Was ik maar thuis.




Na een paar rustdagen trok ik vanochtend mijn wandelschoenen en lange jas aan en ging met mw. B. op stap.
Ze had haar lange loopjes node gemist. En al geeft ze geen krimp en ligt ze gezellig naast me op de sprei, zodra de rituelen plaatsvinden, die wijzen op een wandeling word ze onrustig en rent ze door het huis.
Als ’t vrouwtje naar de wc en daarna richting kapstok gaat, kon het maar zo eens zijn dat er een trektocht in zit.
Dat ik van nood op bed blijf liggen en zij met bedwongen verlangen naast me, doet me weleens schuldig voelen.
Daarom gingen we vandaag weer van start. Ik stelde me voor om van de naderende herfst te genieten.
Maar wat was ik nog moe. Dan maar wat rustiger aan. Na een half uur liepen we weer op het pad naar huis.
Dit weggetje begint bij het water en in de verte zie ik mijn huis liggen.
En dan komt de verzuchting.
Ik wou dat ik thuis was.
Moet ik nog dat hele eind? Volgens mij red ik dat niet meer. Waar haal ik de energie nog vandaan?
De ervaring heeft geleerd dat ik niet naar het einddoel moet gaan kijken. De weg die ik nog heb af te leggen gaat stapje voor stapje.
En ieder moment, iedere stap kan nog iets moois op leveren.
Zo komen we een moeder met een schommelend kindje voorbij.
En een vader met een jongetje op een loopfiets, waarvan mw. B. vindt dat ze hem een kusje moet geven. We zien  de kort gesnoeide treurwilg opnieuw in volle pracht staan.
Verderop één glanzende rode appel, die alle energie heeft opgesoupeerd van een miezerig klein boompje.
Ik zwaai blij naar een echtpaar, waarvan ik de man al een tijd niet zag, omdat hij zo’n kwetsbare gezondheid heeft.
Doordat we een trage gang hebben lopen we met aandacht te kijken.
Wat wil ik met mijn verhaaltje vertellen?
Ieder nadeel heeft zijn voordeel.
En als het leven je soms zwaar valt, omdat omstandigheden zo anders zijn, als jij had gehoopt, kijk dan niet te ver vooruit.
Iedere dag is er een en neem hem stapje voor stapje.
Het is zoals een totaal verlamde jongeman eens tegen me zei.
Hij maakte schilderijen met kwasten in zijn mond.
Hij ging naar de kunstacademie. Ik vertelde hem dat ik niet durfde te schrijven.
Want zei ik: “Dat kan ik toch niet. Het stelt toch niks voor.”
Toen zei hij via zijn beademing: “Het gaat niet om het einddoel.
Het gaat om de weg er naar toe.”
En hij heeft gelijk gehad.

@Lineke



Reacties

  1. Mooi geschreven en knap dat je toch kon genieten van de weg naar huis.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel Lineke, zo troostend en bemoedigend.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi gesproken. En inderdaad. De weg erheen. Naar je doel. In dit geval je huis, is waar de belangrijke dingen gebeuren. Ontmoetingen. Gedachten. Verwerken, en tegelijk vooruitzien. Als je een doel hebt ,zoals ik die geloof heeft in een nieuwe Hemel en een nieuw aarde, ja, dan wil je wel doorgaan op de weg naar je doel. Desnoods schoorvoetend. Maar doelgericht.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een mooie wijze les Lineke. Ik loop een eindje met je op en kijk mee...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Populaire berichten van deze blog

Ben je ook zo teleurgesteld?

Fotoshoot.

Al heel lang thuis.