Littekens..


Als een poes rekt ze zich uit. De spieren los na in een bolletje te hebben gelegen. Ze bekijkt haar benen.
Waar zijn die gespierde kuiten gebleven, die over een sjouwend beroep vertellen?
Ook de strakke buik is weg en heeft plaats gemaakt voor een gezellig flubberbuikje. De bovenarmen doen vrolijk mee en de onderkin van oma is verhuisd naar de hare.

Ze zit er niet zo mee als ze eerlijk is. Ze zou er niet aan moeten denken om niet meer hartelijk te kunnen lachen, vanwege de strakgetrokken huidplooien.
Van binnen voelt ze zich steeds jonger worden.
Ze ontdekt, hoe ouder ze wordt, hoe minder ze weet.
Dacht ze toen ze begin twintig was de wereld in pacht te hebben en dat niemand haar hoefde te vertellen hoe de dingen in elkaar staken, ze weet het niet meer.
Ze staat iedere dag met een open vizier op en is benieuwd wat deze dag haar weer zal brengen.

Nee, het leven is niet altijd spannend en leuk.
Steeds minder mensen zeggen jij tegen haar.
Ze spreken haar aan met U en mevrouw. En juist het niet weten hoe de wereld in elkaar zit, maakt dat ze als jij aangesproken zou willen worden.
Maar zo zijn ze niet opgevoed dat lukt hun niet. Het is goed zoals het is.

Ze merkt dat ze met haar gedachten is afgedwaald van haar benen.
Want daar wilde ze over vertellen. Ze ziet namelijk op haar linkerbeen het litteken.
Het is er gekomen nadat er een steenpuist tevoorschijn kwam.
Wat is ze daar ziek van geweest. 12 jaar was ze. Koorts en rillen. Natuurlijk ging ze er niet mee naar de dokter. Ze moest uitzieken. En het kuiltje getuigt er nog steeds van.

Hoeveel littekens had ze gedurende haar leven wel niet opgelopen?
Zichtbare en onzichtbare. Sommige waren geheeld en lieten een getuige na. Sommige waren heel gevoelig en er hoefde maar iets te gebeuren of ze sprongen open.
Men zei dat het vuil er uit moest, het moest een schone wond worden, pas dan kon het echt dicht gaan groeien.
Men zei zoveel, maar het leven geeft niet altijd een gebruiksaanwijzing mee.
En al helemaal niet toepasbaar op ieder uniek mens.
Misschien was dat het grote geheim van ouder worden?
Van het niet allemaal meer zeker weten?
Vanuit de onwetendheid naast elkaar gaan staan. De ander de ander te laten, de mens tegenover haar, die een uniek verhaal heeft te vertellen.
Die wellicht hun littekens willen laten zien en vertellen over hun wonden.

Ook nu weer merkt ze dat ze afdwaalt.
Want ze wil het over een teken hebben, die maakt dat dit alles te leven is.
Een teken op haar voorhoofd, die door haar Schepper met liefdevolle Handen erop geschreven is.
Dat teken, niet zichtbaar voor de mensen om haar heen, maakt dat ze weet dat haar tranen ooit gedroogd zullen worden. Een Vader met een grote zakdoek zal oneindig teer haar wangen drogen en haar ogen laten stralen.
Haar mond zal zich vullen met een lach en ze zal weer bij haar naam genoemd worden.
Geen u meer en mevrouw, maar kind van de Vader, gekend geweten en gevoeld.
@Lineke



Reacties

Een reactie plaatsen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Op dansles.