zondag 30 juli 2017

Kneden.


Het is weekend en mijn broodbakmachine draait volop. Van een vriendin kreeg ik een zak biologische quinoameel met de bedoeling dat ik daar een brood van zou bakken.
Normaal haal ik kant en klare broodmeel en heb er verder geen omkijken naar.
Maar dit vergt enig denkwerk.
Hoeveel gist gebruik ik en waarmee vul ik het meel aan tot een luchtig brood.
Het eerste brood kwam nogal stijf uit de machine en bij het eten wil ik het liefst mijn neus dichtknijpen.
Maar omdat ik over het algemeen niet bij de weggooiers hoor mik ik de rest van het meel ook in de machine.
Nu ga ik over tot een dubbele portie gist en heb er ook banaan, honing en een ei aan toegevoegd.
Af en toe sta ik nieuwsgierig door het ruitje te turen en zie de emulsie heen en weer draaien.
Het kneedproces is aan de gang.
Het is bij dat staren net of de Heer mij iets wil vertellen.
Iets vertellen over dat kneden.
Ik zoek het woord op in de Bijbel, maar het gaat er niet over. Tenminste niet dat de Heer er Zelf iets over zegt.
Wel over het graan wat in de aarde moet vallen, want anders blijft ze op zichzelf en brengt ze geen vrucht voort.
Maar als die graankorrel in de grond valt en sterft groeien halmen uit haar en daarin nieuwe graankorrels.
Die graankorrels gaan naar de molenaar die het maalt tussen zware stenen.
En dan krijg je dus meel.
En van meel bak je een brood. Maar voordat het klaar is moet het meerdere keren gekneed.
Tussen het kneden door mag het deeg verwarmd worden en tot rust komen.
Weet je dat proces lijkt op een mensenleven.
Je had vast al wel door dat ik daar naar toe wilde.
Soms is het leven rustig en gaat het kalm zijn gangetje. Het is lekker warm en liefdevol.
Maar dan kom je zomaar in een turbulente tijd terecht. Ziekte, narigheid, verlies ze rollen je bestaan binnen.
Een tijdlang probeer je je er aan te ontlopen mocht dat lukken.
Aan dat zware, aan die rouw van het verlies.
Maar het is alsof een hand je beetneemt en je leven gaat kneden. Het drukt de klontjes weg en zorgt dat er lucht komt in het zware.
De hand duwt de pijn uit je hart en tranen rollen over je wangen.
Af en toe weet je gewoon niet, waar je het zoeken moet, want leuke dingen doen helpt niet meer en afleiding zoeken ook al niet.
Ik staar door het ruitje van de machine en zie het deeg omhoog komen.
Jezus zegt van Zichzelf dat Hij het Brood des Levens is. Opstandig denk ik, dat ik dat niet hoef te worden, toch?
Maar dan bedenk ik me dat Jezus Zich in mij uit wil leven, dat ook ik me uit mag delen.
Maar waarom toch telkens weer dat kneden? Waarom zoveel verlies en rouw?
Ik weet het niet. Wel weet ik dat de Heer het wil gebruiken om mij steeds meer tot zegen te laten zijn.
En dat gaat ongemerkt, want dat is de vrucht van moeilijke dingen.

@Lineke




vrijdag 28 juli 2017

Hij weet het.


In de blogs die ik de afgelopen keren geschreven heb, hadden we het over een verborgen leven. Een leven, wat zich achter de voordeur afspeelt en waar de buitenwereld geen weet van lijkt te hebben.
En dat als je daar deel vanuit maakt, je voor de buitenwereld een perfect plaatje laat zien.
Wat kan zich allemaal achter de voordeur afspelen?
Een ouder die een persoonlijkheidsstoornis heeft en de sfeer in huis bepaald.
Er kan huiselijk geweld plaats vinden er word geslagen en geschreeuwd.
Er vinden pesterijen plaats en het kind heeft er in alle gevallen erg onder te lijden.
Of het word seksueel misbruikt binnen het gezin.
En dat laatste vind ook nog eens plaats tussen twee leden van het gezin en het kind heeft het voor de anderen te verzwijgen.
Dus voor de binnen en de buitenwereld probeert het een aangepast leven te lijden.
Het kijkt naar anderen hoe die zich gedragen. En binnen het gezin probeert het ook zo normaal mogelijk te functioneren.
Is er dan niemand die het ziet?
Hebben jullie het niet gehoord?
Jezus zegt:

Ziet toe, dat gij niet één dezer kleinen veracht.
Want Ik zeg u, dat hun engelen in de hemelen voortdurend
 het aangezicht zien van mijn Vader, die in de hemelen is.
 Mattheus 18:6

Ik geloof volgens dit woord dat ieder kind een engel heeft. En elke keer als er iets ergs gebeurd gaat die engel naar de Vader om het te vertellen.
Je bent dus nooit alleen geweest.
En als je naar de Vader toe gaat om in Zijn Oor te fluisteren, wat je is overkomen, heb je best kans dat Hij zal zeggen:

“Mijn lieve kind, Ik wist het al. “ 
Voor mij was dat zinnetje zo’n geruststelling.
Vader gelooft ons. Hij weet het, want jouw engel heeft Hem verteld.

@Lineke


maandag 24 juli 2017

Mag Ik je hart beminnen?

Gisteren kwamen we tot de conclusie dat verbergen geen zin heeft ,omdat wat er in het donker gebeurd, van de daken geschreeuwd zal worden.
Het is daarom belangrijk om je eigen waarheid te gaan omarmen. Dat wat er plaatsvond onder ogen te zien er mee in het licht te komen.
Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Omdat je vaak de schuld kreeg van wat de ander verkeerd deed en je op de een of andere gekke manier je ook nog schuldig voelt is het moeilijk om ermee naar God te gaan.
Want je verwacht dat Hij er nog wel een schepje bovenop zal doen.
Zeker als de verborgen dingen in een religieuze sfeer hebben plaatsgevonden en de mens die je overheerste zich christen noemde denk je heimelijk dat hij in naam van God handelde.
Dus als de dader je als schuldig beschouwd dan God toch helemaal.
Het kan een tijd duren voordat je openheid van zaken geeft.
Ik heb er zeker een jaar over gedaan om naar God toe te gaan.
Telkens sprak de Heer me aan tijdens mijn tijd met Hem over het gebeurde.
En telkens duwde ik de stem weg en dacht dat satan er tussen door zat te praten.
Toch kwam er een moment naar aanleiding van een film en een daarop volgend interview dat ik mijn strijd overgaf.
Is het dan voorbij? Nee, dan begint het pas. En hoe vaak heb ik niet verzucht en niet gebeden: ”Heer zullen we net doen of het niet gebeurd is? “
Dat heb ik al die jaren gedaan, dus waarom nu niet? Dat ging me goed af.
Maar dat gaat je niet goed af. Het gaat ten koste van je gevoelsleven, van je lijf die je dingen heeft te vertellen waar je niet naar luistert.
Je gaat maar door en gaat maar door en je raakt uitgeput.
Zo jong als ik was had ik af en toe een week, waarin ik alleen maar sliep.
Ben je net als ik bang voor wat God er van zal zeggen?

Laat ik je dan helpen met de volgende tekst uit Gods Woord:

Want indien ons hart ons veroordeelt, God is meerder dan ons hart, en Hij kent alle dingen.
1 Joh.3:20

Dit woord zegt dat als je je veroordeelt voelt of je zelf veroordeelt de Here God er boven staat en kennis heeft van alle dingen die gebeurd zijn.
Hij weet hoe het in elkaar zit en Hij zal je niet veroordelen.
Hij  wacht op je aarzelende toenaderingspogingen en spits Zijn oren op je stille fluisteringen.
Hij dwingt niet en zet niet onder druk. Hij trekt met zachte liefdeskoorden jouw hart naar Hem toe.
Ver voor ik de stap nam om Hem toe te laten in mijn geheime leven vroeg de Heer eens aan mij:
“Mag Ik je hart openen door het te beminnen”?

@Lineke.









Verstoppen is er niet bij.




In de blog van gisteren hadden we het over een verborgen wereld, waar je soms mee moet dealen. Een verborgen wereld waarin van alles gebeurd en waar je niet over praat.
Omdat het naar de buitenwereld zo anders lijkt, speel je het spel mee. Want wie zou je geloven, als je vertelt dat de werkelijkheid zo moeilijk is?
Je leeft in twee werkelijkheden en omdat je de ene verzwijgt, terwijl het schreeuwt om aandacht en medeleven, verstop je het.
Een woord door Jezus Zelf uitgesproken heeft me vaak bemoedigd en ik hoop jullie ook.
Hij zegt:

 Er is niets bedekt, of het zal geopenbaard worden, en verborgen, of het zal bekend worden.
Daarom, al wat gij in het donker gesproken hebt,
 zal in het licht gehoord worden en wat gij aan het oor gezegd hebt,
 in de binnenkamer, zal van de daken gepredikt worden. Lucas 12:2,3

Vind je dat niet hoopgevend? Als degene die jou onheus behandeld heeft, het verzwijgt en mooi weer speelt naar de buitenwereld, als hij of zij de zonde bedekt, zal dat niet het laatste woord hebben.
Eigenlijk hoef je zelfs niet op zijn bekentenis te wachten. Jezus Zelf zal er voor zorgen dat het verborgene aan het licht zal komen. En tot zolang is het zaak om voor jouw werkelijkheid te gaan. Om jezelf de ruimte te geven.
En als je er niet goed bij kan, als je nog jouw waarheid en de buitenkant door elkaar haalt, dan mag je Hem vragen je werkelijkheid aan het licht te brengen.
Want wat Hij in de openbaarheid zal brengen, daarin wil Hij  jou maar al te graag een voorschot geven.

Ooit zat ik te wachten op de bekentenis van degene, die mij onheus had behandeld .
Maar steeds weer zei de Heer: ”Het gaat me om jou. Ik wil je herstellen, genezing geven, tot bloei brengen. “
Jij bent belangrijk. Je hebt je kostbare tijd aan de dader besteed.
Nu mag jij gaan leven. En als je nog niet weet hoe het moet? Dan helpt de Heer je.
De Heer komt wel klaar met degene die jou onheus behandelde.
Het komt wel aan het licht, laat dat maar aan Hem over.

Want ook psalm 139: 11,12 spreekt hierover:

Zeide ik: Duisternis moge mij overvallen,dan is de nacht een licht om mij heen;zelfs de duisternis verbergt niet voor U,maar de nacht licht als de dag,de duisternis is als het licht. 

 Hij zal je laten zien hoe het in elkaar zit.
En de waarheid zal je vrij maken.

@Lineke

zaterdag 22 juli 2017

Naar wie gaat de eer ?

Soms gebeuren er dingen in een leven van een kind, die zo schadelijk zijn, dat de jeugd voorbij is.
Een jeugd is de tijd, waarin je je mag ontwikkelen, ontdekken wie je bent en waar je van houdt.
Maar doordat er zaken van je geëist worden, die ver boven je vermogen uitstijgen en je geen vrije wil hebt om te kiezen of je het zou willen ja of nee, branden als het ware alle draadjes door en springen de stoppen eruit. Kortsluiting op alle fronten is het gevolg.

Maar een mens is sterk. Als er een tijd komt, waarin je in de rust bent, dan kan ook de tijd aanbreken om je mogelijkheden uit te proberen.
Wie ben ik, wat vind ik leuk, waar ben ik goed in?
Het is soms een lastige opdracht. Belangrijk is het om na te gaan, wat je vroeger graag deed en wat niet onder druk stond van het moeten.
Ik was bijvoorbeeld heel sociaal en vormde graag clubjes om samen leuke dingen te doen.
Met dat gegeven ben ik vertrouwd en daarin kan ik verder groeien.
Maar je mag ook nieuwe dingen uitproberen.
Omdat ik grootgeworden ben in een mannencultuur, waarin de vrouw geïnterpreteerd vanuit de Bijbel een ondergeschikte plaats innam, ben ik een poos een feministe geweest.
Ik las het blad Opzij en bezocht vieringen, waar God net zo goed een moeder kon zijn.
Ik zat in een gespreksgroep met vrouwen, die op zoek waren naar erkenning in hun vrouw-zijn.
Het klinkt misschien gek, maar ik deed het al biddend. En ik had het gevoel dat Vader mij een duwtje gaf. Het gevoel dat mijn zijwieltjes van de fiets gingen en ik de vrijheid kreeg om te fietsen.
“Toe maar, ga maar en ontdek het maar.”
En ja, tijdens mijn fietstocht ontdekte ik hoe Jezus over vrouwen denkt en omdat Hij een afspiegeling van de Vader is, is God van dezelfde mening toegedaan. Met mijn handen los aan het stuur kon ik het feminisme loslaten.

Een volwassene, die geen kind kon zijn heeft een inhaalslag nodig. En als iets heel goed lukt en je ontdekt dat het echt jouw ding is, dan mag je trots zijn op jezelf.
Weet je, daar heb ik echt mee geworsteld.
Moet ik nu elke keer zeggen, als ik complimentjes krijg dat de Heer alle eer moet hebben?

Toen dacht ik aan een kind.
Als het zijn eerste stapjes zet loopt het te stralen. Als het een plas doet op de po loopt het trots met een schuine po naar mamma.
Het denkt echt niet, dat God alle eer moet krijgen. Dus met dat voorbeeld in mijn achterhoofd heb ik de kramp los kunnen laten.
Als ik iets moois presteer is Vader sowieso trots. 
En Hij zorgt ervoor, dat het zichtbaar word voor anderen.

@Lineke




 e





donderdag 20 juli 2017

Herdenking MH17



Jouw naam werd al genoemd
Nog voor je werd geboren
Je groeide in mijn buik
En liefdevol omvatten mijn gedachten jou
Mijn handen streelden je bewegingen en volgden ze
En toen je dan ter wereld kwam, was niets mij vreemd.
Daar ben je dan, je naam werd nu bekend aan volk en vaderland.

En nu? Je naam werd weer genoemd.
Ten overstaan van volk en vaderland.
Verborgen ben je zoals toen. Mijn gedachten omvatten jou.
Mijn tranen strelen je vaarwel, tot ziens.
Jouw gang vooruit totdat ik kom.
Noem jij alvast mijn naam? Ben ik bekend gemaakt bij Hem?
Zijn we gekerfd in Handen om nooit meer te verdwijnen?

Een moeder schreef.

@Lineke



woensdag 19 juli 2017

Het goede antwoord.

Ken je dat? Voortdurend lees je iets, wat over hetzelfde onderwerp gaat. Je kunt er niet omheen.
Het is alsof er met een megafoon van de overkant een boodschap naar je toe komt.
En na de zoveelste keer er iets over het gelezen te hebben, dringt het vaag tot je door. Het kon wel voor mij bedoeld zijn.
Zo lees ik steeds over je hart met de Heer delen.
En eerlijk vertellen wat er in je omgaat. Vind jij dat ook zo lastig? Ik wel.
Want als ik eerlijk over mijn gevoelens ben, weet ik de antwoorden ook wel.
Bijvoorbeeld de gedachte dat niemand mij moet.
En dat niemand van me houdt.
En dat ik het wel zal verdienen, dat men zich afreageert en hun frustratie op mij koelt.
Om dat echt eerlijk te vertellen aan de Heer zonder er gedachten bij te hebben wat Hij dan zal zeggen is, alsof je geen contact maakt en je stem in de ruimte vervliegt.
Want om te denken en uit te spreken, dat je het niet waard bent om fatsoenlijk behandeld te worden, dat je niet geliefd bent.
Daarop volgend  komen er direct de antwoorden van ja maar… ik ben geliefd, ik ben kostbaar etc.
Je komt niet toe aan je hart eens uitstorten en het risico te lopen dat er geen antwoord komt want daar ben je bang voor.
Liever houd je de controle door de bekende antwoorden te bedenken.
Snap je wat ik bedoel? Misschien is dit een vaag verhaal. Maar in ieder geval gaat het om de boodschap, die van de overkant komt.
Stort je hart eens uit. Bedenk nou eens niet zelf de pastorale antwoorden.
Loop het risico dat er geen antwoord komt.
Misschien wil de Heer de tijd nemen, tot je leeg gepraat bent, om daarna je tranen te drogen en je op schoot te nemen.
Misschien, misschien..



@Lineke


maandag 17 juli 2017

Terechte zorgen.



Vorige week sprak ik met een jonge vrouw. Moeder van kleine kinderen en christen.
We hadden een heel fijn gesprek, de tijd vloog om. Tijdens dat gesprek kwamen we op de tijd waarin we leven. Alles wijst erop dat het voor ons als christenen niet gemakkelijker word.
De bezorgdheid van de moeder was heel duidelijk.
Vragen als  “In wat voor wereld moeten mijn kinderen opgroeien? Heb ik er goed aangedaan om kinderen te wensen en te willen en te krijgen?”

Ik ben geen jonge moeder meer. Ik kan alleen maar uit eigen ervaring spreken.
En dan de ervaring die ik had als kind.
Mijn jeugd was hard en onvoorstelbaar moeilijk. Meerdere malen stond ik aan de waterkant vanuit het verlangen dat er een einde aan het lijden kwam.
Dat gebeurde niet.
 Als er een tijd komt dat je je pijn en de gevolgen moet verwerken, je het gevoel hebt dat het opnieuw gebeurt, dan voel je weer verlangen dat er een einde aan komt.
De vraag rijst dan op, waarom de Heer me niet heeft laten gaan, al die keren aan de waterkant.

Weet je, ik kwam bij verschillende dingen uit.
Ik ben hier niet toevallig op aarde. Ik ben hier vanuit een Eeuwige plan.
Ik ben hier op dit moment en in deze tijd. Waarom en waarvoor, daar heb ik geen zicht op.
Voordat de wereld geschapen werd, was ik al in het Hart van de Vader.
(Al voordat Hij de wereld maakte, heeft God ons uitgekozen, wij die één met Christus zijn. Ef.4:1)
En op de dag dat ik geboren werd, zette de Heer Zijn eeuwige plan in werking.
Voor ouders, die zich zorgen maken over de wereld, waarin hun kinderen moeten opgroeien, wil ik dat graag mee geven.

Je kind is op dit moment en in deze tijd geplaatst.

Het is onnoemelijk belangrijk.
Het zal een kostbaar instrument in de Hand van de Eeuwige zijn. En niet alleen in de toekomst. Je kind is een kostbaar instrument in God's Hand.
En God, Die te vertrouwen is zal hem of haar alles geven wat nodig is om staande te blijven.
Ook daarvan kan ik getuigen. Ik was een klein meisje toen de Heer in voelbare Aanwezigheid naast me op het stoeprandje plaats nam. Die ervaring heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten, waardoor ik nooit getwijfeld heb aan Zijn bestaan.
Ik was 8 jaar, toen ik alleen op de trap liedjes zong en overging in tongentaal.
Weet je lieve ouders, God zorgt en laat niet alleen. Hij zal je kind bekrachtigen en Zijn genade overvloedig schenken.

WONDERLIJK
U heeft mij al gezien, mijn vormeloos begin,
toen ik in het geheim gemaakt werd.
U, die alles weet van mij, nog voordat ik bestond.
U schreef het in uw boek;
U kent mij.

Wonderlijk, zoals U mij kent.
Zo volmaakt is uw liefde Heer.
Toets mijn hart: ik wil de weg gaan die U wijst.
Leven met U, altijd.

U heeft mij zelf gevormd, elk deel van wie ik ben
is wonderlijk gemaakt, uit liefde.
U, die alles weet van mij, zelfs elke fluistering
wordt door U gehoord.
U kent mij.

Wie ben ik zonder U?
U bent om mij heen.
Waar ik ga houdt U mij vast.
(tekst: Anneke van Dijk-Quist )


@Lineke

donderdag 13 juli 2017

Kijk eens naar anderen.

Vestigt uw aandacht dan op Hem, die zulk een tegenspraak van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet door matheid van ziel verslapt. Hebr.12:3



Ken je dat? Soms heb je zo’n dag. Je staat ’s morgens op en het is alsof de hemel bewolkt is. Het is donker, de zon dringt niet door de grauwe lucht.
Je bent down en verdrietig. Je kan niet zeggen waarover. Het is gewoon een gevoel. De dag, waarvoor je dankbaar hoort te zijn, want dit is immers de dag die de Heer gemaakt heeft en daarom moet je blij zijn, dit is die dag niet.
Zo’n stemming kan ook langer duren dan één dag. Je staat er mee op en je gaat ermee naar bed.
Ik ben somber en ik ben verdrietig. Als kind en zeker als tiener kende ik dat.
En als ik er over sprak, was vaak de raad dat ik naar anderen moest kijken.
Andere mensen die het veel minder hadden getroffen, dan ik.
Zij waren bijvoorbeeld ziek. Of hadden honger. Of hadden geen vader en moeder meer. Ik werd daar eerlijk gezegd opstandig door. Want ik zou ook naar anderen kunnen kijken die het veel beter getroffen hadden dan ik.
Die kregen wat hun hartje begeerde en noem maar op.
Bovendien was het kijken naar anderen niet de oplossing. Mijn stemming veranderde niet. Het enige wat ik deed was het verdriet wegstoppen en op de tanden bijten en flink zijn. En bovendien kwam je onder een schuldgevoel. Wat had je te zeuren?
Dus die wolken bleven en de zon brak echt niet door.
Vandaag heb ik ook zo’n dag. En het aloude stemmetje weerklinkt in mijn hoofd.
“Kijk eens naar anderen, die het minder hebben”
Ken je dat? Zo’n kritische ouder die meepraat in je binnenste.
“Is het kijken naar anderen nou echt de oplossing?” vraag ik me af.
Of is het kijken naar de ANDER een betere weg.
En dan niet kijken naar een verheerlijkte Ander, die het allemaal goed gaat.
Maar zien naar een Gekruisigde Heer Die er voor mij hangt en wil delen in mijn pijn en verdriet.
Weet je met Pasen vieren we vooral dat Jezus leeft. We halen Hem zo snel mogelijk van het Kruis en rollen de steen van het graf.
Maar als jij pijn hebt, door verdriet gaat, depressief bent, voelt Hij met je mee.
Hij gaat niet eerder van dat Kruis totdat je getroost bent.
Kijken naar de ander? Kijk maar naar de Ander.

Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medevoelen met onze zwakheden, maar een, die in alle dingen op gelijke wijze (als wij) is verzocht geweest, doch zonder te zondigen. 
Laten wij daarom met vrijmoedigheid toegaan tot de troon der genade, opdat wij barmhartigheid ontvangen en genade vinden om hulp te verkrijgen te gelegener tijd. Hebreeën 4:15,16


woensdag 12 juli 2017

Het is heel simpel.


Romeinen 12:3

"Want krachtens de genade, die mij geschonken is, zeg ik een ieder onder u: koestert geen gedachten, hoger dan u voegen, maar gedachten tot bedachtzaamheid, naar de mate van het geloof, dat God elkeen in het bijzonder heeft toebedeeld. "

Toen ik dit plaatje zag moest ik denken aan de bovenstaande tekst.
Ken je de neiging dat als je om je heen kijkt en het gebeuren in de wereld beziet je zorgen te gaan maken?
Waar moet dat heen en wat gebeurt er allemaal? 
Ook in de kerken is het verre van rozegeur en maneschijn.
Maar al die dingen kunnen je verleiden tot gedachten die te hoog voor je zijn.
Paulus zegt in de Romeinenbrief dat je gedachten tot bedachtzaamheid moet hebben.
En die gedachten hebben te maken met het hoeveelheid geloof wat God aan een ieder in het bijzonder geeft.
Als ik dat zo lees geeft de Heer aan iedereen een ander pakketje geloof.
Gisteren reageerde er iemand op mijn blog.
Jaloers was ze op het vertrouwen wat ik had in God.
Ik word daar verlegen van. Wat ik hoop 
te bereiken met mijn blogjes is te laten zien hoe groot God is en niet hoe geweldig ik ben.
Wij mensen zijn allemaal uniek. En met die unieke geschenken, die we van God hebben gekregen mogen we elkaar dienen.
We hoeven niet in schoenen te lopen die ons niet passen. 
Want dan breek je je nek over je eigen voeten.
Waar komt het op aan in het geloof?

 Want indien gij met uw mond belijdt, dat Jezus Heer is, en met uw hart gelooft, dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult gij behouden worden; Romeinen 10:9.

Dus trek die grote schoenen maar uit en loop maar op je eigen stappers.

@Lineke

dinsdag 11 juli 2017

Ben je ook zo teleurgesteld?

Vanochtend las ik de blog van Marijke Volgers, een zeer gewaardeerde medeblogster.
In de blog, die ze een jaar geleden schreef, vertelt ze over de moeilijke en zware weg, die ze samen met haar man ging.
Het betrof hun twee kinderen die erg ziek waren en ze baden veel, maar God genas niet. 
Al lezende begon mijn hart zachtjes te huilen en vergeten tranen druppelden mijn ziel binnen.

Ooit had ik een kleinzoon. Hij werd geboren met een stofwisselingsziekte. 
Een lief jongetje, die het zwaar had en ernstig ziek was. Zijn volmaakte ziel woonde in een beperkt jasje en dat jasje gaf hem allerlei moeiten. 
Maar in een opdrachtdienst ontving hij de ziekenzalving en hij werd genezen.
Hij ontwikkelde zich normaal en was een lief en gevoelig jongetje.
Toen hij negen maanden was, kreeg hij waterpokken.
En die onschuldige kinderziekte werd hem fataal.
Want heel onverwacht stierf hij aan hersenvliesontsteking.
Verslagen en stil was ik van binnen.
Rouw om mijn kleinzoon en intens verdrietig vanwege mijn kinderen.
Ik worstelde om er door heen te komen. 
Toen sprak de Stille zachte Stem:

"Mijn dochter, je bent je geloof in Mij kwijt geraakt. Maar het maakt niet uit. Mijn Zoon is voor jou aan het bidden."

Na die woorden kon ik me overgeven. Ik legde mijn worsteling neer. Ik had niets meer. Maar ooit zou dat flakkerende lichtje weer gaan branden.
Het gebed van Jezus zou het smeulende vuur, die kleine vonkjes, die onder het as van diep verdriet lagen weer aanblazen. 
Wat was het moeilijk om een kleinzoon te moeten verliezen.
Maar wat ik er van geleerd heb is, dat we mogen rusten.
Rusten in de vertrouwde Armen van Vader.
Vaak word er gezegd, dat je wel wat voor je geloof moet doen.
Maar toen leerde ik dat het enkel genade is. 
Laat dat een troost zijn ook voor ouders, die kinderen hebben, die hun gezicht van de Heer hebben afgekeerd.
God laat nooit los.
Hij zoekt op wat verdwaald is.
En ook voor jou die zo lang hebt gebeden voor het herstel van je huwelijk, genezing van je geliefde of genezing van jezelf of welke moeilijke situatie dan ook..
Jij, die een deur in je hart hebt dichtgedaan.
God geeft nooit op.
Zijn lieve Zoon Jezus bidt voor jou...

Heel veel warmte toe gebeden, lief mensenkind.

@Lineke

maandag 10 juli 2017

Gebrek aan vleugels.


Hebben jullie dat ook weleens? Dan val je in slaap en na een paar uur word je wakker om te plassen. Je stapt weer in bed en de slaap wil niet meer komen.
 Je voelt je alsof je je huis kan poetsen, zo fit en energiek.
 Je vind dat je moet slapen, want het is donker en nacht. En andere mensen slapen ook. Dus behoor jij ook je oogjes dicht te doen en een boom om te zagen of in ieder geval kleine pufgeluidjes te maken. 
Maar het enige wat je doet is, je van de ene kant naar de andere kant keren als een wentelteefje. Maar dan een behoorlijke grote teef. 
Al vind ik dat woord niet bij een vrouw passen. Het is eerder een feeks, ik word er pissig om.

YouTube biedt soelaas, ik zet een filmpje op. In het Engels zonder ondertiteling want dat wil me weleens in slaap sussen. De aandacht wordt naar buiten verlegd en een vreemde taal ontcijferen kan vermoeiend zijn.
Het helpt niet. Ik erger me aan dat mooie gezichtje, bovenop het barbiepopachtige vrouwtje, die eigenaar is van een bookstore.
Niet te geloven, hoe kunnen ze deze dame daarvoor uitzoeken? Een eigenaar van een bookstore is een dame met een bril op de neus en flinke saaie stappers aan. Maar geen frêle barbiepop met lange blonde haren en dromerige poppenogen. Wanhopig duik ik weer onder mijn klamboe vandaan, die me moet beschermen tegen hinderlijke muggen en ervaar mezelf als het meest hinderlijke exemplaar.
 Ik zou willen dat ik vleugels had. Dan zou ik wachten op de juiste wind en wegwaaien ver hier vandaan. Waar ik naar toe zou willen? 
Naar een oord waar je gedachten stil worden gezet en waar je tot rust mag komen. Volgens mij is die er.
 Bij gebrek aan vleugels zit ik op mijn bureaustoel en verveel jullie een poosje.

@Lineke









maandag 3 juli 2017

Licht en Luchtig.


Het was op een stille ochtend. Vrouwmoedig stapte ik op een nieuw en onbekend fitnessapparaat.
Natuurlijk vroeg ik niet naar de werking ervan. "Zelf doen" is bij mij niet aan bederf onderhevig.
Maar ik werd behoorlijk afgestraft, want ik vloog met een klap naar beneden en kwam er niet meer uit.
Verschrikte mannen verzamelden zich rondom mij en hesen me uit het apparaat.
Ik moest er zelf om lachen, alhoewel mijn spieren in de dagen erna behoorlijk zeer deden.

Soms gebeuren er echt hele grappige dingen. Met de herinnering komen de bekende kriebels in je buik. Zelfs als je in bed ligt en het komt in je gedachten kun je schateren van de lach.
Ook een bepaalde trek op de snoet van mw. B. veroorzaakt bij mij een lachbui. Ze word er helemaal vrolijk door en rent enthousiast heen en weer.
Een komische film is ook zo fijn. Oke we hebben niet allemaal dezelfde humor. Daar waar de één zich in de broek piest van het lachen en niet weer bij komt, kijkt de ander verbaasd opzij en vraagt zich af of ze van een andere planeet komt. 

Met mijn bijdrage mocht ik opnieuw de bloghop winnen. Het was een persoonlijk verhaal over seksueel misbruik en de gevolgen. Aan mij de taak om een nieuw thema te bedenken.

En dat thema past bij de komende twee zomermaanden.
Ik wil jullie namelijk vragen over "Licht en Luchtig" te schrijven, koken, bakken, fotograferen of te schilderen.
Het is een breed thema, je kunt er alle kanten mee op.
Omdat ik al drie keer gewonnen heb, wil ik sowieso een winnaar uitkiezen, die nog geen host is geweest. 
De regels voor de bloghop vind je hier.
Tot eind augustus heb je de tijd om in te zenden en begin september maak ik de nieuwe host bekend.

Veel succes. 



zondag 2 juli 2017

De tafel.(2)


Deze blog is een vervolg op de tafel. Als je die nog niet gelezen hebt, kan ik je hem aanraden, zodat je deze beter begrijpt.
In de tafel vertelde ik over de wind, die het huis binnendringt je schatten van tafel veegt om er de zijne op te leggen. Ik schrijf over het mechanisme wat gebruikt word om deze handeling te kunnen verrichten.
In deze blog wil ik bij de eigenaar van de tafel blijven.
Want dat de wind de kans krijgt om je schatten van tafel te vegen heeft alles te maken met jezelf.
Ooit in een ver verleden is je geleerd om het verdriet en de pijn van anderen belangrijker te achten dan die van jou.
Toen je nog geen keuze had kwamen ze bij je om troost. 
Ze waren niet uitgegroeid tot gezonde volwassenen die in volwaardige relaties met anderen elkaars behoeften konden vervullen. Die verantwoordelijkheid namen voor hun groei en dat niet op schouders van kleine kinderen legden.
Ze waren blijven steken in hun groei en ontwikkeling.
En deze volwassenen deden een beroep op jou.
Jij werd gedwongen als kind hun leegtes op te vullen.
Je was niet in staat om nee te zeggen.

Keer op keer werd dat van je gevraagd. En als je daaraan beantwoordde was je een braaf kind. Je kreeg de bevestiging die je nodig had om op te groeien.
En dat systeem nam je mee je volwassen leven in.
En juist dat systeem maakt dat je je schatten van tafel laat vegen.
Het is goed, om de waarheid ervan onder ogen te zien.
Want de waarheid is, dat God dit niet voor je heeft bedacht.
Ook ik worstel hiermee. Ik ben moe om altijd mijn schatten opzij te leggen vanwege verdriet van de ander.
Ik ben er moe van om verantwoordelijk te moeten zijn voor waar de ander verantwoordelijkheid voor moet nemen.
Ik ben er verdrietig over dat het systeem wat in mijn jeugd is ontstaan zolang door werkt. 
En ik verlang ernaar dat God mij ervan verlost.
Jij ook?

   
  Een pelgrimslied.
    Uit de diepten roepen wij tot U, o HEERE;
   Heere, hoor naar onze stem.
    Laat Uw oren opmerkzaam zijn
      op onze luide smeekbeden.
  Als U, HEERE, op de ongerechtigheden let,
      Heere, wie zal staande blijven?
  Maar  bij U is vergeving,
      opdat U gevreesd wordt.
   Wij verwachten de HEERE,  onze ziel verwacht Hem
      en wij hopen op Zijn woord.
    Onze ziel wacht op de Heere,
      meer dan wachters op de morgen,
        wachters op de morgen.
  Laat Israël hopen op de HEERE,
      want bij de HEERE is goedertierenheid
        en bij Hem is veel verlossing.
  Ja, Hij zal Israel verlossen
      van al zijn ongerechtigheden.

Psalm 130

@Lineke.


zaterdag 1 juli 2017

Wat een mooi cadeautje.

Wat werd ik verrast door een lieve jonge vrouw.
Ze had naar aanleiding van een blogpost een prachtig kunstwerkje gemaakt.
Dit had ze erbij geschreven:

Geïnspireerd door een blog van Lineke Mooibroek maanden geleden, door dit stukje:
- Lief mens in de stromende regen, schuil maar bij Hem.
Hij staat naast je en het water druipt uit Zijn Haren.
Hij laat je niet alleen -
Had ik een beeld maar dit kwam vandaag eruit... 
Love it 😍.
Lineke, lees graag je mooie blogs die mij troost en bemoedigd, hierbij een tekening 😊😘!
Aquarelverf en ecoline brush pen grey.


- Lief mens in de stromende regen, 
schuil maar bij Hem.
Hij staat naast je 
en het water druipt uit Zijn Haren.
Hij laat je niet alleen -

@Lineke

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...