donderdag 25 mei 2017

Hemelvaartsdag

Na Hemelvaartsdag denkt ze, dat het maandag is. Het is zo’n rare dag. Zo’n dag die midden in de week valt. Zeker ze denkt over Jezus na en dat Hij afscheid van Zijn vrienden nam. Ze zagen Hem in de lucht verdwijnen. Een wolk onttrok Hem aan hun ogen.
Hun ogen staan bewolkt misschien wel. De hare zouden het tenminste wel zijn.
Verduisterd en verblind. Gevuld met tranen, haar zicht vertroebeld. Eerst was ze Hem verloren aan het Kruis, maar dan is Hij weer terug. Gelukkig alles is weer goed, maar niet vanouds.
“Houdt Mij niet vast” zegt Hij “Ik ga naar de Vader, Die ook jouw Vader is.”


En als Ik weg ben, ga Ik  Iemand anders sturen. Diegene zal tot in eeuwigheid bij je zijn.
Wat is het een geheim, een mysterie.
Van de Here Jezus moest zij telkens afscheid nemen. En de Trooster, de Er bij Geroepene nooit meer.
Dat is mooi en toch..Toch blijft ze heimwee houden en verlangt ze naar.
Verlangt ze naar het moment dat ze Hem weer mag zien. Hoe groots zal dat zijn.
Toch voelt ze zich soms eenzaam. En zou ze willen dat Hij op een onverwacht en ongedacht moment voor haar stond.

Zou ze Hem van alles willen vragen. Haar onrustige hart als een beker tot op de bodem aan Zijn voeten leeggieten.
Woorden vinden aan en zuchten om. Zingen in klaagzangen en dansen tot aan de vroege morgen. Voor Hem als een offer en een opklaren van de bewolkte ogen. Het zicht wat helder word en klaterende klanken die ontspringen als een fontein vanuit haar binnenste.
Hij heeft het immers Zelf gezegd.
Ga maar, ik houd U niet meer vast. Ga maar, ik weet dat U Uw beloften houdt.

@Lineke



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...