vrijdag 30 juni 2017

De tafel.


Ze zit aan haar tafel in haar huis. Ze kijkt naar haar schatten, die ze uitgestald heeft. Schatten die bij haar horen, die alles over haar vertellen.
Een stapeltje boeken. Een hoopje schelpen gevonden op het strand. Kleurige stofjes, want ze houdt zo van stofjes en kleurtjes. Kwasten en verf om te schilderen. Het hoort bij haar. 

De wind.


Ze hoort de wind om het huis huilen.
Hij probeert via kieren naar binnen te komen. Maar ze heeft haar deuren gesloten. Dat wat op tafel ligt is van haar en daar blijft hij af. Denkt ze.
Toch lukt het de orkaankracht binnen te dringen.
De storm raast over de tafel en neemt al haar kostbaarheden mee. In een vlaag is het verdwenen en word haar tafel bedekt met de rotzooi van hem.
Ze wordt gedwongen er naar te kijken, omdat hij het wil.
Haar schatten zijn nergens meer te vinden. En alles van hem vult haar tafel.
Hoe is het de wind gelukt om binnen te komen?

De dichte deur.



Soms zijn er mensen die een gesloten deur niet accepteren. Die het “tot hier toe en niet verder” zien als een uitdaging om de deur open te breken.
Vaak gaat het met een dubbele agenda. Ze kloppen aan en lijken belangstelling voor jouw kostbaarheden te hebben. Zullen we ze samen eens bekijken? Die schelpen, boeken en schilderijen?
Maar de ervaring heeft geleerd, dat als deze mensen binnen zijn, je tafel leeg vegen om er hun schatten op te leggen.
Het is niet zo dat ze jouw schatten laten liggen en kijken of die van hun er bij passen. Nee, jij moet je tafel leegmaken, jezelf leeg maken.
En dat onder het mom van de liefde en van Jezus, Die ons leert de minste te zijn en allerlei andere Bijbelteksten die in hun straatje passen en waarmee ze jou onder druk willen zetten.

Verborgen pijn.


Ze doen het niet zonder reden. Vaak zit er een verborgen pijn uit een ver verleden die niet is verwerkt.
Afwijzing bijvoorbeeld. En telkens als ze afgewezen worden, raakt het de pijn en zien ze jou als oplossing. Jij moet die pijn wegnemen.
Helaas dat gaat niet meer. En helpend is het ook al niet.
Het is belangrijk om te weten dat er een tafel klaar staat.
Een tafel die gedekt is met gebroken brood en wijn.
Hij is gedekt met schatten uit de hemel. 
Daar mag je eten en drinken van de Bron die nooit opraakt.



@Lineke

woensdag 28 juni 2017

Voorpret?

Toen ik op een zondagavond in februari op een reis naar Israël stuitte, terwijl ik aan het surfen was ging mijn hart sneller kloppen. 
Deze reis zou ik willen maken. De reisleider is een bekende van me en vanwege vroegboek korting moet ik er snel bij zijn.
Ik bel mijn beste vriendin en we besluiten samen: “We doen het”
De eerste aanbetaling wordt gedaan. Maar dan breekt de spanning door.
Vragen als “Wat heb ik nu gedaan?” “Was dat wel wijs?” “Kan ik het allemaal financieel rondkrijgen?” “En mijn hondje dan?” maken dat ik het voorgevoel heb, dat het toch wel niet door zal gaan.
Jaren van geïsoleerd zijn, vanwege huiselijk geweld, ernstig ziekzijn en operaties en behandelingen hebben er ook toe bijgedragen dat ik tevreden ben met het leven van alledag en dat uitbreken en een reis maken voelt, alsof ik het niet meer verdien.
Het is vertrouwen dat je in de storm bewaard blijft, maar dat de zon opnieuw overvloedig kan schijnen en je achterover mag leunen om te genieten is een ander verhaal.
Dus hing er de afgelopen maanden een wolk van zorgen boven mijn hoofd.
En natuurlijk was ik poepiezuinig, want lenen voor een reis is er niet bij. Ik had het besproken en zou het geld ook bij elkaar zien te krijgen.
En ik kan je vertellen: “Het is gelukt” En nu is het nog zes weken voordat we gaan.
Ik verheug me erop en zie ik er naar uit. Ik speur het internet af voor lekkere wandelschoenen, ben bij Zeeman geweest en een zonnebrandcrème met hoog beschermingsfactor op de kop getikt.
Een E-book van Lynn Austin gedownload, wat gaat over haar reis door het land waar Jezus leefde en haar hielp in haar zoektocht naar een dieper geloofsleven.
Ik snuffel aan zonnehoedjes en petjes bij de kringloop, pas ze voorzichtig, want ik was mijn haar iedere dag. Ik bekijk ze kritisch.
De vraag is wat er van over blijft, als ik ze uit de wasmachine haal. Want om nou met een flubberding op mijn hoofd te lopen vind ik ook niet zo geslaagd.

Eigenlijk ben ik nog steeds bezig met de praktische kant van het verhaal en durf me nog niet over te geven aan de blijdschap die ik diep van binnen voel.
De vreugde die voortkomt uit het feit dat ik in het vliegtuig zal stappen, met El Al zal reizen, de taal zal horen waarin ik me een jaar lang heb verdiept en een poging deed er een hap en snap van te begrijpen.
Mijn ogen zullen overlopen, als ik voet zet op Israëlische bodem, als ik geduldig in lange wachtrijen voor de douane zal staan.
Als de palmbomen zullen ruisen en de zwoele wind in mijn gezicht blaast.
Dat de diep verborgen bron, waarin het heimwee ligt, geopend zal worden en ik thuis zal komen.
Waar mijn tranen mogen stromen, vanwege al het leed, wat er onder de strijd voelbaar is.
Ze zijn me lief, ze zijn me zo kostbaar.
Nooit gedacht dat ik er nog eens naar toe zou gaan en nu is het dan bijna zover.
Maar ik kan het pas echt geloven, als ik er ben.

@Lineke


dinsdag 27 juni 2017

Er is meer tussen hemel en aarde,


Vanochtend liep ik met mw. B. op het bruggetje voor ons huis. Mw. is dol op kleine kinderen, grote mensen en alles wat beweegt. Ze wil het liefst iedereen begroeten en ze is heel sociaal.
Alles wat bijzonder is, doet haar stilstaan en word aan een grondige observatie onderworpen. De bus, die regelmatig langsrijdt en voor het huis stopt ziet een stokstijf hondje, die geen meter meer beweegt, want men moet zien wie er allemaal uit en in stapt.
Is het misschien de mevrouw, die denkt dat ze een speciale band met mw. B. heeft? Als ze elkaar ontmoeten vind er een woordeloos knuffelcontact plaats en na geduldig, maar ook wat bevreemd wachten mijnerzijds, kunnen we weer voorwaarts.
Vanochtend kwamen we een mooi meiske tegen met moeder op het bruggetje.
Meiske kon nog niet praten, maar kleine kreetjes maakten duidelijk dat ze gecharmeerd was van mw. B.
De ervaring heeft me geleerd om mw. B. in zitstand te zetten en af te wachten hoe het verder zal verlopen. Een klein vingertje priemt voorzichtig richting neus en ik weet dat mw. B. kleine kusjes uit gaat delen.
Meiske babbelt onverstaanbaar, maar aan de intonatie van haar stemmetje maken we op, dat ze het geweldig naar haar zin heeft, alsook mw. B.
Moeder wil, net als ik, haar reis vervolgen, maar daar komt niets van in.
Mw. B. en meiske hebben meer tijd nodig. Ze vertelt haar hele verhalen en tikt met haar vingertje op verschillende plekjes op het bruggetje voor mw. B.
Ik snap er echt helemaal niets van. Maar blijkbaar is het ook niet voor mij bedoeld.
Mw. B. begrijpt het wel en dat is het belangrijkste.


@Lineke

donderdag 22 juni 2017

Over water..en de kraan stroomde maar..

Met deze zomerse dagen is één van de eerste dingen die ik ’s ochtends doe de waterbakken van de beestjes uitgieten op de bloeiende planten op het balkon. 
Daarna worden ze omgewassen en opnieuw met vers water gevuld.
Terwijl ik er zo mee bezig was en de kraan zag stromen bedacht ik me dat ik heel dankbaar mag zijn.
In Togo, waar ik twee keer ben geweest, staan ze ’s ochtends om vijf uur op en lopen met grote gele containers op hun hoofd om water te halen.
Voordat het te warm word, hebben ze hun watervoorraad aangevuld.
Stel je voor, dat ik om vijf uur op moet staan en met een zware container mijn water moet gaan halen. Wat zijn we toch verwend. Ik sta er helemaal niet bij stil en douche, was af, geef planten ruimschoots water, zet koffie en thee en na een plas spoelt mijn toilet weer schoon.

Al mijmerend loop ik naar de slaapkamer om mijn bed recht te trekken.
En wat denk je? Ik kom terug in de keuken en de warmwaterkraan stroomt dat het een lievelust is. Met al mijn gedroom had ik hem vergeten dicht te draaien.
Een lach ontglipt me.

Maar het houd een verder mijmeren niet tegen.
Ik denk aan een vrouw, die ik ken uit verhalen.
Ze woont in een dorp en zoals het in een dorp gebruikelijk is, weet iedereen alles van haar.
Haar dorpsgenoten weten, dat ze samenwoont met een man. Maar en daar gaat ze zelf onder gebukt, het is inmiddels haar vijfde relatie. Vier mannen heeft ze gehad en deze vijfde is haar man niet.
Ze schaamt zich, ze weet dat er achter haar rug om geroddeld word. 
Nooit heeft ze kunnen vertellen, wat de reden was van al die mislukte verhoudingen.
Het is gissen en raden. Misschien kan ze niet alleen zijn. Of haalt ze haar eigenwaarde in het hebben van een man. Het kan zijn dat seksueel misbruik in haar jeugd, haar beeld van hoe het mag zijn, vertroebeld heeft.
En denkt ze dat ze geen goede man verdient. Wie zal het zeggen? Het wordt haar niet gevraagd, nee, ze wordt weggezet onder een oordeel. Slechte vrouw en haar nood blijft verborgen.
Dat maakt dat ze midden op het heetst van de dag haar huis uitkomt. Als iedereen in hun weldoortimmerde huizen verblijft en een middagdutje doet, komt zij naar buiten. Ze neemt haar container mee en vult het met water bij de dorpsbron. Een eenzame vrouw gebukt onder schuld en schaamte. Verborgen achter een sluier van wanhoop en verdriet.
==============================================================
 Ze doet me denken aan de vrouw die ik ooit verpleegd heb. Ze was ernstig ziek en had verzorging nodig op intieme plaatsen. Het dagelijks verzorgen schiep vertrouwen en ze bekende dat ze samenwoonde. Haar gewelddadige achtergrond had gemaakt dat een huwelijk met haar huidige relatie er niet meer in zat. Maar terwijl ze zich had laten dopen en omringt werd door warme kerkgenoten na haar samengaan met deze man lieten ze haar alleen. En nu vroeg ze aan mij of ze wel in de hemel zou komen, als ze zou sterven en dat zou heel binnenkort aan de orde zijn. Ik kon haar vertellen dat Jezus 
verder kijkt dan de buitenkant en begaan is met de nood van vrouwen, En dat ze mag vertrouwen en ik heb het bijna in Jezus Naam gezegd, dat ze naar Huis mag gaan.
==============================================================
Op een dag zit er een vreemde man bij de bron. Hij heeft een omweg gemaakt om met haar in contact te komen.
Hij vraagt haar om water. Ze slaat haar ogen op en kijkt in liefdevolle ogen. Ze peilen en kijken op de bodem van haar hart. Die man legt heel haar ziel bloot met Zijn ogen en Zijn Woorden. Hij vertelt haar dat Hij de Gezondene is en dat Hij ook voor haar komt.
Ze rent het dorp in. Ze vergeet haar schaamte en schande, ze benoemt het zelfs om haar dorpsgenoten te overtuigen dat Hij Degene is waar ze al zolang naar uitgekeken hebben.
En dan ontdekt ze dat haar dorpsgenoten in hun weldoortimmerde huizen en hun succesverhalen ook een nood hebben. Ook zij kampen met een innerlijke leegte, die alleen gevuld kan worden door Hem.

Integendeel, wat voor de wereld dwaas is, heeft God uitverkoren om de wijzen te beschamen, en wat voor de wereld zwak is, heeft God uitverkoren om wat sterk is te beschamen; en wat voor de wereld onaanzienlijk en veracht is, heeft God uitverkoren, dat, wat niets is, om aan hetgeen wèl iets is, zijn kracht te ontnemen. (1 Kor.6: 27,28, NBG)


@Lineke



dinsdag 20 juni 2017

Vieze ramen.


Als alle deuren openstaan, vanwege de warmte, hoor je nog weleens wat.
Vanochtend hoorde ik de glazenwasser praten, die voor 12,50 het woonkamerraam wil poetsen. Ze komen eens per 2 maanden, maar ik geef liever het bedrag aan iets anders uit.

Het gevolg is dat mijn ramen de troep van de bovenbuurvrouw opvangen. Ze zien er dus niet uit. Spinnenwebben en allerlei andere viezigheid hangt er aan als ik door mijn raam kijk. Dus negeer ik het gewoon. Dit lukt ook door de jaloezieën die ik half dicht heb.
Maar vanochtend was ik er klaar mee.
Ik boog me over het balkon en maakte een deal met de beste man. Natuurlijk wel voor dezelfde prijs als de rest van de flat. Maar wat fijn is dat ik hem mag vragen als het weer te gortig word.

Helder zicht.


Wat is een helder zicht belangrijk. En wat is het lastig om moeilijke dingen onder ogen te zien.
Troep, vuiligheid en spinnenwebben, je negeert ze liever.
Je hebt ermee leren leven en bent er door gevormd.
Af en toe heb je een glazenwasser nodig, die ramen schoon spoelt, zodat je bevrijd en ponden lichter je weg kunt voorzetten. Vooral als situaties heel lang hebben geduurd en je genoodzaakt was om te blijven heeft het alle kans gehad je zicht op jezelf te vertroebelen.
Maar de Heer wil je glazenwasser zijn.

In één keer.


Niet dat Hij het in één keer doet. Telkens pakt Hij weer een raam aan en mag je de troep samen met Hem onder ogen zien. Dan word het geen kwestie meer van negeren, maar van regeren.
Want door het Kruis van Jezus wil de Heilige Geest regeren over je gebrokenheid en pijn.

 Een valkuil.


 Een valkuil is om als je je ramen bekijkt te schrikken en wanhopig te worden.
Hoe word dit ooit nog weer een stralende ruit ? 
De Oplossing is om het telkens uit handen te geven en in Handen te leggen.
Want Degene die jou schiep neemt ook graag de verantwoordelijkheid voor al je misvormingen.
Hij, de Schepper kan herscheppen totdat Hij zegt: “Het is goed.”


@Lineke
.


maandag 19 juni 2017

Geven wat je hebt ontvangen.



Ook dit jaar was er weer een Selahdag. 
Een Selahdag is een dag voor en door vrouwen, die vanuit stichting Selah hun gasten op allerlei manieren verwennen.
Bij aankomst word je allereerst opgewacht door mannen. Echtgenoten van het team die je de weg wijzen naar een goed parkeerplekje. Omdat ik al vaker naar een weekend ben geweest, word ik bij name genoemd.
Alleen dat al verwarmt. Zegt de Heer niet tegen Mozes dat Hij hem bij name kent?

Voordat  je de deur binnenstapt, loop je over een rode loper, die voor je is uitgerold. 
En opnieuw word je hartelijk begroet en krijg je allerlei verrassingen in je handen gedrukt.
Benieuwd loop je de zaal in, waar om iedere stoel een kleurige doek is gewikkeld.
Zo zie je een rij met blauwgroene rugleuningen en daarvoor weer een rij met rozerode leuningen.
Verwachtingsvol naar wat de dag ons gaat brengen nemen we plaats.
Het is pure genade, dat ik deze dag mee mag beleven.
Stond ik vorig jaar op het punt om af te reizen, kreeg ik een telefoontje van mijn broer dat mijn moeder stervende was.
En nu was ik geveld door wondroos en een urineweginfectie.
Maar omdat er een gebedsteam gedurende de week aan het bidden is en je word uitgenodigd middels een mail om je eventuele gebedspunten op te sturen, werd er voor me gebeden.
En zo mocht ik toch de dag, zij het ’s middags achter in de zaal  op twee stoelen, mee beleven.
Ook dat is prima, je mag gewoon jezelf zijn, zoals de spreekster van die dag Marianne Grandia zichzelf is.
Ze vertelt, dat ze het niet over haarzelf wil hebben. En dat lukt haar heel goed.
Ik zou misschien zelf wel in de verleiding komen om een podiumplek tot eer en meerdere glorie van mij en ik te laten zijn.

Het thema van de dag is “Dansen in de regen” Maar het word geen promotie van het boek wat ze onlangs heeft geschreven.
Iets wat ze vertelt aan het begin van haar toespraken.
Toespraken met heel veel ruimte voor Gods Woord zoals en dan maak ik maar even reclame, ook in haar boek te vinden is.
Een lunch, allerlei presentjes en de dag word heel bijzonder afgesloten met een prachtige glazen fles waar we onze tranen( symbolisch in een plastic zakje gevuld met doorzichtige bolletjes)  mogen brengen. En dat raakt me.
Het trekt de stop, die in mijn traanbuizen zit er uit.
De fles wordt door twee mannen neergezet bij het Kruis vooraan op het podium. Ik bedenk me dat al die vrouwentranen de Voeten wassen van onze Here Jezus.
We krijgen een klein flesje mee naar huis gevuld met tranen en de boodschap dat God onze tranen opvangt om ze te drogen als we bij Hem thuis komen.

Wat maakt voor mij een Selahdag of weekend zo bijzonder?
Het is niet alleen de verbale boodschap die opbouwt en herstelt.
Het zijn de talloze non-verbale signalen afgegeven door een team dat uitdeelt wat ze zelf hebben ontvangen.
Er is geen groepsdruk, geen manipulatie. Er is veiligheid, ingebed in een wekenlange voorbereiding om de vrouwen een prachtige dag te bezorgen.

En deze voorbereiding spreekt uit ieder detail.
Als beelddenker komt dat bij mij binnen en geniet ik van ieder onderdeel wat door liefdevolle handen is klaargemaakt. 
Als ik thuiskom zet ik mijn tranenflesje op mijn nachtkastje. Ik kijk ernaar en ervaar de Heer heel dichtbij. En terwijl ik uitrust op mijn bed, rollen er tranen over mijn wangen en besef ik dat er tedere Vingers ze opnemen en ze in een fles bewaren. Ik voel me schoon en verfrist van binnen.
Ja, ik kan het je echt aanraden om een Selahdag te gaan bezoeken.
Of om een weekend apart te zetten en te gast te zijn bij een onvermoeibaar team van vrouwen.

@Lineke 

Meer informatie over de Selahdagen en weekenden kun je vinden op de site. 


vrijdag 16 juni 2017

Gebroken om vrucht te dragen,.




Lieve Vader,

Wat is het fijn als je na flink ziek zijn weer wat opgeknapt bent. Een klein stukje met mw. B. leverde mooie plaatjes op.
Lieve Vader, Het was alsof mijn ogen schoon waren gespoeld door een frisse zomerbui na een droge hete dag. Het groen stak af tegen het rimpelende water en het water nam de kleur aan van de blauwe lucht. Het gras rook fris en de zon scheen vriendelijk glimlachend op mijn gezicht.

Weet U, het voordeel van ziekzijn is dat je alles in een lager tempo doet en daardoor open staat voor de boodschap die U iedere dag opnieuw aan mij verteld.
Maar ik wil meedoen aan de roes van de wereld om mij heen. Ik wil erbij horen immers? 
De wereld van: We willen productief zijn, geliefd en geaccepteerd.
Dus zetten we al onze poriën open voor de stemmen die er op ons afkomen.
Terwijl er ook een onzichtbare wereld Uw wereld, die ons toefluistert, dat we er mogen zijn zoals we zijn. 
Ziek, gehandicapt, gescheiden, afgewezen. Vanuit die onzichtbare wereld wordt ons verteld dat niets van dat alles ons kan scheiden van de liefde van U,  die U Vader,  geschapen heeft in het offer van Uw Zoon.
En dat die onvoorwaardelijk liefde ons wil dragen door dit leven heen.
We gaan de weg, die Jezus is gegaan. Hij gaat voorop en waar we nu zijn, is Hij al geweest.
We mogen delen in Zijn lijden. Een voorrecht is het, hoe gek het ook klinkt misschien.
Want we zijn als een graankorrel, als druiven.
En als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft kan ze geen vrucht voortbrengen. We worden een gebroken brood om onszelf te geven.
Als de druif niet rijpt, kan ze niet geplet worden en gisten tot wijn.

Lieve Vader, leer mij het geheim van gebroken leven.
Help mij om niet te vragen naar het waarom van dit alles.
Maar help mij om Uw Zoon te vergezellen op de weg, Die Hij mij is voorgegaan. Lieve Vader wilt U zo genadig zijn het beeld van Uw Zoon Jezus in mij uit te werken?

Dankbaar en stapje voor stapje vervolgen we onze weg.
Totdat het Woord : “Het is volbracht” de werkelijkheid zal zijn.

==============================================================

 Vrienden, laat u niet in de war brengen door de vuurproef die u zult ondergaan, want die was te verwachten. Daaruit zal blijken of u op God blijft vertrouwen. Eigenlijk moet u blij zijn zelf iets te ervaren van wat Christus heeft doorgemaakt, want op de dag dat Christus zal laten zien hoe groot en machtig Hij is, zult u een geweldige blijdschap met Hem delen. 1 Petrus 4:12-13

============================================================

Maar wij hebben deze schat in aarden vaten, zodat de kracht, die alles te boven gaat, van God is en niet van ons: in alles zijn wij in de druk, doch niet in het nauw; om raad verlegen, doch niet radeloos; vervolgd, doch niet verlaten; ter aarde geworpen, doch niet verloren; te allen tijde het sterven van Jezus in het lichaam omdragende, opdat ook het leven van Jezus zich in ons lichaam openbare. 2 Kor.4:7-12

=============================================================

Daarom geven wij het niet op. Hoewel ons lichaam zwakker wordt, wordt onze innerlijke kracht met de dag groter. Onze moeilijkheden en pijn zijn uiteindelijk niet zo groot en zullen ook niet zo lang duren. Maar het gevolg ervan is dat wij voor altijd in Gods heerlijke nabijheid zullen leven. Dus kijken wij niet naar wat zich voor onze ogen afspeelt, maar wij kijken uit naar wat wij nu nog niet zien. Alle zichtbare dingen zijn tijdelijk, maar de dingen die nu nog niet zichtbaar zijn, zullen eeuwig blijven.  2 Kor.4: 16-18

=============================================================


Ik ben ervan overtuigd dat niets ons kan scheiden van Gods liefde. De dood niet, het leven niet, engelen niet, bovenaardse krachten niet, de dingen van vandaag niet, de dingen van morgen niet. Nee, er is geen enkele kracht die dat kan. Hoe hoog we zijn gestegen of in welke diepte wij ons ook bevinden, niets in de hele schepping kan ons scheiden van Gods liefde, die ons gegeven is in Christus Jezus, onze Heer. Romeinen 8:38-39




@Lineke

donderdag 15 juni 2017

Gods goedheid in het land der levenden,





Want Hij doet mij schuilen in Zijn hut

   
   
op de dag van het onheil.

   
Hij verbergt mij in het verborgene van Zijn tent,

   
   
Hij plaatst mij hoog op een rots.

Nu heft mijn hoofd zich omhoog

   
   
boven mijn vijanden, die mij omringen.

   
Ik zal in Zijn tent offers brengen onder geschal van trompetten;

Van vrijdag-op zaterdagnacht voelde ik me niet zo lekker. Wat er aan de hand was wist ik niet, maar dat het niet goed was, wist ik wel. Nu probeer ik altijd oorzaken te zoeken en ik ga vaak van stress uit. Stijve nek en pijnlijke spieren op de een of andere manier had ik me te druk gemaakt,
 dacht ik.
Zaterdagmorgen werd ik zieker. Tot ik begon te klappertanden en te rillen en ik geen controle meer had over mijn lijf.
Ik kroop in bed onder een stapel dekbedden en spreien en nog was ik ijskoud en schudde en klappertandde
Omdat ik meer dan eens patiënten met een z.g. koude rilling heb verpleegd, wist ik wat er aan de hand was.
Al klappertandend  belde ik de Hap en al gauw stonden ze bij mijn bed.
Inmiddels was het rillen en klappertanden overgegaan in hoge koorts.
De arts constateerde een urineweginfectie en wondroos aan mijn oedeemarm.
Ze schreef paracetamol en een antibioticakuur voor. Mocht het niet aanslaan en de wondroos uitbreiden moest ik worden opgenomen.
Tijdens de koude rilling voelde ik me zo ziek en dacht aan het sterven.
Maar gelukkig knapte ik op en brak de koorts door.
En nu bedenk me hoe de Heer voorzag en voorziet. En komt de tekst in mijn gedachten:

Als ik toch niet had geloofd dat ik de goedheid van de HEERE   zou zien in het land van de levenden,  ik was vergaan.

Ten eerste was mijn vriendin die normaal in de middag komt al bij me. Dat gebeurt nooit.
We hadden eerder afgesproken, niet wetende dat dit zou plaats vinden.
Ten tweede kwam een lieve zus Bella halen en zag het ook gebeuren. Als ik alleen geweest was, was ze bij me gebleven.
Ten derde was de Hap er direct en waren ze uitermate vriendelijk, behulpzaam en adequaat.
Ten vierde mocht Bella een heel weekend uit logeren.
En zo kan ik door gaan. Mensen die baden, boodschappen deden, meisjes die Bella uitlieten. Mijn vriendin, die mijn huis poetste.
Allemaal tekenen van Gods voorzienigheid en goedheid in het land der levenden.
Want Hij wil niet dat we vergaan. 
Hij helpt en steunt en dekt onze tafel voor het oog van onze vijand.

@Lineke


                        

dinsdag 13 juni 2017

Is er uitzicht?


Lieve Vader,

Het zal U wel vaker gevraagd worden.
Waarom? Waarom moet mij dat overkomen?
Waar heb ik dat aan verdiend?
 Ik heb altijd goed geleefd. Ieder het zijne gegeven. Nog nooit een mens kwaad gedaan. Terwijl er hele slechteriken rondlopen, die het voor de wind gaan en die voor het vaderland weg leven.
Ze hebben nergens schuldgevoelens over, vragen zich nooit iets af en het gaat hun goed.
En kinderen van U daarentegen worden soms achtervolgd door rampen.
Ik weet het, koning David stelde dezelfde vraag. En dat deed me goed toen ik dat las.
Hij schrijft:

 Zie, zo zijn de goddelozen,altijd onbezorgd vermeerderen zij het bezit. Maar tevergeefs heb ik mijn hart rein gehouden,mijn handen in onschuld gewassen.De ganse dag word ik geplaagd,mijn bestraffing is er elke morgen. Indien ik gezegd had: Ik zal aldus spreken,zie, dan ware ik afvallig geweest  van het geslacht uwer kinderen.Ik tobde erover om dit te begrijpen,een kwelling was het in mijn ogen, totdat ik in Gods heiligdommen inging,en op hun einde lette.Waarlijk, Gij stelt hen op glibberige plaatsen,Gij doet hen instorten tot puin. Hoe worden zij in een oogwenk tot een voorwerp van ontzetting,zijn zij verdwenen, vergaan door verschrikkingen; gelijk een droom na het ontwaken, o Here,versmaadt Gij, als Gij opwaakt, hun beeld.
Psalm 73 :12-20

Weet U Vader, als David zich dit ook afvraagt, voel je je niet zo alleen in je worstelingen.
En wat me ook  heeft geholpen, is niet meer te vragen naar het waarom.
Want met de vraag “Waarom moet mij dat overkomen” maak ik mezelf klein.
En ik ga me met anderen vergelijken die hebben wat ik niet heb. En dat is niet de juiste weg.
Het is zaak om te kiezen voor je eigen pad. En je eigen wonderlijke weg te  omarmen.
Want U hebt met ieder mens een plan.
En U hebt ons geplaatst hier op aarde met het oog op deze tijd.
U vormt ons dwars door alle omstandigheden.
We moeten leren leven met een gebroken hart.
Maar we mogen rusten in het gebroken Hart van Uw Zoon. Uw Zoon Die eens uitriep : “Het is volbracht”
En met dat uitzicht kunnen we verder.

@Lineke



zaterdag 10 juni 2017

Zinloos..


Lieve Vader, 
Mijn huis is schoon. Daar ben ik echt blij mee. Blij dat U mij de kracht hebt gegeven en dat ik nu rond kijk in een opgeruimd huis.
 Omdat ik iemand ben die veel in haar hoofd zit, is het nog weleens chaotisch om me heen. Je hoeft nu ook weer geen lieslaarzen aan om er door te komen. Gewoon hier en daar wat.

Wat is rouw en verdriet een lastig gegeven. Je moet je er als het ware bij neerleggen. Het is als een nauwe tunnel en je probeert af en toe er een zingeving aan te geven. Een ontsnapping kan zijn, dat je heel geestelijk word en je je indenkt, dat je een geweldige bediening, dankzij de rouw, zult krijgen.
Maar dan vlieg je als een vogel, die de ruimte wil benutten tegen de wand van de tunnel en blijf je eerst wat versuft liggen.
Het heeft hetzelfde effect als toen ze tegen me zeiden dat ik iedere morgen moest zeggen dat er geen ernstige ziekte mijn tent zou naderen, terwijl ik aan de chemo was. Vanuit het verlangen om te ontsnappen aan die werkelijkheid ben ik daar ook mee bezig geweest en raakte voor een moment boven mijn theewater .
Weet U Vader, het lijkt zo zinloos het verdriet en die pijn. Die gebrokenheid. Je kunt er echt geen succesverhalen mee boeken.
Je bent niet in staat om hoog te springen, hard te lopen of andere opzienbarende prestaties te leveren. Dat zou toch mooi zijn. Daarmee zou ik U toch de eer geven en een getuige zijn van U. Als ik midden in mijn verdriet een geweldige volgeling van U zou zijn. Dan zouden mensen zien, dat U leeft toch?
Maar nu is het alleen maar stil en verdrietig en bots ik tegen stijve spieren en misselijkheid aan.
Weet U wat mij verbaasde in Jesaja 61?
Dat U de rouwenden, de gevangenen en de gebrokenen van hart op zo’n manier zal troosten dat het volgende er over geschreven staat.

En men zal hen noemen: Terebinten der gerechtigheid, een planting des Heren, tot zijn verheerlijking.
4Zij zullen de overoude puinhopen herbouwen, het verwoeste uit vroeger tijd doen herrijzen en de steden vernieuwen, die in puin liggen, die verwoest hebben gelegen van geslacht op geslacht.
5 Vreemden zullen gereed staan om voor u de kudden te weiden, vreemdelingen zullen uw akkerlieden en uw wijngaardeniers zijn; 6maar gij zult priesters des Heren heten, dienaars van onze God genoemd worden; gij zult het vermogen der volken genieten en u op hun heerlijkheid beroemen.

Lieve Vader, dat bedenk je toch niet hé? 
Dat kan niet anders, dat moet U wel zijn.
Liefs van Lineke


vrijdag 9 juni 2017

Broken things.


Lieve Vader, het is vrijdag en tijd om het huis te poetsen.
Ik heb U al om kracht gevraagd, maar op mijn bureaustoel zit lijm. Ik kom er maar niet van af.
Ik weet, U tilt mij niet op en zet me in de badkamer neer met een emmer sop. Zelfs pakt U niet de doek en de dweilstok en begint er maar aan. Alhoewel U Uw vrienden bij de voeten nam om ze te wassen. Hoe nederig is dat Heer.
Mijn hart ligt in duizend stukjes op de vloer. Ik kom in de verleiding er naast te gaan zitten en die kleine deeltjes te nemen om ze tot een geheel te maken.
Zodat mijn hart weer heel is. Weet U, het vuur van het onverwachte verdriet deed mijn hart uiteenspringen. Het vuur van de liefde woonde er en ineens werd het ondergedompeld in een ijskoud bad. En toen bleef het niet meer heel, maar klapte uiteen.
En nu zit ik daar te midden van de splinters.
Zou ik ze pakken, dan gaan mijn handen bloeden. Dat is niet de weg Heer maar hoe dan wel?
Zal ik de scherven aan U overlaten, ze brengen aan de voet van Het Kruis?
Uw Handen, Die voeten wassen hebben gebloed aan de scherven van ieder mensenhart. U weet wat er nodig is om harten te helen.
En nu ga ik mijn huis maar soppen.

Vreugde in plaats van rouw
De Geest van God de Here rust op mij, omdat de Here mij heeft gezalfd tot brenger van goed nieuws aan mensen die lijden en worden onderdrukt. Hij heeft mij gestuurd om mensen met gebroken harten te troosten, voor gevangenen vrijlating uit te roepen en hen die opgesloten zitten, te bevrijden. Hij heeft mij gestuurd om aan mensen in de rouw te vertellen dat de tijd van Gods genade voor hen is gekomen, maar ook de dag van zijn toorn tegen hun vijanden.
Aan allen die in Israël rouwen, geeft Hij schoonheid in plaats van as, vreugde in plaats van rouw, lof in plaats van neerslachtigheid. Want God heeft hen geplant als sterke en rechtvaardige eiken ter wille van zijn eigen glorie.

Jesaja 61:1-4


@Lineke.



woensdag 7 juni 2017

Here she is. The road so far.


Ooit kreeg ze een boekje. Het droeg de titel “Annemarie gaat op reis.” Een meisje met een koffer in de hand sierde de voorkant. Ze kreeg hem van een meester die afscheid nam.
Die meester wist niet dat ze al heel lang op reis was. Niet naar andere plaatsen buiten haar. Nee, binnen in haar bezocht ze plekken. En ze kleedde ze mooi aan en ging er wonen.
Ook de meester had er voor gezorgd dat ze een nieuwe plek moest zien te vinden. Maar in haar jonge leven was ze hierin zo ervaren, dat het haar geen moeite kostte.
Wat ze niet wist is dat je dit niet ongestraft kan blijven doen. Op haar reis verloor ze steeds meer stukjes van zichzelf.
Toen kwam ze in een land te wonen waar het rustig was. En op een dag kwam er een boodschapper bij haar thuis. Hij vertelde van onvoorwaardelijke liefde en dat al ging ze wonen aan het uiterste van de zee, die onvoorwaardelijke liefde haar hand zou nemen om haar te begeleiden.
Ze deed de deur open en liet hem binnen.
Samen reisden ze naar de plekken waar ze achtergebleven was.
En telkens verwelkomden ze samen ieder meisje met de koffers. Onvoorwaardelijk Liefde vroeg dan of ze er bij mocht horen.
Ze stemde toe en nam haar aan de hand en samen knielden ze bij het Kruis en gaven hun hart aan Onvoorwaardelijke Liefde.
Zo werd ze op haar weg door het leven van binnen één. Haar koffer sjouwt ze niet meer mee. Ze laat hem openstaan om schatten uit te kunnen delen.

Want er zijn zoveel meisjes die weten waar ze het over heeft en die verlangen naar een Boodschapper van onvoorwaardelijke liefde. 

Met deze bijdrage doe ik mee aan de bloghop te vinden op Marijke haar blog. 


Wachten..


Vertrouw op de HEER met heel je hart,
steun niet op eigen inzicht.
Denk aan Hem bij alles wat je doet,
dan baant Hij voor jou de weg.
Spreuken 3:5-6

Als je aan de oever van een rivier staat en je ziet het water aan je voorbij gaan, dan kan het maar zo zijn dat je het gevoel krijgt dat jij beweegt in plaats van het water.
Als je in een trein zit die staat te wachten totdat hij mag vertrekken en de trein naast je gaat rijden lijkt het of jouw trein gaat rijden.
Ken je dat? Hoe betrekkelijk is ons inzicht. Maar hoe verleidelijk is het om toch te steunen op dat inzicht.
Vooral als er dingen gebeuren waar je geen verklaring voor hebt.
Als je dingen worden aangedaan, waarvan je weet dat je je zelf nooit zou doen.
Ervaringen die je van binnen verscheuren. Dan is de verleiding zo groot om jezelf heel klein te maken.
Het zal wel aan mij liggen. Ik zal het wel verdienen. De oorzaak zal wel in mijn jeugd liggen.
Ik heb een onveilige hechting meegemaakt. Ik kan dit niet. Ik ben gedoemd tot..

Wat zegt de Heer hier eigenlijk over? Heeft Hij het over onveilige hechting, over niet verdienen, wil Hij je klein maken, spreekt Hij over oorzaken in je jeugd?
Nee, Hij zegt, dat je niet mag steunen op je eigen inzicht. En dat het lijden wat je hier overkomt niet zal opwegen tegen de heerlijkheid die over jou geopenbaard zal worden. Romeinen 8:18
Hij zegt, dat als je gemeenschap hebt aan Zijn lijden, je ook zal delen in Zijn verheerlijking. Romeinen 8:17
 Hij vraagt van je te vergeven. Niet een maal, maar zeven maal zeventig maal. 
Matteüs 18:21-22
Is vergeven dan vergeten? Is vergeven geen boosheid meer voelen en geen pijn meer lijden? Nee vergeven is een keuze een wilsbesluit. Het is een erkenning dat jij het jou niet lukt, maar dat Hij het in jou moet doen.
Hij vraagt om niet te oordelen, maar het oordeel aan Hem over te laten. 
En weet je, daarin schuilt een geheim. Want steunen op je eigen inzicht verleidt tot oordeel. Want het is je oordeel over de ander of het oordeel over jezelf wat je klem zet.
Maar als je het oordeel aan God overlaat en het aan Hem overlaat om jou te wreken, dan zet je jezelf vrij. Doet het dan geen pijn meer, heb je er dan geen verdriet meer van?
Oh jawel, heel veel verdriet. Maar dan mag je wonen in de wonden van Jezus Die gestorven is aan jouw gebroken hart.
Maar Diezelfde Jezus zegt in Jesaja dat Hij gekomen is om te verbinden de gebrokene van hart. Om de as van rouw van je hoofd af te nemen en je een kroon op je hoofd te plaatsen.
Die de rouwkleed van je af zal nemen en een mantel van gerechtigheid om je schouders hangt.
Is dat van vandaag op morgen, dat het gebeurd? Nee, het is geduld oefenen. Maar het zal gebeuren. 
Want 
Ja, van oudsher heeft men het niet gehoord noch vernomen,
geen oog heeft gezien een God buiten U,
die optreedt ten behoeve van wie op Hem wacht. Jesaja 64:4


@Lineke

maandag 5 juni 2017

Shadowlands


Hoe graag ik ook schrijf, soms lukt het niet. Vooral als je met diepe verdrietige dingen geconfronteerd word, die je niet open en bloot op de blog wilt posten, word het een beetje lastig allemaal.
Toch mis ik het, want ik schrijf graag. Maar als ik halverwege ben, kan het maar zo zijn, dat ik me bedenk.
Wie zit nu te wachten op wat woorden van mij? 
Laat maar bedenk ik me, ik vind het goed zo.

Als je tegen een mist van verdriet aanloopt door omstandigheden kun je het gevoel hebben dat niemand je bereiken kan.
Shadowlands noemde C.S.Lewis het, nadat zijn vrouw overleed.
Lang was hij vrijgezel geweest en op latere leeftijd trouwde hij. Zijn vrouw was toen al ziek. C.S.Lewis bleef achter met het zoontje uit haar eerdere huwelijk.
Wat was hij verdrietig, hij verkeerde in shadowlands.

Een mist van verdriet. Geen hand voor ogen kunnen zien.
Of geen Hand voor ogen kunnen zien.
Je fluistert: " Heer waar bent U? Hoort U me wel en ziet U me wel?"
De dagen rijgen zich aaneen. Het word uitzitten totdat het beter word.
Maar wat is beter, waar moet het aan voldoen? Weer vrolijk, weer productief en weer volop schrijven?
En ben je werkelijk alleen in shadowland?

Wat heeft de Heer er Zelf over te zeggen?


Want zo zegt de Hoge en Verhevene, Die in de eeuwigheid woont en Wiens Naam heilig is: Ik woon in de hoge hemel en in het heilige, en bij de verbrijzelde en nederige van geest, om levend te maken de geest van de nederigen, en om levend te maken het hart van de verbrijzelden. Jesaja 57:15




Dus het is zo dat God in die mist aanwezig is en dat Hij er ook woont zoals jij. Juist dan woont Hij bij je en neemt de tijd de geest van de nederige levend te maken en het hart van de verbrijzelde. Als God bij je woont, dan is een zachte fluistering voldoende om Zijn aandacht te trekken. Dan ziet Hij elke traan die van je wang naar beneden glijdt. Dan ondersteunt Hij je van moment tot moment. Dan drinkt Hij koffie met je en moedigt je aan om toch maar te gaan koken, ondanks de tegenzin.
Dan ziet Hij je doorwaakte nachten, waarin het verdriet en het gemis zich niet langer laten weg moffelen.
Hij woont bij je om je te ondersteunen als het allemaal teveel is.

@Lineke



zaterdag 3 juni 2017

In het diepe water.



Gisteren heb ik een mijnpaal bereikt. Jaren geleden heb ik zwemles gehad. Ik had de zwemslag verkeerd aangeleerd en om het goed onder de knie te krijgen kreeg ik een aantal lessen en behaalde mijn diploma.
Maar als je het een tijdje niet hebt gedaan, kan het maar zo zijn dat je bang word.
Tenminste, zo was het in mijn geval.

Iedere week doe ik mee aan het fisiozwemmen. Een mooi verhaal is, dat de kosten vergoed worden. Niet door de zorgverzekeraar, maar door de gemeente Krimpen aan den IJssel.
Als je een uitkering krijgt, dan is 6,50 per week teveel. Terwijl het zwemmen zo goed voor me is.
Ik klopte aan bij de sociale dienst en na wat heen en weer gepraat heeft mijn gemeente besloten voor een jaar het therapeutisch zwemmen te vergoeden.
Om midden op de dag vanwege mijn handicap het zwembad in te gaan had, zacht gezegd, niet mijn voorkeur.
Maar nu het door de gemeente betaald word, ervaar ik het als een wekelijks cadeautje wat ik uit mag pakken.

Gisteren ging ik weer. Het groepje was deze keer erg klein en dat was voor mij de gelegenheid om het diepe bad in te gaan.
Ik durfde namelijk niet meer. Ik moest grond onder mijn voeten voelen. Als de angst toe zou slaan, moest ik kunnen staan.
Al zei de badjuffrouw dat ik goed zwom en dat het me prima zou lukken, ze kregen me niet uit het ondiepe water.
In mijn hoofd was ik er wel mee bezig. Want ik wil me niet door angst laten regeren.
En wat denk je? Het is me gelukt. Omgeven door lieve medezwemmers peddelde ik door het diepe water. Ze waren minsten zo blij als ik het was.

U leert me lopen op het water,
de oceaan is weids en diep.
U vraagt me alles los te laten,
daar vind ik U en ik twijfel niet.

De diepste zee is vol genade.
Uw sterke hand, die houdt mij vast.
En als mijn voeten zouden falen,
dan faalt U niet, want uw trouw houdt stand.

Refrein
En als de golven overslaan,
dan blijf ik hopen op uw Naam.
Mijn ziel vindt rust,
want in de storm bent U dichtbij.
Ik ben van U en U van mij.

Bridge
Geest van God, leer mij te gaan over de golven,
in vertrouwen U te volgen,
te gaan waar U mij heen leidt.
Leid me verder dan mijn voeten kunnen dragen.
Ik vertrouw op uw genade,
want ik ben in uw nabijheid.



@Lineke

vrijdag 2 juni 2017

Op dansles.


"Dansen in de regen" een boek wat het Kruis heeft gekust.



Het was een verrassing. Een VVV bon van 20 euro, nadat ik gastvrouw was geweest op een symposium. Die bon wilde ik goed besteden.
Natuurlijk zou het uitgegeven worden in de christelijke boekhandel. Maar welk boek zou ik er voor willen aanschaffen?
Tafels vol met boeken van ijverige schrijvers.
 Kleurige omhulsels trekken je naar hun toe. Maar het zijn veel zelfhulp boeken. Hoe ik een effectiever gebedsleven krijg, hoe ik stilte inbouw bijvoorbeeld.
Ik ben op een leeftijd gekomen, dat ik al heel veel gezien en gelezen heb.
Dat maakt kritisch. Het is ook de ervaring, dat ik veel vergeet. Het maakt geen indruk en het beklijft niet. Het is meer een afstandelijk gebeuren.
 “Oh, denk jij er zo over, ja dat zou kunnen. Mijn ervaring is anders."

Maar tussen al die kleurige boeken kwam ik een heel mooi eenvoudig boek tegen. Een mooi gebonden boek. Ik ga als boekenfreak ook voor het uiterlijk.
“Dansen in de regen” is de titel en ik vind het boek waardig voor mijn onverwacht cadeautje.
Ik neem het mee naar huis en verdwijn. Al vanaf de eerste bladzijden omarmt het boek me.
De schrijfster Marianne Grandia vertelt aan de hand van talloze Bijbelse voorbeelden dat ik mijn boosheid op God en mijn teleurstelling en pijn mag uiten naar Hem. Wat voelde ik me door het lezen hiervan opnieuw in liefde aangenomen door de Vader. 
En ja, dat kom ik ook in andere boeken tegen alleen het verschil is dat de schrijfster met vele Bijbelteksten en gedeelten komt.
En dat zet aan tot nadenken, dat voedt, het herkent en maakt levend, zoals het hele boek doet.
Talloze pastorale onderwerpen komen voorbij en de schrijfster put uit eigen ervaring. Ze erkent het ook niet allemaal te weten, ook haar moeite te hebben, maar ze neemt je mee op haar zoektocht.

Maar telkens weer aan de hand van de Bijbel. Ze beschrijft haar neiging tot bezorgdheid. Vanwege haar schrijverschap heeft ze een rijke fantasie en heeft last van doemscenario’s omtrent haar geliefden.
Psychologische adviezen of manieren van denken om het vuur te blussen kunnen helpend zijn, maar niet afdoende. Ze komt uit bij God en de Bijbel. En daarin laat ze weten dat het een proces is.
Wat ik ook mooi en herkenbaar vond was haar manier van omgaan met Gods voorzienigheid.
Overtuigd door ervaring dat God in alle dingen rijkelijk voorziet. Maar ook de gedachte aan de moeders die kinderen van honger zien sterven.
Ook daar geld het Woord voor dat God in alle dingen rijkelijk voorziet.
Hoe ga je daar nu mee om?

Diepte.


“Dansen in de regen” het is een boek vanuit en in de diepte geschreven.
Pijn, teleurstelling, verdriet en lichamelijk lijden heeft haar vaak op het punt gebracht om op te geven, schrijft ze eerlijk. Want zou het niet goedkoop en kort door de bocht zijn wat ze te vertellen had?
Maar gelukkig voor ons dat ze heeft doorgezet.
“Dansen in de regen” vind ik een boek wat het Kruis heeft gekust.
Zoals artiesten die in lijden liederen schrijven en zingen en wat zoveel zeggingskracht heeft, zo is Marianne in haar boek ook zoveel zeggingskracht verleend.

Laat ik nu naar het voorbeeld van de schrijfster eindigen met een tekst:

“Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf; maar indien zij sterft, brengt zij veel vrucht voort. Wie zijn leven liefheeft, maakt dat het verloren gaat, maar wie zijn leven haat in deze wereld, zal het bewaren ten eeuwigen leven. “ Joh. 12:24,25

@Lineke


Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...