Kneden.


Het is weekend en mijn broodbakmachine draait volop. Van een vriendin kreeg ik een zak biologische quinoameel met de bedoeling dat ik daar een brood van zou bakken.
Normaal haal ik kant en klare broodmeel en heb er verder geen omkijken naar.
Maar dit vergt enig denkwerk.
Hoeveel gist gebruik ik en waarmee vul ik het meel aan tot een luchtig brood.
Het eerste brood kwam nogal stijf uit de machine en bij het eten wil ik het liefst mijn neus dichtknijpen.
Maar omdat ik over het algemeen niet bij de weggooiers hoor mik ik de rest van het meel ook in de machine.
Nu ga ik over tot een dubbele portie gist en heb er ook banaan, honing en een ei aan toegevoegd.
Af en toe sta ik nieuwsgierig door het ruitje te turen en zie de emulsie heen en weer draaien.
Het kneedproces is aan de gang.
Het is bij dat staren net of de Heer mij iets wil vertellen.
Iets vertellen over dat kneden.
Ik zoek het woord op in de Bijbel, maar het gaat er niet over. Tenminste niet dat de Heer er Zelf iets over zegt.
Wel over het graan wat in de aarde moet vallen, want anders blijft ze op zichzelf en brengt ze geen vrucht voort.
Maar als die graankorrel in de grond valt en sterft groeien halmen uit haar en daarin nieuwe graankorrels.
Die graankorrels gaan naar de molenaar die het maalt tussen zware stenen.
En dan krijg je dus meel.
En van meel bak je een brood. Maar voordat het klaar is moet het meerdere keren gekneed.
Tussen het kneden door mag het deeg verwarmd worden en tot rust komen.
Weet je dat proces lijkt op een mensenleven.
Je had vast al wel door dat ik daar naar toe wilde.
Soms is het leven rustig en gaat het kalm zijn gangetje. Het is lekker warm en liefdevol.
Maar dan kom je zomaar in een turbulente tijd terecht. Ziekte, narigheid, verlies ze rollen je bestaan binnen.
Een tijdlang probeer je je er aan te ontlopen mocht dat lukken.
Aan dat zware, aan die rouw van het verlies.
Maar het is alsof een hand je beetneemt en je leven gaat kneden. Het drukt de klontjes weg en zorgt dat er lucht komt in het zware.
De hand duwt de pijn uit je hart en tranen rollen over je wangen.
Af en toe weet je gewoon niet, waar je het zoeken moet, want leuke dingen doen helpt niet meer en afleiding zoeken ook al niet.
Ik staar door het ruitje van de machine en zie het deeg omhoog komen.
Jezus zegt van Zichzelf dat Hij het Brood des Levens is. Opstandig denk ik, dat ik dat niet hoef te worden, toch?
Maar dan bedenk ik me dat Jezus Zich in mij uit wil leven, dat ook ik me uit mag delen.
Maar waarom toch telkens weer dat kneden? Waarom zoveel verlies en rouw?
Ik weet het niet. Wel weet ik dat de Heer het wil gebruiken om mij steeds meer tot zegen te laten zijn.
En dat gaat ongemerkt, want dat is de vrucht van moeilijke dingen.

@Lineke




Reacties

  1. Passende vergelijking. Staat er niks over in Bijbel in dat gedeelte van de Pottenbakker? Was het quinoa-brood op nieuwe wijze te eten?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat de eendjes het lekker zullen vinden. Ik krijg last van mijn maag. Goed idee van die pottenbakker.

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Op dansles.