zondag 2 april 2017

Ken je dat?

Ken je dat?

Wat als je bekaf thuis komt, na een middagje fotograferen in de stad.
Mw. B. gaat mee in de bus en metro en dat gaf al wat extra spanning.
Want hoe zou ze het vinden, zou ze nerveus zijn?
In ieder geval moet ik het niet zijn, want dat heeft invloed op haar, als ik deskundigen moet geloven. 
Als baasje moet je uitstralen dat het de nomaalste zaak van de wereld is dat we in de bus stappen, ons tussen de voeten van mensen doorworstelen, er weer uitstappen, voor een stinkende lift staan te wachten en geluiden van gierende metro's opvangen. Je moet denken, dat dit helemaal niet erg is voor je hondje en dat ze daar prima toe in staat is.
En je moet niet letten op het geeuwen van het vertrokken bekje en de hangende pluimstaart en de platte oren.
Nee, we gaan moedig en blij op reis.

In de stad ontmoet ik de andere fotografen en we sjouwen en kletsen wat af.
Natuurlijk schiet ik plaatjes van mooie gebouwen enzo.
Ik probeer mw. B. in bedwang te houden, die als een robotstofzuiger voor me uitloopt om allerlei lekkere hapjes van de straat te eten.
De robot hoeft niet tussendoor op de lader, ze houdt het langer vol dan ik.
Dan heb je nog bewonderaars, die het zo'n mooi hondje vinden en omdat ze uit Roemenie komt, haar meenemen om even kennis te maken met hun hondje uit Roemenie.
Alsof de honden met elkaar in het Roemeens kunnen converseren.

Het word een gezellige middag.
Maar dan kom ik thuis.
Koud en vermoeid. Met mijn jas nog aan zak ik op mijn stoel om op mijn pc te kijken of er al foto's zijn geplaatst.
En een uur later zit ik nog met mijn jas aan achter mijn pc.
Niet meer vooruit te branden.

Ken je dat?

@Lineke

4 opmerkingen:

  1. Ja Lineke, dat is heel herkenbaar ;-)
    Ik vond het een mooie ont-moeting zo met elkaar

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dat ken ik Lineke. Een hele dag van alles doen, voor je gevoel de hele wereld aankunnen. En dan thuis, van het een op andere moment stort je in en kunt niets meer. Gewoon op. Te moe om iets te eten te pakken, zelfs te moe om te eten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad het gevoel de hele wereld aan te kunnen. En daarna alleen maar hangen..

      Verwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...