woensdag 24 mei 2017

Een glas koel water op een hete zomerdag is ze..



Wat is de natuur toch prachtig. 
Vandaag heb ik verschillende keren mijn stalen ros tevoorschijn gehaald en ben gaan fietsen. Even buiten ons dorp waan je je in je jeugd. 
Een weggetje dat meandert tussen groene weilanden met vissers aan de kant, die stil zitten te turen naar hun dobber en een onbeweeglijke standbeeld vormen. Er lopen hondjes en baasjes die groeten en jeugd met koptelefoons op hun hoofd die verbonden zijn aan smartphones komen je tegemoet fietsen. 

Even ben ik de weg kwijt. want ik zoek een adres, waar ik gratis twee paar nieuwe oorbellen kan halen.
Ze zijn aangeboden op de weggeefhoek en ik was de gelukkige.
Deze zijn echt nieuw. Ik heb al eerder mijn ros bestegen voor hetzelfde doel. Maar toen werd er de voordeur geopend en kwam me een rookwalm tegemoet en werd me een beduimeld zakje met oude oorbellen overhandigd.
Ik bedankte de mevrouw in een bevlekte sweatshirt en ik meende dit oprecht.
Niet ieder heeft dezelfde principes als ik heb op het gebied van hygiëne en deze mevrouw was echt hartelijk.
En daar gaat het tenslotte om. We helpen elkaar en komen elkaar tegemoet. We maken met elkaar de wereld een beetje mooier en dat is zo hard nodig.

Zoals jullie weten wordt mw. B. Twee keer per week uitgelaten door I. en haar begeleidster.
Wat is dat een geschenk voor mij. Niet het uitlaten op zich ,want daar ben ik zelf toe in staat.
Maar om contact te hebben met I. Is een verfrissing als een koel glas water op een hete zomerdag.
I. is heel attent. Ze brengt bloemen mee, die ze onderweg geplukt heeft en vraagt de volgende keer of de bloemen nog goed zijn.
Ze vraagt na een paar dagen als ze mw. B. komt uitlaten, hoe het in het ziekenhuis was.
Ze verrast me met haar oprechte en liefdevolle belangstelling.
Het is echt een toffe meid. Laat ze dan beperkt zijn en anders begaafd, maar juist dat maakt dat ze zo’n mooi mens is. Mw. B. en ik genieten van haar. Mw. B. springt huizenhoog als ze haar ziet en jankt luidkeels van blijdschap.
Wat zou de wereld koud en kil zijn als we mensen als I. zouden missen.

@Lineke


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Het dal van de mens.

Daar staat hij dan, een mens Achter hem ligt zijn gevechtstenue In een hoopje op de grond, niks meer waard. Hij voelde zich er sterk...