zaterdag 6 mei 2017

Flashbacks (1.)



Wat heb ik het zwaar gehad. In aanloop naar het jaarlijks onderzoek besef ik het des te meer. Verstrikt in huiselijk geweld, geïsoleerd achter de voordeur en dan te horen krijgen dat je borstkanker hebt.
De eerste keer in 2008 word de kanker, na uitgebreid onderzoek over het hoofd gezien. Stiekem denk ik wel eens, dat dat juist de bedoeling was. Als ik toen de medische molen in had gemoeten, had ik het niet gered.
Na twee jaar was ex teleurgesteld in zieke vrouw en had zijn aandacht al verlegd. Zeker, er waren gewelddadige uitspattingen, maar de meeste tijd was het rustig en gesetteld al waren de dreiging en stress onderhuids aanwezig, want de bom kon immers zomaar barsten.
Na twee jaar in 2010 werden er twee tumoren en zes plekken rondom gezien.
Uitgezaaid naar lymfeklieren, maar verder schoon. Op compassie hoefde ik niet te rekenen, behalve voor het oog van Neerlands volk. Echte liefde noemde men het en men was stomverbaasd toen ik tijdens de chemo op straat kwam te staan. 

Dakloos klopte ik aan bij de politie. Met niet meer dan de kleren aan het lijf en de pruik op mijn hoofd. Binnen anderhalf dag had ik een huis. Een huis, die vanaf de datum van operatie leeg stond en die ze op onverklaarbare wijze maar niet verhuurd kregen. Een huis waar ik startte op een kale vloer. Want ex had het zo geregeld, dat ik niets zou krijgen als ik bij hem weg wilde. Jammer voor hem, ik heb het gered en meer dan dat.

De chemobehandelingen werden afgemaakt en daarna de 25 bestralingen. De herceptin en vijf operaties.
En dat alles in mijn eentje. Was het in mijn eentje? Ik kan je vertellen, al leefde ik van dag tot dag en soms van minuut naar minuut, God was erbij. Hij gaf kracht en zorgde dat ik het doorstond.
Ik wist dat verwerken en een plek geven teveel zou zijn. Ik moest door met mijn leven zoals survivors dat doen.
Zes jaar later. Op 8 mei 2011 werd de echtscheiding een feit. En nu op 8 mei ga ik voor een mammagrafie.
Ben ik bang? Vanmiddag bad ik en kwam de gedachte dat ik heel dankbaar mag zijn. Dankbaar dat ik weer een gezond jaar mocht krijgen.
Het is meer dat ik eindelijk verdrietig kan zijn. Verdrietig  om die vrouw, die het zo zwaar heeft gehad .
Weet je nadat alles achter de rug was ben ik weleens benaderd. Benaderd met de vraag of ik in gesprek wilde met een vrouw met borstkanker in huiselijk geweld. Ik heb nee gezegd. Ik wilde mijn leven vullen met positieve dingen, dingen waar ik blij van werd. En dat is aardig gelukt moet ik zeggen. En dat lukt steeds beter.


@Lineke




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...