zaterdag 13 mei 2017

Alles is goed.


Gisteravond ging ik misselijk van vermoeidheid naar bed. 
Vanaf maandag had ik in spanning gezeten, na de jaarlijkse mammografie. Maandag aanstaande zou ik de uitslag te horen krijgen.

Je gooit het heen en weer. Wel niet, wel niet. Ik heb geen klachten behalve vermoeidheid. Maar wie niet tegenwoordig. En helemaal als je in aanleg dingen en gebeurtenissen op een dieper niveau verwerkt, kost dat energie.
Maar geen klachten hebben, zegt niets. Kanker is een sluipmoordenaar. Je kunt je prima voelen, vol energie zijn en toch bij nader onderzoek ziek zijn.
Het hele jaar denk ik er niet aan. Ik heb het wonder aanvaard dat ik na hele uitgebreide behandelingen en wel een amputatie, 12 chemo’s, 36 Herceptin’s en 25 bestralingen beter ben.

Kortsluiting.

Maar één keer per jaar ontstaat er een kortsluiting en vliegt de stop eruit.
Want stel je voor, dat ik denk dat het wel goed zal zijn en het is toch helemaal mis. Dan is dat zo’n schok. Nee, ik moet me in één week wachten voorbereiden, dat het ook niet goed kan zijn.
Hoe irreëel is dat. Hoe kun je je in een week voorbereiden op de schok die dat teweeg zal brengen.

Luisteren?


Ik ben gestopt om te luisteren naar de Heer als ik zo in spanning zit. Het lukt me dan toch niet om Zijn stille Stem te verstaan. Verleden jaar was ik ervan overtuigd dat het terug was, overtuigt dat de Heer dat tegen me gezegd had.
Je wordt er ervaringsdeskundig door en ik weet nu het is gewoon afwachten en uitzingen.

Stoute schoenen.


Gistermorgen liep ik toch langs de huisarts. Nee, de assistente had nog geen bericht.
Gistermiddag belde ik haar in tranen terug. Ik had de stoute schoenen aangetrokken en het ziekenhuis gebeld. Omdat lotgenoten een paar uur moeten wachten en de uitslag direct mee naar huis krijgen was ik er klaar mee.
En na overleg met collega’s kon ze me melden:

Alles is goed.


Wat een dankbaarheid. Gezondheid is geen vanzelfsprekend iets. Het zet je niet op een hogere tree van de ladder, als je nooit wat mankeert.
En je bent niet minder als je ziek bent.
Juist ben je bijzonder, als je met je ziekzijn moet leven.

Maar ik kan weer verder. Het is goed.

@Lineke

7 opmerkingen:

  1. Ahh Lineke wat een super fijn bericht! Die spanning is zo herkenbaar. Fijn om te weten. Wat een ontlading dan. Dank u Heer! Genade zo oneindig groot...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Petrina Genade zo oneindig groot, dat ik die het niet verdien..

      Verwijderen
  2. Heerlijk voor je, echt heel fijn! Gefeliciteerd! Dat moet je wel even vieren hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Fijn, nee geweldig dat het weer goed is! Zo'n herkenbaar verhaal. Het wachten, de energie die het kost enz. Ik ben blij dat je weer van die spanning bent verlost, maar het was goed om te lezen dat ik niet gek ben en dat anderen dezelfde spanning ervaren. Soms kunnen buitenstaanders je het gevoel geven dat je je aanstelt en dat vind ik nog steeds moeilijk, vandaar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daarom ben ik er ook uitgebreid op ingegaan. Niet zozeer voor de buitenstaander die zich er op zo'n manier met een jantje van leiden van afmaakt als wel voor de lotgenoten zelf

      Verwijderen
  4. Wat een fijn nieuws, het is inderdaad heel moeilijk om in onzekerheid te zitten. Verstandig dat je de huisarts gebeld hebt en dat ze mee wilden werken.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...