. 
Met het eten van het brood bij het ontbijt drong Hij Zich aan mij op, kwam mij tegemoet.

Je eet Mij.

Ik wilde vandaag even niks met Hem. Gewoon even niet. 
Gewoon even niks voelen, gewoon even niet dat zware. 
Even net doen alsof…Er zijn genoeg mensen die vertellen, dus ik hoef even niet.
Maar Hij laat Zich niet weg redeneren. Hij is er en vraagt om mee te lijden.

Niet één uur Lineke, waarom niet één uur?


Waarom niet één uur? Ik wil niet in mijn hart kijken. Want meelijden met U is voelen. Is voelen hoe erg het was..hoe erg het is..
U, Die mijn Geliefde bent, U onderging het meest gruwelijke, wat een mens overkwam.
Het meest gruwelijke was het, omdat U God bent. 

U, de Schepper, ging aan Uw Schepping ten onder.

U, Die de Schepping schiep als autonoom ging aan die autonomie ten onder.
Maar niet als willoos, niet als slachtoffer. Vrijwillig was het, U koos.
U koos voor Uw dood. U koos.
En daarom mag ik kiezen: “ Even niet Heer.”
De weg naar U blijft altijd open. Niet vanwege mij. 
Maar vanwege U.
Dank U Here Jezus. 
Zullen we nu dan maar samen huilen?

@Lineke
 

woensdag 12 april 2017

Bekentenis.



Iedere avond als ik in bed stap, komt er een verzuchting vanuit mijn tenen omhoog.
De verzuchting luidt ongeveer als volgt:

En morgen ga ik op dieet.



Ik moet zeggen daar bleef het, tot voor kort, bij.
Overdag snoep ik niet veel, eigenlijk eet ik zelf weinig. Maar als de zon is ondergegaan, rijst mijn snoeplust als een ochtendzonnetje op.
En op het moment dat het tijd word om naar bed te gaan staat die snoepzon op zijn hoogst.
Een stukje kaas, nog een stukje kaas, een chocolaatje uit de grote doos Merci.
Het lijkt of ik er tegenop zie om in bed te stappen of dat ik als een tevreden gezoogde baby onder, in dit geval, dekbed wil kruipen.
Ik weet echt niet hoe het werkt, maar ik doe het.

De laatste dagen ben ik zover en dat is een hele verbetering, dat ik 's ochtends hardop reciteer dat ik vijf kilo kwijt wil. 
Het vooruitzicht om aan het einde van die vijf kilo eraf te zitten, lijkt me geweldig.
Een paar plakjes van mijn onderkin, twee beetjes van mijn bovenbenen en buik. Het zou toch echt geweldig zijn.

Nu ben ik zover gekomen dat ik het jullie heb verteld.
Een bekentenis.
Het is modern om open en kwetsbaar te zijn.
Dus mochten jullie de behoefte hebben om mij na te volgen ga je gang. 
Gedeelde smart is halve smart, zullen we maar zeggen.

@Lineke

dinsdag 11 april 2017

Een grote mond maar een klein hartje.


Afgelopen zondag wandelde ik met mw.B. naar de hondenzwemplas. Vanaf mijn huis een stevige wandeling.
 Een energieke hond en haar baasje gekleed in een witte broek.
Aangekomen bij de zwemplas bleek, dat er meer baasjes op het idee gekomen waren.
En ze waren vergezeld van behoorlijk enthousiaste jonge vieze honden.
Vies omdat ze het water in en uit renden.
Ze ontzagen een vrouw in een witte broek niet en binnen de kortste keren was hij dan ook smerig.
Het zij zo, het vrouwtje maakte zich er niet druk om.
Hoe anders was het met mw. B. Ze liet hoge keffers horen als de enthousiaste honden dichterbij kwamen.
Haar bovenlip trok ze op. Maar het gekke was dat ze samen bleven spelen.
Met de staarten in de lucht renden ze achter elkaar aan.
En mw.B. kefte ondertussen dreigend en vervaarlijk.

Ik moest denken aan de wereld van mensen.
Soms laten mensen hun tanden zien.
Ze keffen vervaarlijk. Hoe reageren we?
Laten we ons afschrikken of begrijpen we dat heel vaak de achtergrond van de mens meespeelt. 
Mensen keffen niet zo maar. En vaak is er een reden voor dat ze hun tanden laten zien.
Laten we de bui even overtrekken om daarna met elkaar in gesprek te gaan?

Mijn vieze witte broek hangt schoon aan de lijn.
En mw. B. had een geweldige middag.

@Lineke




zondag 9 april 2017

De beloofde blog.

In september 2016 ben ik gestart met de School van Aanbidding. En er ligt nog een belofte om er een blog over te schrijven.
Razend enthousiast was ik de eerste zaterdag.
Prachtig onderwijs het was smullen. Je verdiepen in Wie God is maakt dat je op de juiste wijze lofprijst en aanbid.
De zaterdagen daarop haakte ik langzamerhand af.
In de eerste plaats omdat de ruimte waar we les hadden ijskoud was.
De hele dag moest ik alle zeilen bijzetten om op temperatuur te blijven.
Dat maakte dat ik vanwege chronische vermoeidheid de volgende dag in mijn bed bleef.
Was de lesdag erg de moeite waard dan had ik het er voor over gehad.
Maar voor mij waren er wat brokken door te slikken die ik bijna niet fijn gekauwd kreeg.
Bijvoorbeeld als je merkt als team dat de sfeer in de kerk wat down is.
Ik kreeg de indruk dat er je er dan een ferm vrolijk lied tegenaan moet gooien om mensen uit hun stoel te krijgen.
Mijn ervaringsharen gingen recht overeind staan. “Zijn we nu nog niet genezen van manipulerend gedrag?” vroeg ik me af.
Omdat het vol overtuiging, bijna als een Bijbels gegeven gebracht werd, zweeg ik.
Mag de sfeer astublieft gewoon down en geladen zijn?
Mogen mensen gewoon wat moe en slaperig zijn na een werkweek of nadat ze al een hele ochtend achter de rug hebben om het gezin kerkklaar te maken.
Ik kreeg die brok maar niet door mijn keel.
Dan werden sommige kritische opmerkingen afgedaan als niet netjes en grof.
Hoe grof en niet netjes was het wel niet om de spreker van die opmerking temidden van zijn klasgenoten zo op zijn nummer te zetten?
Al met al heeft het gemaakt dat ik niet meer ben gegaan.
Ergens knaagt het. Dat afhaken. Want je hoort je aan je afspraken te houden. Plicht is plicht en ik heb er voor betaald. Wie a zegt moet ook b zeggen.
Maar ik heb zolang met dat bijltje moeten hakken dat ik er geen zin meer in heb. Vrijheid heb ik lief en we zijn geboren om vrij te zijn.
Ik laat me niet meer door een leider ook niet door een worshipleider meer iets opleggen.
Bij God ben ik welkom zoals ik ben. Ik hoef me niet anders voor te doen. Ik mag verdrietig, down, moe of de pest erin hebben.
En als ik dan geen zin heb in uitbundig gezang dan word dat begrepen.
@Lineke




Juk.

Daar loop je en fiets je dan en met regelmaat kom je op plekken waar je jezelf tegenkomt. Letterlijk tegenkomt.
Op een billboard. Het is als een juk die op je schouders gelegd is. Even loop je niet meer vrij en anoniem door je dorp.
Zouden de mensen die je groeten het gezien hebben en je herkennen?
Er zijn wel veel mensen die me gedag zeggen of was dat altijd al zo? Ons dorp is een plek waar mensen gedag zeggen.
Het juk voelt raar, ik schud met mijn schouders.
Waarom doe ik toch zo moeilijk. Er zijn genoeg mensen die in de publiciteit treden en die zich lenen voor een goede zaak.'Al die gedachten gaan er door me heen.
En dan krijg ik een tekst onder ogen en ik ben er zo blij mee.

En alles wat u doet, doe dat van harte,
 als voor de Heere en niet voor mensen, 
in de wetenschap dat u van de Heere als vergelding
 de erfenis zult ontvangen, want u dient de Heere Christus. 

Dat is het. Op een billboard staan: ik doe het voor de Here.
Niet voor de meerdere eer en glorie voor mezelf.
Want "we helpen" heeft een christelijke boodschap in zich.
Helpen met de beurzen gesloten.
Ik wil je graag helpen en je hoeft er niets voor terug te doen.
Zou jij me willen helpen als ik omhoog zit?
Ik help jou,omdat je net zo kostbaar en geliefd bent dan ik zelf. En van Hem krijg ik mijn beloning op Zijn tijd.

@Lineke


zaterdag 8 april 2017

Je moet er wat voor over hebben.

Sinds gisteren ben ik in het bezit van een trilplaat.  Op de weggeefhoek werden 7 nieuwe apparaten, nog in de doos, weggegeven.
Je mocht erop reageren en vertellen waarom je er graag voor in aanmerking wilde komen.  Ik heb gereageerd en vertelde dat ik na borstkanker een oedeemarm heb overgehouden en dat dat de reden is.
Zielige verhalen houd ik eigenlijk niet van, maar voor deze keer wilde ik wel een uitzondering maken. 
Het is immers de waarheid. 
Goed, ik was een van de gelukkigen. Met een vriendin het loeizware ding opgehaald. In elkaar gezet en ik ben al flink aan het trillen geweest.
Maar om met mijn arm en mijn schouder op de plaat te liggen moet je wel lenig zijn. Eerst zit ik er naar te kijken om me te bedenken, hoe ik het beste kan gaan liggen en dan wring ik me  in allerlei bochten om er zoveel mogelijk voordeel uit te halen.
Omdat de reviews niet geweldig waren, heb ik direct maar een flinke tril-en schudbeurt genomen.
Met als resultaat dat ik me vanochtend bij het opstaan zorgen maakte over mijn stijve spieren.
Binnen nu en twee weken komt de lymfapress. Nog een apparaat erbij.
Een grote mouw plus jasje aan een machientje, die hem in en uitblaast zal ik maar zeggen. Allemaal ter bestrijding van het oedeem.
Met het bedtafeltje en de laptop in de slaapkamer kan ik er zelf wel uitgaan.
Sowieso wring je je dan in allerlei bochten om richting bed te komen.
Ach ja, je moet er wat voor over hebben.

@Lineke


vrijdag 7 april 2017

Kleine daden als zaadjes in liefdesgrond.

Een tijdje terug stond op de site wehelpen een vraag van een moeder.
Voor haar dochter van 12 jaar vroeg ze een hond om uit te laten.
Haar dochter is bijzonder begaafd. Ze heeft oa Autisme.
Omdat ze thuis allergisch zijn, kan er geen hond bij hun wonen.
Een match was snel gemaakt en zo kwam het meisje in ons leven.
Wat zeg ik: In het leven van mw. B.

Twee keer per week gaat de bel en bij het horen van haar stem rent mw. B. opgewonden blij door het huis.
Ze is een grote fan van haar.
Ze luistert perfect en gaat bijvoorbeeld keurig zitten, als dat van haar gevraagd word.
mw. B. afkomstig uit Roemenie, gered uit een dodingsstation, een schuur, stikvol honden, zonder eten en drinken in de hoop dat ze zouden sterven.
mw.B. is zo'n fijngevoelige hond.

Omdat de site wehelpen nog niet echt van de grond kwam,
werden mw. B, het meisje en ik geportretteerd.
Op een middag kwam de bekende fotograaf, iedereen kent hem in ons dorp en schoot plaatjes.
Het zou een grote poster worden en dat is gebeurd.
Nu staan we op een billboard op zes plaatsen in het dorp te stralen.



Als ik vertel wat er twee keer per week tot stand komt, reageren mensen vaak met de opmerking dat het maar klein is.
Ik ben dan heel verbaasd, want ik vind het juist zo groot.

"Waarom vind ik het zo groot?" vroeg ik me af.
Het zijn de kleine dingen, die de wereld mooier maken.
De liefde tussen een bijzonder begaafd meisje en een fosterhondje.
Het sprankelt er vanaf en het maakt mijn hele dag goed.
En al die kleine dadenzaadjes, die in liefdesgrond gezaaid worden, het laat zijn vruchten na.

Doe je met ons mee? Kijk daarvoor maar eens op de site.
Misschien kun jij iets betekenen voor een ander of heb je zelf een hulpje nodig.

@Lineke



dinsdag 4 april 2017

Je was er weer..(11-2016)

Vanochtend was je er ineens.
Ik fietste naar mijn werk en een huilbui drong zich naar voren.
Ik commandeerde hem om weg te blijven.
Nu niet, nu het komt me  niet uit. Die wolkenwaterlanders verschijnen vaak op de

ongelukkigste momenten.
Momenten dat je  net een potloodstreepje langs je ogen hebt gezet,
een blusher op je wangen hebt gedaan.
Je hebt dan geen zin in wiegelige strepen over je gezicht die heftig beginnen om vaag te verdwijnen bij je kin.
Nu niet, ik heb geen zin in een opgezwollen rode neus.
Nu moet ik sterk zijn en anderen te woord staan.
Nu mogen zij hun verhaal doen en mij om hulp vragen.
En dat doen ze dan ook.
Hij gaat zitten tegenover mij. Zijn gezicht spreekt boekdelen.
Emotie is in zijn ogen te lezen.
Hij vertelt. Twee weken geleden was hij er nog. En nu niet meer.
En wat nu? Hij vraagt om raad en bij het zien van mijn meelevende uitnodigende ogen
doet hij uit de doeken hoe het ging.
Mijn wolkenwaterlanders dringen zich op en grijpen zich vast in zijn verhaal.
Ja, zo ging het en zo gaat het.
Bij mij en bij hem.
Mijn meelevende uitnodigende ogen blijven netjes omrand.
Mijn blusher is wat roder en vanuit mijn eigen verdriet denk ik mee en regel ik een afspraak.
Aan het einde wens ik hem veel sterkte.
Lieve mam je was er weer vandaag.
@Lineke

maandag 3 april 2017

Nieuw leven.

Ondanks de uitputtingslag ben ik vanochtend toch begonnen
om mijn wc en badkamer te soppen.
Het vloertje boende ik met chloor en natuurlijk keek ik mijn kleding na op bleekvlekken.
Het was goed gegaan.
Maar wel ontdekte ik een scheurtje voor mijn knie.
Mijn lievelingsbroek, vrouwelijk en goedkoop, het één heeft niet met het ander te maken, de broek waar ik in woon deze winter, had het begeven.
Nou ja begeven, er zat een scheurtje voor mijn knie.
Nu ben ik niet zo modern dat ik denk: "Wat kan een scheurtje nou bommen."
De voorkant van de broek is van kunstleer en de achterkant rekt zo lekker mee.
Je voelt daardoor één twee pondjes niet.
Maar omdat ik van de wasserige ben en niet van het luchtige, weet je wel broek op een knaapje en dat een dagje in de buitenlucht, heeft het natuurlijk te lijden.
En ja wat is 12 eurie nou eigenlijk.
En toch...

Het doet me terug denken aan mijn witte jurk met rode stippeltjes.
Nieuw gekocht, de rest was afgedragen en gekregen.
Dat nieuwe was al heel speciaal. Maar dan ook nog een stippeltjes jurk.
Ik was en ben er fund van.
Eerst werd het kleedje alleen op zondag gedragen.
Maar toen hij wat verbleekte, gedegradeerd naar doordeweeks.
Wat heb ik dat jurkje met veel plezier gedragen.
En wat had ik een verdriet, toen hij echt niet meer pastte.
Ik voel hem nog trekken onder mijn oksels.
Het was voorbij. Goed voor poetslap.

Ik heb mijn vrouwelijke en goedkope broek gerepareerd.
Maar volgens mij word het afscheid nemen.
Dag broek. Bedankt dat je me wilde omhullen deze winter.
Het word tijd voor nieuw leven.

@Lineke


zondag 2 april 2017

Ken je dat?

Ken je dat?

Wat als je bekaf thuis komt, na een middagje fotograferen in de stad.
Mw. B. gaat mee in de bus en metro en dat gaf al wat extra spanning.
Want hoe zou ze het vinden, zou ze nerveus zijn?
In ieder geval moet ik het niet zijn, want dat heeft invloed op haar, als ik deskundigen moet geloven. 
Als baasje moet je uitstralen dat het de nomaalste zaak van de wereld is dat we in de bus stappen, ons tussen de voeten van mensen doorworstelen, er weer uitstappen, voor een stinkende lift staan te wachten en geluiden van gierende metro's opvangen. Je moet denken, dat dit helemaal niet erg is voor je hondje en dat ze daar prima toe in staat is.
En je moet niet letten op het geeuwen van het vertrokken bekje en de hangende pluimstaart en de platte oren.
Nee, we gaan moedig en blij op reis.

In de stad ontmoet ik de andere fotografen en we sjouwen en kletsen wat af.
Natuurlijk schiet ik plaatjes van mooie gebouwen enzo.
Ik probeer mw. B. in bedwang te houden, die als een robotstofzuiger voor me uitloopt om allerlei lekkere hapjes van de straat te eten.
De robot hoeft niet tussendoor op de lader, ze houdt het langer vol dan ik.
Dan heb je nog bewonderaars, die het zo'n mooi hondje vinden en omdat ze uit Roemenie komt, haar meenemen om even kennis te maken met hun hondje uit Roemenie.
Alsof de honden met elkaar in het Roemeens kunnen converseren.

Het word een gezellige middag.
Maar dan kom ik thuis.
Koud en vermoeid. Met mijn jas nog aan zak ik op mijn stoel om op mijn pc te kijken of er al foto's zijn geplaatst.
En een uur later zit ik nog met mijn jas aan achter mijn pc.
Niet meer vooruit te branden.

Ken je dat?

@Lineke

zaterdag 1 april 2017

Ik houd van jou

Ik houd van jou. 


Wat een mooie woorden en wat horen we ze graag. 

Toch?

Ik hoor ze graag en spreek ze ook uit, als ik liefde voor iemand voel.
Maar ik weet ook, dat mijn woorden betrekkelijk kunnen zijn.
Dat ik soms helemaal geen liefde voel, omdat er momenten zijn, dat ik de ander achter het behang zou kunnen plakken.
Omdat mijn liefde zo uitgerekt word en het elastiekje begint te lubberen.

"Ik houd van jou" 

Zijn het woorden die we altijd kunnen geloven?
De woorden moeten gevolgd worden en uitgedrukt worden in daden.
Daden, die aan die woorden uitdrukking geven.
Want anders zijn die woorden een leugen.
Het zinnetje landt op een bodem van ongeloof, want je ziet er niets van in de praktijk.
Je oren horen, maar door de ervaring raak je  in de knoop.
Wat is het dan goed om te erkennen, dat je die woorden niet gelooft.


"Ik houd van jou"




God heeft het tegen jou gezegd en blijft het zeggen.
De wereld in haar gebrokenheid zal het je vertellen, maar vaak word het tegendeel bewezen.
God zegt het tegen jou en draagt je door die ellende heen.


Ik houd van jou? 


Mens, jij die het tegendeel laat zien, ik geloof je niet.



IK houd van jou..


Ja Heer, ik geloof U, maar kom mijn onvermogen die opstijgt uit de bodem van ervaring en ongeloof te hulp.


@Lineke



Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...