Een niemandalletje.

Het was een kort nachtje. Na een paar uurtjes geslapen te hebben liet mijn linkerbeen me weten dat hij nog altijd leefde. 
Altijd dat lastige linkerbeen, die in een kramp schiet. Niet vanwege een lachbui, die je onderdrukt midden in de nacht.
Er is niets komisch aan als je wakker schrikt en onderdrukt ligt te kreunen van de pijn.
Juist met het wakker worden raak je wat in paniek omdat je geen controle hebt over die spieren die hun eigen weg gaan. Oké, het gaat weer over. Maar laat je nu zo wakker zijn dat je er maar uitgaat.
Poezen van slag want die worden bij het krieken van de dag al binnen geseind.
Voor de insiders dat doen we met het rammelen van de sleutelbos.
Net als het kreunen van de pijn wil ik met het binnenroepen geen lawaai maken.
Dus hebben poezen en ik afgesproken dat ik me gedraag als een cipier.
Bij het eerste gerinkel van de sleutelbos is er al beweging te zien in de slapende straat.
De een springt over het hek bij een buurman en de ander komt onder de rozenstruiken vandaan. Beiden rennen ze de brandtrap op en komen hongerig het huis binnen.
Het eerste wat ze doen is eten. Daarna zoeken ze hun slaapplaats op, uit het zicht van een al te enthousiaste mw.B..
De laatste zit wat slaperig in de bench te kijken. Ze heeft nog helemaal geen behoefte om een plas te doen. Natuurlijk is het eten een ander verhaal, dat kan ze de hele dag door.
Maar dat sta ik niet toe. Eén keer per maand doe ik een poging om mw.B. onder de arm op de weegschaal te krijgen.
Zo gespannen als ik ben, als ik er zelf op ga staan, zo gespannen is hondlief.
Het doet toch echt niet zeer, maar ik krijg haar niet te pakken als de weegschaal onder uit de kast tevoorschijn gekomen is.
Terwijl het geen probleem is om mw. B. te douchen, ze vindt het zelfs lekker.
Zou ze toch gevoelig zijn voor mijn uitstraling?
Als haar linkerpoot maar niet in een nachtelijke kramp schiet, vind ik het best.

@Lineke


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Al heel lang thuis.