dinsdag 16 mei 2017

De afspraak.


"Daarom zeg Ik u: Wees niet bezorgd over uw leven, over wat u eten en wat u drinken zult; ook niet over uw lichaam, namelijk waarmee u zich kleden zult. Is het leven niet meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding? Kijk naar de vogels in de lucht: zij zaaien niet en maaien niet, en verzamelen niet in schuren; uw hemelse Vader voedt ze evenwel; gaat u ze niet ver te boven? Wie toch van u kan met bezorgd te zijn één el aan zijn lengte toevoegen?


 Ik in ieder geval niet. Groeien in de lengte door bezorgd te zijn.
Met andere woorden, hoe het ook is, ik heb dingen niet onder controle. Bezorgd zijn, wat ben ik het geweest de afgelopen week. Jullie hebben er van kunnen lezen.
Gisteren was ik op het spreekuur. Het liep uit en op den duur werd ik binnen geroepen door een mammacareverpleegkundige. Mijn arts was verwikkeld in een ernstig gesprek en dat kon nog wel even duren.
Of ik zolang wilde wachten, was de vraag. Ik dacht terug aan één van de eerste gesprekken die ik met haar had.
Ook ernstig en ze was betrokken en warm. Ik besloot, dat ik niet wilde wachten, de andere patient gunde ik tijd. En ik hoopte, dat ze nog veel meer tijd dan dat moment zou mogen krijgen.

Verbonden.


Op de een of andere manier voel je je met elkaar verbonden.
Was ik, voordat ik ziek werd de hulpverlener en duurde het even voordat ik patient werd, maar toen ik het werd, hoorde ik bij de ander.
Een hele bijzondere ervaring. Je hebt vanaf dat moment recht van spreken.
Je gaat gemakkelijk de drempel over naar de ander. Je schrikt niet van het woord kanker en vraagt vrijmoedig hoe het is. Je begrijpt van het gevecht en de positiviteit.
Dus had ik een gesprekje met de mammacareverpleegkundige.
Alles was goed. 

Operatie.



Toch wil ik het graag eens over mijn arm hebben en of er operatief iets aan is te doen. Zodat ze minder zwaar is en mijn schouder niet belast word.
Dan wil ik graag dat er gekeken word naar het vele littekenweefsel.
We spreken af, dat ik 30 mei samen met mijn arts en een plastische chirurg dingen ga doorspreken.
De plastische chirurg is een nieuwe voor mij, ik ken haar niet.
Ik vraag of ze zich gepasseerd zal voelen als ik uiteindelijk voor een ander kies. De verpleegkundige lacht. Nee dat is niet het geval. 
Gelukkig dan voel ik me vrij om voor een ervaren iemand te kiezen.

Kiespijn.


Na die tijd vraag ik aan mijn vriendin, die er bij was hoe zij vond dat het gesprek verliep.
“Je kunt het heel goed onder woorden brengen en was duidelijk in wat je wilde en wensen waren.”
Zo voelt het niet altijd. Van te voren heb ik nog weleens last van koudwatervrees.
Weet je wel, je hebt thuis hevige kiespijn en in de wachtkamer..Je kent het wel.
Het gevoel dat je je aanstelt en dat het niet zo serieus is allemaal.
Wat is het dan geweldig fijn, als je wel heel serieus word genomen.

Een landing.


En dat was het gevoel toen ik thuis kwam. Een landing in mezelf. Gehoord en begrepen. Zelfs een arm om mijn schouder, toen ik afscheid nam.

Heerlijk voor u dat het weer goed was. EN ja tot aan mijn zeventigste kom ik niet onder de jaarlijkse mammografie uit. Het zij zo. 

@Lineke

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Op grote voet.

Na een hele tijd rugklachten te hebben gehad, heb ik een afspraak gemaakt bij de podotherapeut. Let wel een peut en geen loog. Want een (P...