zaterdag 22 juli 2017

Naar wie gaat de eer ?

Soms gebeuren er dingen in een leven van een kind, die zo schadelijk zijn, dat de jeugd voorbij is.
Een jeugd is de tijd, waarin je je mag ontwikkelen, ontdekken wie je bent en waar je van houdt.
Maar doordat er zaken van je geëist worden, die ver boven je vermogen uitstijgen en je geen vrije wil hebt om te kiezen of je het zou willen ja of nee, branden als het ware alle draadjes door en springen de stoppen eruit. Kortsluiting op alle fronten is het gevolg.

Maar een mens is sterk. Als er een tijd komt, waarin je in de rust bent, dan kan ook de tijd aanbreken om je mogelijkheden uit te proberen.
Wie ben ik, wat vind ik leuk, waar ben ik goed in?
Het is soms een lastige opdracht. Belangrijk is het om na te gaan, wat je vroeger graag deed en wat niet onder druk stond van het moeten.
Ik was bijvoorbeeld heel sociaal en vormde graag clubjes om samen leuke dingen te doen.
Met dat gegeven ben ik vertrouwd en daarin kan ik verder groeien.
Maar je mag ook nieuwe dingen uitproberen.
Omdat ik grootgeworden ben in een mannencultuur, waarin de vrouw geïnterpreteerd vanuit de Bijbel een ondergeschikte plaats innam, ben ik een poos een feministe geweest.
Ik las het blad Opzij en bezocht vieringen, waar God net zo goed een moeder kon zijn.
Ik zat in een gespreksgroep met vrouwen, die op zoek waren naar erkenning in hun vrouw-zijn.
Het klinkt misschien gek, maar ik deed het al biddend. En ik had het gevoel dat Vader mij een duwtje gaf. Het gevoel dat mijn zijwieltjes van de fiets gingen en ik de vrijheid kreeg om te fietsen.
“Toe maar, ga maar en ontdek het maar.”
En ja, tijdens mijn fietstocht ontdekte ik hoe Jezus over vrouwen denkt en omdat Hij een afspiegeling van de Vader is, is God van dezelfde mening toegedaan. Met mijn handen los aan het stuur kon ik het feminisme loslaten.

Een volwassene, die geen kind kon zijn heeft een inhaalslag nodig. En als iets heel goed lukt en je ontdekt dat het echt jouw ding is, dan mag je trots zijn op jezelf.
Weet je, daar heb ik echt mee geworsteld.
Moet ik nu elke keer zeggen, als ik complimentjes krijg dat de Heer alle eer moet hebben?

Toen dacht ik aan een kind.
Als het zijn eerste stapjes zet loopt het te stralen. Als het een plas doet op de po loopt het trots met een schuine po naar mamma.
Het denkt echt niet, dat God alle eer moet krijgen. Dus met dat voorbeeld in mijn achterhoofd heb ik de kramp los kunnen laten.
Als ik iets moois presteer is Vader sowieso trots. 
En Hij zorgt ervoor, dat het zichtbaar word voor anderen.

@Lineke




 e





4 opmerkingen:

  1. Ja dit herken ik zo! God is trots, want Hij weet dat je beseft: Ik kan dit alleen door God. Geniet van de mooie dingen. Dat is ook Hem de eer geven. Nog vele mooie geniet momenten gewenst..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn hé, hoe de Heer ons leerproces volledig begrijpt. Van kramp naar kracht (is trouwens ook de titel van een oud boekje)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja waar mensen elkaar weleens zorgelijk observeren geeft de Heer zoveel ruimte. Dat boekje ken ik..

      Verwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...