woensdag 19 juli 2017

Het goede antwoord.

Ken je dat? Voortdurend lees je iets, wat over hetzelfde onderwerp gaat. Je kunt er niet omheen.
Het is alsof er met een megafoon van de overkant een boodschap naar je toe komt.
En na de zoveelste keer er iets over het gelezen te hebben, dringt het vaag tot je door. Het kon wel voor mij bedoeld zijn.
Zo lees ik steeds over je hart met de Heer delen.
En eerlijk vertellen wat er in je omgaat. Vind jij dat ook zo lastig? Ik wel.
Want als ik eerlijk over mijn gevoelens ben, weet ik de antwoorden ook wel.
Bijvoorbeeld de gedachte dat niemand mij moet.
En dat niemand van me houdt.
En dat ik het wel zal verdienen, dat men zich afreageert en hun frustratie op mij koelt.
Om dat echt eerlijk te vertellen aan de Heer zonder er gedachten bij te hebben wat Hij dan zal zeggen is, alsof je geen contact maakt en je stem in de ruimte vervliegt.
Want om te denken en uit te spreken, dat je het niet waard bent om fatsoenlijk behandeld te worden, dat je niet geliefd bent.
Daarop volgend  komen er direct de antwoorden van ja maar… ik ben geliefd, ik ben kostbaar etc.
Je komt niet toe aan je hart eens uitstorten en het risico te lopen dat er geen antwoord komt want daar ben je bang voor.
Liever houd je de controle door de bekende antwoorden te bedenken.
Snap je wat ik bedoel? Misschien is dit een vaag verhaal. Maar in ieder geval gaat het om de boodschap, die van de overkant komt.
Stort je hart eens uit. Bedenk nou eens niet zelf de pastorale antwoorden.
Loop het risico dat er geen antwoord komt.
Misschien wil de Heer de tijd nemen, tot je leeg gepraat bent, om daarna je tranen te drogen en je op schoot te nemen.
Misschien, misschien..



@Lineke


1 opmerking:

  1. Ik kan me er wel in vinden Lineke. Pas wanneer je woorden durft te geven aan het verdriet komt er weer ruimte voor het mooie en goede. Je hart luchten bij de Heer lijkt me dan ook een gezond idee. Daar is het veilig.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...