My hardest goodbye.


Wat slaap ik toch slecht momenteel. Ik verheug me als een kind op een schoolreisje of kijk uit naar mijn verjaardagsfeestje.
De maand december komt eraan met cadeautjes van Sinterklaas en daarna kerstfeest op school en thuis.
Allemaal festiviteiten die veel onrust teweeg brengen.
In mijn geval is het gevoel precies hetzelfde, maar het heeft te maken met mijn reis naar Israël.
Met heel veel plezier heb ik er gewoond en gewerkt. In het begin helemaal niet. Ik had heimwee. Ik vond het een rotzooi op straat en al die drukte en lawaaierige mensen. Het gevoel dat ik een alien was. Overgeplaatst van af een andere planeet zo voelde ik me.
Niets herkende ik, niets kwam me bekend voor. Een vreemde in een samenleving, waar ieder zijn gang ging. Ik sprak de taal niet, het was koeterwaals voor me.
Ik herkende de lettertekens niet, dus daar kon ik ook niets van maken.
Als ik boodschappen deed van mijn schamele centjes stond ik te staren naar de verpakking en probeerde er wijs uit te worden.
Was het nu yoghurt of kwark.
In mijn gebrekkig Engels probeerde ik uitgelegd te krijgen wat er in zat.
A kind of cheese. De prijs stond me wel aan en door te proeven zou ik wel uitvinden wat het was.
Mijn werk op Alyn was al net zo spannend.
Met zuigelingen aan de beademing nota bene.
Geen kinderstemmetje was er te horen want als je beademt word zijn je stembanden uitgeschakeld.
Het enige wat je hoort zijn de piepjes van de controles en het suizen van de machines.
Verwezen liep ik rond. Als ze vroegen hoe het met me ging schudde ik mijn hoofd.
Vraag me maar niks want anders ga ik ter plekke huilen. Was dit nu leven was dit nu de moeite waard?
Wat was het stil in mij en wat was ik doodmoe als mijn achturige werkdag erop zat.
Wat ik leerde en heel goed onder de knie kreeg, was in het hier en nu te leven.
Nu was al weer vroeger en straks kwam nog. Het ging om zijn om moment voor moment.
En in dat zijn was de IK ben, de Aanwezige Die me terzijde stond.
Lang niet altijd voelbaar, zeker niet.
Maar in de rust in mijn bed op de paar vierkante meters privé, want ik deelde mijn kamer altijd met iemand en dat wisselde nog al eens, daar kon de IK ben, maar zo in tastbare Aanwezigheid naast mijn bed staan.
Ik schoof dan in mijn verbeeldingskracht een gordijn rondom mijn bed en waren Hij en ik alleen en samen.
Langzamerhand vond ik er mijn thuis en leerde ik van het land en de mensen te houden.
Ik keek dwars door machines en piepjes en zag de kinderen.
Daar waar ik me afgevraagd had of dit leven wel de moeite waard was, gaf het zoveel rijkdom terug. Na iedere dienst liep ik langs de bedjes en zegende de kinderen hoofd voor hoofd.
Zachtjes sprak ik de zegen van Aaron uit, onderwijl mijn hand op hun hoofdjes leggend in de overtuiging dat ik ze in de aanwezigheid van de Heer bracht.
Want Hij had die kwetsbare en gebroken kinderen zo innig lief, dat was ik gaan zien.
Het werk was pittig en verantwoordelijk. Ik zoog uit en beademde, controleerde en gaf sondevoeding. Deed de baby’s in bad, gaf wisselligging, verschoonde en kroelde.
Want zieke kinderen worden veel aangeraakt, maar het is een andere aanraking, dan een aanraking met een boodschap van je bent waardevol en je mag er zijn.
Daarom kwam ik op mijn vrije dag vaak terug en nam een kind op schoot om het aandacht te geven.
Eén kindje moest vanwege erg ziek zijn van de morfine af en was aan de methadon. Ook dat werd afgebouwd en de ontwenningsverschijnselen logen er niet om.
Als ik de bui zag aankomen deed ik zijn bedhekken naar beneden en nam hem op schoot.
Zacht zong ik liedjes en wiegde hem heen en weer.
Zijn wilde ogen zochten me als het weer zover was en met een zucht liet hij zich tegen me aanvallen. Hoe wonderlijk was het mooie werk toch.
Hoeveel genade werd me verleend om het te mogen doen.
En nu? Nu verlang ik zo naar het land wat ik heb leren lief hebben.
Niet vanuit zweverige toestanden. Het zijn pittige mensen, maar ik ben ook pittig en dat past prima.
Toen ik afscheid nam van Israel werd dat mijn hardest goodbye ever.
Maar over een paar nachtjes zal ik er weer zijn.

@Lineke



Reacties

  1. Mooi Lineke. Goede reis en een gezegende tijd gewenst. En misschien kom je nog wel één van die kinderen tegen. Nu volwassen. Je weet het natuurlijk niet dat dit één van de kinderen is maar God wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Reacties
    1. Juist jullie lieve reactie's maken dat ik het beetje bij beetje durf te ontvangen. Dankjulliewel Liefs terug.

      Verwijderen
  3. Wat mooi dat je zo de liefde van Jezus mocht uitdelen! Ik wens je een mooie reis toe en dat je je hart op kunt halen...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Al heel lang thuis.