maandag 29 mei 2017

Dilemma

 

De discipel die van deze dingen getuigt
  En Petrus zag, toen hij zich omkeerde,  de discipel volgen die Jezus liefhad, die ook tijdens het avondmaal tegen Zijn borst was gaan liggen en gezegd had: Heere, wie is het die U verraden zal?  Toen Petrus deze zag, zei hij tegen Jezus: Heere, maar wat zal er met hem gebeuren?      Jezus zei tegen hem: Als Ik wil dat hij blijft totdat Ik kom, wat gaat het u aan? Volgt u Mij!
Dit gerucht nu, dat deze discipel niet zou sterven, verspreidde zich onder de broeders. Maar Jezus had niet tegen hem gezegd dat hij niet zou sterven, maar: Als Ik wil dat hij blijft totdat Ik kom, wat gaat het u aan? Johannes 21.


Wat gaat het u aan? Volgt u Mij!     
 

@Lineke




zondag 28 mei 2017

Vroeger en nu,


Twee is hij geworden. Zilveren ballonnen hangen rond de voordeur en een zilveren twee aan een bosje. Talloze stemmen komen uit het huis en kinderen rennen rond bij het water. Oma zit al een hele tijd met een glas wijn op een stoel een eindje verderop. Zal ze zich ook verbaasd afvragen, waar die kinderfeestjes van vroeger zijn gebleven?
De tweede verjaardag daar maakte ik nog niet zo’n knalfuif van. Een feestje kwam als het vierde jaar aanbrak.
We gingen niet weg. We zongen zakdoekje leggen en liepen in de kring. Door het gedreun van kindervoetjes sprong er een goudvis uit het aquarium, die in het feestgedruis over de grond glibberde en het duurde even voor ik het beestje te pakken had.
Dood natuurlijk.
Dan maar hup de wc in en doorgespoeld. Nooit bij nagedacht dat het feestje zou kunnen veranderen in een rouwstemming.  
Kleuters laten zich niet afleiden, compassie met de vis was groot en duurde de rest van de tijd.
Ondertussen luister ik naar het gedreun van de boxen en vraag me ernstig af wat de tweejarige hier van zal vinden.
@Lineke


donderdag 25 mei 2017

Hemelvaartsdag

Na Hemelvaartsdag denkt ze, dat het maandag is. Het is zo’n rare dag. Zo’n dag die midden in de week valt. Zeker ze denkt over Jezus na en dat Hij afscheid van Zijn vrienden nam. Ze zagen Hem in de lucht verdwijnen. Een wolk onttrok Hem aan hun ogen.
Hun ogen staan bewolkt misschien wel. De hare zouden het tenminste wel zijn.
Verduisterd en verblind. Gevuld met tranen, haar zicht vertroebeld. Eerst was ze Hem verloren aan het Kruis, maar dan is Hij weer terug. Gelukkig alles is weer goed, maar niet vanouds.
“Houdt Mij niet vast” zegt Hij “Ik ga naar de Vader, Die ook jouw Vader is.”


En als Ik weg ben, ga Ik  Iemand anders sturen. Diegene zal tot in eeuwigheid bij je zijn.
Wat is het een geheim, een mysterie.
Van de Here Jezus moest zij telkens afscheid nemen. En de Trooster, de Er bij Geroepene nooit meer.
Dat is mooi en toch..Toch blijft ze heimwee houden en verlangt ze naar.
Verlangt ze naar het moment dat ze Hem weer mag zien. Hoe groots zal dat zijn.
Toch voelt ze zich soms eenzaam. En zou ze willen dat Hij op een onverwacht en ongedacht moment voor haar stond.

Zou ze Hem van alles willen vragen. Haar onrustige hart als een beker tot op de bodem aan Zijn voeten leeggieten.
Woorden vinden aan en zuchten om. Zingen in klaagzangen en dansen tot aan de vroege morgen. Voor Hem als een offer en een opklaren van de bewolkte ogen. Het zicht wat helder word en klaterende klanken die ontspringen als een fontein vanuit haar binnenste.
Hij heeft het immers Zelf gezegd.
Ga maar, ik houd U niet meer vast. Ga maar, ik weet dat U Uw beloften houdt.

@Lineke



woensdag 24 mei 2017

Een glas koel water op een hete zomerdag is ze..



Wat is de natuur toch prachtig. 
Vandaag heb ik verschillende keren mijn stalen ros tevoorschijn gehaald en ben gaan fietsen. Even buiten ons dorp waan je je in je jeugd. 
Een weggetje dat meandert tussen groene weilanden met vissers aan de kant, die stil zitten te turen naar hun dobber en een onbeweeglijke standbeeld vormen. Er lopen hondjes en baasjes die groeten en jeugd met koptelefoons op hun hoofd die verbonden zijn aan smartphones komen je tegemoet fietsen. 

Even ben ik de weg kwijt. want ik zoek een adres, waar ik gratis twee paar nieuwe oorbellen kan halen.
Ze zijn aangeboden op de weggeefhoek en ik was de gelukkige.
Deze zijn echt nieuw. Ik heb al eerder mijn ros bestegen voor hetzelfde doel. Maar toen werd er de voordeur geopend en kwam me een rookwalm tegemoet en werd me een beduimeld zakje met oude oorbellen overhandigd.
Ik bedankte de mevrouw in een bevlekte sweatshirt en ik meende dit oprecht.
Niet ieder heeft dezelfde principes als ik heb op het gebied van hygiëne en deze mevrouw was echt hartelijk.
En daar gaat het tenslotte om. We helpen elkaar en komen elkaar tegemoet. We maken met elkaar de wereld een beetje mooier en dat is zo hard nodig.

Zoals jullie weten wordt mw. B. Twee keer per week uitgelaten door I. en haar begeleidster.
Wat is dat een geschenk voor mij. Niet het uitlaten op zich ,want daar ben ik zelf toe in staat.
Maar om contact te hebben met I. Is een verfrissing als een koel glas water op een hete zomerdag.
I. is heel attent. Ze brengt bloemen mee, die ze onderweg geplukt heeft en vraagt de volgende keer of de bloemen nog goed zijn.
Ze vraagt na een paar dagen als ze mw. B. komt uitlaten, hoe het in het ziekenhuis was.
Ze verrast me met haar oprechte en liefdevolle belangstelling.
Het is echt een toffe meid. Laat ze dan beperkt zijn en anders begaafd, maar juist dat maakt dat ze zo’n mooi mens is. Mw. B. en ik genieten van haar. Mw. B. springt huizenhoog als ze haar ziet en jankt luidkeels van blijdschap.
Wat zou de wereld koud en kil zijn als we mensen als I. zouden missen.

@Lineke


maandag 22 mei 2017

Leef ik voor de buitenkant of?




Een tijdje terug stond ik met een interview in de krant. Nu ben ik samen met mw. B. en I. op zes plekken te vinden in ons dorp.
En ben ik gevraagd voor een klein interview in een magazine en volgde er een fotoshoot zoals jullie hebben gelezen.

Reuring.

Er is dus best wel reuring rondom mijn persoontje. Hoe ga je daar nu mee om?
Met regelmaat word ik in het dorp vriendelijk begroet of minstens naar me gekeken.
Ik heb een paar dingen ontdekt. En mezelf de vraag gesteld:
“Leef ik voor de buitenkant?” Leef ik voor wat mensen van mij vinden en over mij denken?

Zeker als je achter de voordeur wegkomt en vanwege huiselijk geweld geïsoleerd bent geweest, heb je de neiging om, al ben je gelukkig niet meer in die situatie, in de anonimiteit te blijven.
Telkens als je koppie boven het maaiveld uitsteekt, hoor je  heel veel oude stemmen van spoken uit het verleden.
Spoken die je niet in dank afnamen dat je je ruimte innam. Die jaloers waren op die ruimte en vanwege een leegte in hun zelf jouw identiteit wilden absorberen.
Je werd geobserveerd en geïmiteerd.
Jij werd overgenomen en had te verdwijnen.

Anders.


Het is dus nu heel anders. En hoe ga je daar nu mee om?
Daarom stelde ik mezelf de vraag:
“Leef ik voor wat mensen van mij vinden en zien?”
Als dat zo is word je een lege huls. Je past je aan wat ze van jou denken en zeggen. Je stelt je afhankelijk op en leeft zelf niet meer.
Dus heb ik de keuze gemaakt:

“Ik wil leven vanuit mijn binnenkant.” 

En dat betekent voor mij dat ik mijn binnenkant goed verzorg.
Iedere dag de Bijbel pakken en een stukje lezen. Want de woorden van de Bijbel zijn levend.
Ze werken als een spiegel, waarin je mag kijken. Ze maken je mooi en dat straalt ook door naar de buitenkant. 
Wil je de mensen wat te bieden hebben? Zorg dan voor je binnenkant.

Natuurlijk ontmoet je mensen, die niet goed weten hoe ze met je om moeten gaan.
Maar wat onze koning zei heb ik goed onthouden.
Dat heeft niks met jou te maken als persoon. Laat het en maak er geen halszaak van.

De grote liefde van Christus
14Om die reden buig ik mijn knieën voor de Vader, 15naar wie alle geslacht in de hemelen en op de aarde genoemd wordt, 16opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, 17opdat Christus door het geloof in uw harten woning make. 

20Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen, 21Hem zij de heerlijkheid in de gemeente en in Christus Jezus tot in alle geslachten, van eeuwigheid tot eeuwigheid! Amen.



@Lineke

zaterdag 20 mei 2017

Fotoshoot.



In verband met een klein interview voor een magazine moest ik een foto opsturen. 
De selfies van mijn hand konden ze niets mee, dus zocht ik een professionele uit, die een paar jaar geleden was gemaakt.
Maar toen de redacteur vroeg, wie de fotograaf was, omdat haar naam er onder zou moeten, bedacht ik me dat ik een bevriende fotograaf dit zou willen gunnen.
Het is nooit weg als je naamsbekendheid krijgt.

Dus belde ik Vier het Leven Fotografie en de afspraak werd gemaakt.

Het was een zonnige dag, maar we gingen naar ons favoriete groene laantje, waar je geen direct zonlicht hebt.
Na twee dagen was het resultaat binnen en het is erg mooi.
Ze stelt tijdens het fotograferen persoonlijke vragen en één antwoord sprong er voor haar blijkbaar uit.


"Lord let them see YOU in me." 

En dat klopt, dat is mijn motto. Als ik mezelf zou moeten presenteren, word ik onzeker en weet me niet te gedragen.
Maar het gaat mij niet om mij, maar om de wereld te mogen laten zien, welk een wonderbare God ik dien.
En met zulke ogen kijk ik ook naar de foto's. 
Als ik kritisch kijk, zie ik een dikkere buik en afgezakte borsten. 
Er is zelfs een nepborst bij, ook nog. 
Ik zie een vrouw van middelbare leeftijd. Ze heeft een oedeemarm.
Maar het wonderlijke is, dat me het niet uitmaakt. 
Ik zie vreugde en dankbaarheid. 
En ik ben tevreden en blij met de foto's.
Wat ook nog zo leuk is dat ik de vest en het rokje van mijn moeder draag. En haar gouden ketting waar ze zo blij mee was. En laat ik nu ook nog erg op haar lijken.

Het zien van de buik heeft me er wel van overtuigd, dat er wat kilootjes afkunnen. Niet om er strak en volmaakt uit te zien. Maar omdat het nu eenmaal beter voor me is.
Het komt het littekenweefsel ten goede. 
Alhoewel zonder littekens word je niet groot.
Maar littekens laten zien dat je geleefd hebt en het overleefd hebt. 

@Lineke

woensdag 17 mei 2017

Revolutionair?


Hij alleen zou met een grote sigaar
in de mond op straat mogen lopen,
met de duimen in zijn vest,
want Hij is God!
Maar Hij doet het niet,
want Hij is God!
J.B. Charles.

Ik wil het hebben over de Grootheid van God en de kleinheid van de mens.
Misschien is dat revolutionair, want om te spreken en te schrijven over de kleinheid van de mens lijkt niet meer zo te passen in deze tijd.
Maar in een tijd waarin alles op losse schroeven komt te staan, waarin regeringsleiders gekozen worden waarbij je je afvraagt of het wel goed komt,
Is het noodzakelijk om ons opnieuw te verdiepen in de Grootheid en almacht van God.
Is het noodzakelijk dat wij van plaats verwisselen. De plaats die wij ingenomen hebben en de ik, die wijzelf op de troon gezet hebben, die Stoel moet weer leeg.
Want hoe groter de mens, hoe kleiner God wordt.
In het boek Job klaagt Job God aan.
God laat hem geworden, maar op een gegeven moment steekt Hij er een stokje voor.
Dan begint de Almachtige te spreken en er volgen prachtige adembenemende  hoofdstukken
Valt het jou ook op, dat de Heer eigenlijk niet zo vaak voor Zijn plek opkomt?
Hij lijkt het niet nodig te hebben om assertief te zijn en Zichzelf te laten gelden.
Zelfs staat Hij toe dat Zijn kinderen twijfelen aan de duur van de creatie van de aarde.
Of dat nu in zeven dagen gebeurd is of dat het een proces was, je hoort Hem er niet over.
Hij laat het gebeuren. Je doet Hem daarmee ook niet tekort.
Je doet jezelf tekort, want je angst en onzekerheid zullen toenemen.
Juist in deze tijd hebben we het nodig om ons geborgen te weten bij een God Die spreekt en het is er.

@Lineke
.


dinsdag 16 mei 2017

De afspraak.


"Daarom zeg Ik u: Wees niet bezorgd over uw leven, over wat u eten en wat u drinken zult; ook niet over uw lichaam, namelijk waarmee u zich kleden zult. Is het leven niet meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding? Kijk naar de vogels in de lucht: zij zaaien niet en maaien niet, en verzamelen niet in schuren; uw hemelse Vader voedt ze evenwel; gaat u ze niet ver te boven? Wie toch van u kan met bezorgd te zijn één el aan zijn lengte toevoegen?


 Ik in ieder geval niet. Groeien in de lengte door bezorgd te zijn.
Met andere woorden, hoe het ook is, ik heb dingen niet onder controle. Bezorgd zijn, wat ben ik het geweest de afgelopen week. Jullie hebben er van kunnen lezen.
Gisteren was ik op het spreekuur. Het liep uit en op den duur werd ik binnen geroepen door een mammacareverpleegkundige. Mijn arts was verwikkeld in een ernstig gesprek en dat kon nog wel even duren.
Of ik zolang wilde wachten, was de vraag. Ik dacht terug aan één van de eerste gesprekken die ik met haar had.
Ook ernstig en ze was betrokken en warm. Ik besloot, dat ik niet wilde wachten, de andere patient gunde ik tijd. En ik hoopte, dat ze nog veel meer tijd dan dat moment zou mogen krijgen.

Verbonden.


Op de een of andere manier voel je je met elkaar verbonden.
Was ik, voordat ik ziek werd de hulpverlener en duurde het even voordat ik patient werd, maar toen ik het werd, hoorde ik bij de ander.
Een hele bijzondere ervaring. Je hebt vanaf dat moment recht van spreken.
Je gaat gemakkelijk de drempel over naar de ander. Je schrikt niet van het woord kanker en vraagt vrijmoedig hoe het is. Je begrijpt van het gevecht en de positiviteit.
Dus had ik een gesprekje met de mammacareverpleegkundige.
Alles was goed. 

Operatie.



Toch wil ik het graag eens over mijn arm hebben en of er operatief iets aan is te doen. Zodat ze minder zwaar is en mijn schouder niet belast word.
Dan wil ik graag dat er gekeken word naar het vele littekenweefsel.
We spreken af, dat ik 30 mei samen met mijn arts en een plastische chirurg dingen ga doorspreken.
De plastische chirurg is een nieuwe voor mij, ik ken haar niet.
Ik vraag of ze zich gepasseerd zal voelen als ik uiteindelijk voor een ander kies. De verpleegkundige lacht. Nee dat is niet het geval. 
Gelukkig dan voel ik me vrij om voor een ervaren iemand te kiezen.

Kiespijn.


Na die tijd vraag ik aan mijn vriendin, die er bij was hoe zij vond dat het gesprek verliep.
“Je kunt het heel goed onder woorden brengen en was duidelijk in wat je wilde en wensen waren.”
Zo voelt het niet altijd. Van te voren heb ik nog weleens last van koudwatervrees.
Weet je wel, je hebt thuis hevige kiespijn en in de wachtkamer..Je kent het wel.
Het gevoel dat je je aanstelt en dat het niet zo serieus is allemaal.
Wat is het dan geweldig fijn, als je wel heel serieus word genomen.

Een landing.


En dat was het gevoel toen ik thuis kwam. Een landing in mezelf. Gehoord en begrepen. Zelfs een arm om mijn schouder, toen ik afscheid nam.

Heerlijk voor u dat het weer goed was. EN ja tot aan mijn zeventigste kom ik niet onder de jaarlijkse mammografie uit. Het zij zo. 

@Lineke

zaterdag 13 mei 2017

Alles is goed.


Gisteravond ging ik misselijk van vermoeidheid naar bed. 
Vanaf maandag had ik in spanning gezeten, na de jaarlijkse mammografie. Maandag aanstaande zou ik de uitslag te horen krijgen.

Je gooit het heen en weer. Wel niet, wel niet. Ik heb geen klachten behalve vermoeidheid. Maar wie niet tegenwoordig. En helemaal als je in aanleg dingen en gebeurtenissen op een dieper niveau verwerkt, kost dat energie.
Maar geen klachten hebben, zegt niets. Kanker is een sluipmoordenaar. Je kunt je prima voelen, vol energie zijn en toch bij nader onderzoek ziek zijn.
Het hele jaar denk ik er niet aan. Ik heb het wonder aanvaard dat ik na hele uitgebreide behandelingen en wel een amputatie, 12 chemo’s, 36 Herceptin’s en 25 bestralingen beter ben.

Kortsluiting.

Maar één keer per jaar ontstaat er een kortsluiting en vliegt de stop eruit.
Want stel je voor, dat ik denk dat het wel goed zal zijn en het is toch helemaal mis. Dan is dat zo’n schok. Nee, ik moet me in één week wachten voorbereiden, dat het ook niet goed kan zijn.
Hoe irreëel is dat. Hoe kun je je in een week voorbereiden op de schok die dat teweeg zal brengen.

Luisteren?


Ik ben gestopt om te luisteren naar de Heer als ik zo in spanning zit. Het lukt me dan toch niet om Zijn stille Stem te verstaan. Verleden jaar was ik ervan overtuigd dat het terug was, overtuigt dat de Heer dat tegen me gezegd had.
Je wordt er ervaringsdeskundig door en ik weet nu het is gewoon afwachten en uitzingen.

Stoute schoenen.


Gistermorgen liep ik toch langs de huisarts. Nee, de assistente had nog geen bericht.
Gistermiddag belde ik haar in tranen terug. Ik had de stoute schoenen aangetrokken en het ziekenhuis gebeld. Omdat lotgenoten een paar uur moeten wachten en de uitslag direct mee naar huis krijgen was ik er klaar mee.
En na overleg met collega’s kon ze me melden:

Alles is goed.


Wat een dankbaarheid. Gezondheid is geen vanzelfsprekend iets. Het zet je niet op een hogere tree van de ladder, als je nooit wat mankeert.
En je bent niet minder als je ziek bent.
Juist ben je bijzonder, als je met je ziekzijn moet leven.

Maar ik kan weer verder. Het is goed.

@Lineke

donderdag 11 mei 2017

Ziekzijn, een kostbaar geheim?

Wat was het een bijzondere avond. 
We waren op tijd van huis vertrokken, dachten we. Maar aangekomen bleek de kerk al tjokvol te zitten en waren er achterin nog lege stoelen.
Wat vond ik  dat jammer, want zo waren we alleen in de gelegenheid om te luisteren en niet te kijken.
Dus liep ik naar voren met mijn vriendin beschroomd achter me aan. 

Op de voorste rij zaten bekenden. Zij in een scootmobiel en haar man er naast. Ze zwaaiden en we begroetten elkaar. Zo bijzonder om elkaar na hele lange tijd in het echt te ontmoeten. Zo bijzonder, omdat ze erg ziek was geweest.
Twee stoelen naast hen waren nog leeg, vertelden ze. Dus zaten we als koningsdochters ineens voorin. We hadden elkaar een verjaardagscadeautje gegeven. Twee vrouwen, die vanaf groep drie van de lagere school met elkaar optrekken en 12 dagen na elkaar jarig zijn.

Deze keer was ons cadeautje aan elkaar een kaart voor het concert van Sela. Naast mijn vriendin zat een vrouw, waar ze onmiddellijk geanimeerd mee in gesprek raakte. Later kreeg ik een kort verslag. De vrouw had uitgezaaide borstkanker en gebruikte chemotabletten. Mijn vriendin vertelde dat ik ook borstkanker had gehad en deze week weer in spanning zit vanwege de naderende uitslag.

Ik vroeg haar hoe het is om te horen te krijgen dat de kanker is uitgezaaid.
“De grond zakt onder je voeten weg” antwoordde ze. “Maar de Heer is zo dichtbij. En dat zou ik niet willen missen.”
Dat kan ik beamen. Ook dat had ik niet willen missen.

De avond vorderde en verschillende liederen kwamen voorbij. Kinga Ban, de zangeres met uitgezaaide borstkanker, stond op het podium. Je zag dat ze pijn had, ze moeilijk bewoog, maar ze stond er en zong. 

Bij het zegenlied verwisselde ik van plaats en samen zongen we hand in hand elkaar toe. We namen afscheid met een omarming.
“Tot ziens aan de overkant.”
Eergisteren deed ik mee aan een discussie over goddelijke genezing.
De voorstanders kwamen met, voor mij, ongenuanceerde uitspraken.
 Mijn ervaring is dat er met deze mensen niet echt te praten valt.
Want ziek zijn en Gods Genade hierin mogen ervaren is een kostbaar geheim.
En een stukje van dat kostbare geheim werd gisteravond onthuld.
@Lineke


zondag 7 mei 2017

Flashbacks.(2)


Er was niemand die me vasthield. Toen ik een telefoontje kreeg, dat ik naar het ziekenhuis moest omdat er iets gezien was. 
Toen ik telefoontjes kreeg van mensen, die zeiden dat ze vaker wat zagen en dat er achteraf toch niets aan de hand was.
Leven tussen hoop en vrees. Ik kom uit een hele gezonde familie. Borstkanker komt niet voor. Ik ben fit en energiek. Ik heb het niet.

Maar waarom zou ik het niet kunnen hebben? Boos? nee boos niet. Waarom de ander wel en ik niet. Ex huilde een aantal dagen. Verstomd keek ik hem aan. Zwijgend en op slot. Achteraf begrijp ik waarom ex zo huilde. 
Verlies van zijn popje, hij zou haar in moeten ruilen. De energie, die dat weer zou kosten.

Daar kan ik boos om zijn. Verschrikkelijk boos. 

De chirurg wilde dat ik hulp zou zoeken. “Je kunt je verdriet niet kwijt” zei ze.
Waar zou ik moeten beginnen? Ik wilde niet. 
De tunnel was nauw. Er was geen plek voor een ander. Alleen liep ik er door heen. God Die bij me was, was in me. Dichterbij kon Hij niet zijn.

Maar gewoon een mens waar ik me geborgen zou kunnen voelen. Die me vast zou houden, die me zou vertellen dat het wel goed zou komen.
Ze waren er niet. Wel waren er mensen, die zeiden dat God mij zou genezen. Ze wisten het zeker. Proclameer het maar. " Geen ernstige ziekte zal uw tent naderen."

Woorden zouden kracht hebben. Ook dat sloeg tegen bevreemding. Ik ben de Almachtige niet. Als mijn positieve woorden zoveel kracht zouden hebben om mij van mijn kanker zou genezen. 
Hoeveel kracht zouden mijn negatieve woorden dan hebben?
De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Het water van de vloed spoelde het zand onder mijn voeten weg. Mijn tenen kromden zich om dieper in de aarde houvast te vinden.
Kwam ik dan zo sterk over, dat niemand voelde om me te omarmen en geborgenheid te geven?
Ex zei dat ik wel mocht huilen. Hoe kon ik huilen bij ex, die om het minste en geringste in woede uitbarstte? Die de lading die zich in hem ophoopte op mij moest afreageren, zodat hij zich na die tijd kon gedragen alsof er niets was gebeurd?

Al met al denk ik nu nog dat geborgenheid en veiligheid niet bij een man te vinden is.
Wel weet ik dat ik het kan vinden bij God. Toen wist ik het en nu nog steeds.

 De God Die zich bekend maakte toen ik vier jaar was. De God Die naast me ging zitten op het randje van het trottoir. In een nooit vergeten moment dat me droeg door heel mijn leven heen. Je ziet het vaak bij kinderen die een lastig leven tegemoet gaan.
God geeft ze een extra rugzakje mee van Zijn tegenwoordigheid. 

Een rugzakje waaruit ze voortdurend kunnen putten. 
Want Hij achtervolgt ze met Zijn heil en goedertierenheid.

@Lineke

zaterdag 6 mei 2017

Flashbacks (1.)



Wat heb ik het zwaar gehad. In aanloop naar het jaarlijks onderzoek besef ik het des te meer. Verstrikt in huiselijk geweld, geïsoleerd achter de voordeur en dan te horen krijgen dat je borstkanker hebt.
De eerste keer in 2008 word de kanker, na uitgebreid onderzoek over het hoofd gezien. Stiekem denk ik wel eens, dat dat juist de bedoeling was. Als ik toen de medische molen in had gemoeten, had ik het niet gered.
Na twee jaar was ex teleurgesteld in zieke vrouw en had zijn aandacht al verlegd. Zeker, er waren gewelddadige uitspattingen, maar de meeste tijd was het rustig en gesetteld al waren de dreiging en stress onderhuids aanwezig, want de bom kon immers zomaar barsten.
Na twee jaar in 2010 werden er twee tumoren en zes plekken rondom gezien.
Uitgezaaid naar lymfeklieren, maar verder schoon. Op compassie hoefde ik niet te rekenen, behalve voor het oog van Neerlands volk. Echte liefde noemde men het en men was stomverbaasd toen ik tijdens de chemo op straat kwam te staan. 

Dakloos klopte ik aan bij de politie. Met niet meer dan de kleren aan het lijf en de pruik op mijn hoofd. Binnen anderhalf dag had ik een huis. Een huis, die vanaf de datum van operatie leeg stond en die ze op onverklaarbare wijze maar niet verhuurd kregen. Een huis waar ik startte op een kale vloer. Want ex had het zo geregeld, dat ik niets zou krijgen als ik bij hem weg wilde. Jammer voor hem, ik heb het gered en meer dan dat.

De chemobehandelingen werden afgemaakt en daarna de 25 bestralingen. De herceptin en vijf operaties.
En dat alles in mijn eentje. Was het in mijn eentje? Ik kan je vertellen, al leefde ik van dag tot dag en soms van minuut naar minuut, God was erbij. Hij gaf kracht en zorgde dat ik het doorstond.
Ik wist dat verwerken en een plek geven teveel zou zijn. Ik moest door met mijn leven zoals survivors dat doen.
Zes jaar later. Op 8 mei 2011 werd de echtscheiding een feit. En nu op 8 mei ga ik voor een mammagrafie.
Ben ik bang? Vanmiddag bad ik en kwam de gedachte dat ik heel dankbaar mag zijn. Dankbaar dat ik weer een gezond jaar mocht krijgen.
Het is meer dat ik eindelijk verdrietig kan zijn. Verdrietig  om die vrouw, die het zo zwaar heeft gehad .
Weet je nadat alles achter de rug was ben ik weleens benaderd. Benaderd met de vraag of ik in gesprek wilde met een vrouw met borstkanker in huiselijk geweld. Ik heb nee gezegd. Ik wilde mijn leven vullen met positieve dingen, dingen waar ik blij van werd. En dat is aardig gelukt moet ik zeggen. En dat lukt steeds beter.


@Lineke




vrijdag 5 mei 2017

Heel klein..


Gisteren stond ik op met een soort van migraine. Een fikse hoofdpijn en zo koud als een kikkertje. Ik appte met J. en vroeg of ze samen met I. een keertje tussendoor wilden komen om mw.B. uit te laten. Daar werd heel graag aan voldaan. Zelfs was het zo dat de rustpauze overgeslagen werd, want dan was mw.B. lekker rustig als ze weer bij me was, bedacht I. Ook deden ze nog een boodschapje.

Ik weet nu waar de hoofdpijn vandaan komt. Het jaarlijkse onderzoek nadert en ineens is het even weer raak. Sta ik er normaal niet bij stil en heb ik de knop omgedraaid, nu komt het in alle hevigheid op me af.
Ik ben alweer of nog aan de chemo, ik weet niet hoe het precies werkt. Herinneringen aan en de angst voor, het loopt door elkaar heen. Gedachten kun je niet sturen, ze gaan hun eigen gang. Mocht er wat gevonden worden dan ga ik weer in behandeling. Nee, het leven is niet altijd leuk, maar ik vind het wel de moeite waard.
Ik ga nog graag een aantal jaartjes mee. Mijn knie doet ook zo zeer. Het zijn geen uitzaaiingen, want dan heb je ’s nachts ook last en ik heb het alleen maar bij bewegingen.
En ja, als ik weer aan de chemo moet, dan ben ik niet meer te genezen. En ja mijn pruik is er nog steeds. En nee, positief denken helpt niet en op God vertrouwen lukt ook niet.
We bidden dat het goed mag zijn vind ik ook lastig. Want in het afgelopen jaar heeft zich van alles kunnen ontwikkelen dus om nu nog even te bidden helpt niet echt.
Het is gewoon de tijd even uitzitten. Ik ben nu eenmaal bang en dat accepteer ik maar.
Liefs van een kleine


@Lineke

Koeiemans.


We liepen langs het koeienweitje, mw.B. en ik. Het heeft even geduurd dat mw. B. gewend was aan die grote beesten. Ze naderden elkaar nieuwsgierig en mw.B. hief een blafsalvo aan en de koeien draaiden zich verstoord om. Maar het bleef een uitdaging om naar elkaar toe te stappen.

Mw.B. observeerde koeienbeesten goed en deed des koeis. Ze eet ook gras als ze in hun nabijheid is. Gisteren stonden ze er weer voor het eerst dit jaar. Jong vee dat nog heel veel moet leren.
Dat bleek wel, want een puber stak zijn kop om het hek om lekker sappig gras te eten.
Hij was niet gecharmeerd van het uitgestrekte overdadige groene land. Nee, dat ene plukje lokte hem toe. Koeiemans kwam met zijn voorpoten in de sompige slootkant terecht en keek over het wateroppervlak uit. De pogingen om vaste grond onder de voeten te krijgen mislukten en gelaten liet hij het over zich heen komen.
De brandweer werd gewaarschuwd en koeiemans op de wal getakeld.

Een flinke fout van het beest bracht hem in verlegenheid. Ik weet niet of hij er van geleerd heeft, omwonenden vertellen dat het regelmatig gebeurd.
In ieder geval nam hij de vrijheid. De vrijheid om zijn grenzen te verleggen en uitdagingen aan te gaan.
In een poging geen fouten te maken, niet te falen, durven we soms niet voluit te leven.
We denken dan ook in termen van goed en fout. 

Ooit bad ik op die manier.
Ik vertelde wat ik fout had gedaan. En echt de Stille Stem fluisterde dat ik dat nooit meer mocht zeggen.
En nu weet ik, als ik me er nog eens aan verstout dat er een donkere wolk over me heen trekt.
Weet je, we hoeven niet meer te eten van die boom van goed en kwaad.
De vruchten ervan lijken heel smakelijk. Maar je komt net als koeiemans vast te zitten en je kunt geen kant meer op.
Je mag eten van de Boom des Levens. En daar strekt er een overdadige groene weide zich voor je uit.

10Hij doet ons niet naar onze zonden
en vergeldt ons niet naar onze ongerechtigheden;
11maar zo hoog de hemel is boven de aarde,
zo machtig is zijn goedertierenheid over wie Hem vrezen.
12Zover het oosten is van het westen,
zover doet Hij onze overtredingen van ons;
13gelijk zich een vader ontfermt over zijn kinderen,
ontfermt Zich de Here over wie Hem vrezen.
14Want Hij weet, wat maaksel wij zijn,
gedachtig, dat wij stof zijn.

@Lineke


woensdag 3 mei 2017

Eén twee in de maat...


Vanmorgen kwamen we ze tegen. Echtpaar Waterhoen met een vijfling. Ze renden het water in want een vrouw en hond is toch wel bedreigend. Heel anders gaat het met echtpaar Nijlgans. Dreigend blijven ze staan kwaken om hun kinderen te beschermen. De kinderen in dit gezin groeien dan ook voorspoedig op. Vader en moeder hebben ze flink onder controle.



Tijdens het interview van de koning kwam de beveiliging van de kinderen ter sprake. De koning vertelde dat het verboden is te klikken. De beveiliging mag niet aan de ouder vertellen wat de kinderen doen. “Sterker nog” zei koning Willem Alexander “Ik wil het niet eens weten.”

Moet je je voorstellen. Als kind van de koning heb je altijd iemand naast je lopen of fietsen of waar je je in het openbaar bevind die met je mee gaat.
Hij of zij kijkt om zich heen om je te beschermen tegen onverlaten. Maar je bent vrij om je eigen ding te doen. Je eigen fouten te maken. Je weet dat je ouders er niets over te horen krijgen. Als ze al iets horen dan is het van jezelf.
Als jij besluit om het met ze te bespreken. In de sfeer van controle, van beveiliging moet er ruimte zijn voor eigenheid en ontwikkeling.
Want dat is noodzakelijk om vertrouwen te krijgen en zelfvertrouwen te ontwikkelen. De wetenschap dat er mensen zijn die in je geloven en die ook weten dat als je valt je wel weer overeind komt. En die je daarin met raad en daad terzijde willen staan. Maar niet ongevraagd.

Hoe werkt controle eigenlijk? Controle zet een rem op je groei en creativiteit.
Maar de mensen die je willen controleren doen het niet vanwege jou. Achter controle zit angst. En die angst heeft niks met jou te maken als persoon.
De angst zit in hunzelf. Wanneer kun je onder controle komen?
Het kan in een kerk gebeuren. De leiding is bang dat het de verkeerde kant opgaat. En van daaruit wordt er gestuurd. Vaak niet echt merkbaar het is onderhuids voelbaar.
En vertaald in onderwerping en gehoorzaamheid. Dan kunnen ouders de neiging hebben om controle uit te oefenen op hun kinderen. Daarom vind ik het zo sterk van de koning om het los te laten.
Maar ook kinderen kunnen controle willen uitoefenen op ouders. Omdat ze ouders niet capabel achten hun leven te leven. Of omdat kinderen zo in beslag genomen worden door hun imago en dat het gedrag van ouders hun imago beschadigen.

Controle is verstikkend. Een wederkerig samenwerken heerlijk.
Want de een staat niet boven de ander. En als het al eens mis zou gaan so what?
Maak je fouten.. Je leert ervan. En je word er sterker door..


@Lineke

maandag 1 mei 2017

Is het genoeg?


Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen. -- Efeziers 2:10

Wat maak ik me toch druk. Overal zie ik tekort en nood om me heen en ik weet niet waar ik het eerst of het laatst moet zijn.
Die tijden heb ik gekend. Er was zoveel wat er op me af kwam.
Zoveel handen die leeg waren en vroegen om gevuld te worden. 
Mensen als bedelaars, zittend op de hoeken van de straat, niet in staat voor zichzelf te zorgen. Ik moest ze helpen.
Het is veranderd. Al loop ik met gekromde tenen langs de straatkrantverkoper, ik hoef niet altijd iets te geven. 

Grenzen.


Het is wel lastig om grenzen te bepalen.
Vooral als die grenzen flink opgerekt zijn. Vooral als mijn waarde als mens bepaald word door wat ik voor een ander doe.

Waarde.


Wat of Wie  bepaalt mijn waarde? Dat wat ik voor een ander doe of dat ik Gods maaksel ben?
Dat ik geschapen ben in Jezus Christus en dat God mij daarin onvoorwaardelijk lief heeft?
Dat ik gemaakt ben voor goede werken. Maar die goede werken heeft God van te voren klaar gemaakt. Werken die bij me passen die op mijn lijf geschreven staan. Daarin mag ik gaan wandelen. Niet rennen. Nee, ik mag wandelen.

Wandelen.


Rustig lopen, om me heen kijken, genieten van het ontluikend groen,  zittend op een bankje om uit te rusten en weer door te gaan.
Door te gaan met goede werken doen, die God voor me heeft klaargelegd.
Hoe weet ik nu welke werken dat zijn? Hoe voorkom ik dat ik niet van iedere nood mijn roeping maak?
Door te weten dat ik Gods maaksel ben, onvoorwaardelijk geliefd in Jezus Christus.
Dat ik goed ben zoals ik ben en besef dat ik niet alles kan en hoef te doen.

No matter what age you are, YOU are SPECIAL.


What your circumstances might be, YOU are SPECIAL.
YOU have something unique to offer, because of who YOU are.
No matter who YOU are or what YOU've done

YOU are special because God made YOU...Indiaans gebed.

@Lineke

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...