zaterdag 14 oktober 2017

Aan de trapeze.

En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg, want de kracht openbaart zich eerst ten volle in zwakheid.Zeer gaarne zal ik dus in zwakheden nog meer roemen, opdat de kracht van Christus over mij kome.
Daarom heb ik een welbehagen in zwakheden, smaadheden, noden, vervolgingen, benauwenissen ter wille van Christus, want als ik zwak ben, dan ben ik machtig. 2 Kor.12:9,10


Na de vakantie in Israël was ik vreselijk moe.
Natuurlijk had ik er van genoten, maar om een bepaalde reden had ik me leeggegeven.
Omdat ik heel erg empathisch ben, voel ik haarfijn aan als er nood is. En omdat ik als kind geleerd heb, op nood te reageren, is dat een tweede natuur geworden.
Na de vakantie sleepte ik me uit bed. En worstelde met het gegeven dat ik zo moe was, maar ook met die tweede natuur. Ik nam mezelf kwalijk, dat ik het weer had laten gebeuren en dat ik in al die jaren nog niets geleerd had.
En met die veroordeling maak je het jezelf steeds moeilijker.
Op een ochtend kreeg ik een stukje onder ogen dat voor mij was.
Dat heb je weleens. In dat stukje moedigde de Heer me aan om mijn aandacht op Hem te richten, in plaats van op mijn dodelijke vermoeidheid en mijn ingesleten patroon van mezelf leeggeven.
Het sprak me aan en het leek me een goed plan.
En daar begon het mee, want het is niet een twee drie klaar. Om je zorgen en gedachten los te laten, de pogingen om de vermoeidheid van je lijf te handelen en je oog op de Heer te richten, dat lijkt zo irreëel.
“Daar schiet ik toch niets mee op” dacht ik. “Ik moet weten wat er is gebeurd en hoe ik het een volgende keer kan voorkomen.”
Het leek me meer een overgeestelijk gebeuren.
Maar toch dwars tegen alle bedenkingen in, nam ik het besluit en millimeter voor millimeter richtte ik mijn aandacht van mij naar Hem.
Even was het of ik door het luchtruim zweefde, als was ik een trapezeartiest.
Maar de Hand was snel voelbaar toen ik me richtte op Hem.
Ik was moe, maar mocht schuilen in Zijn Kracht. Ik was diep teleurgesteld in mezelf, maar mocht me verbazen over Zijn Grootheid en almacht.
Ik verlustigde me in Hem en zo gaf Hij de wensen van mijn hart.
Ja, ik weet wie ik ben. Een mens die zichzelf leeggeeft, die heel emphatisch is, die allerlei rare dingen heeft aangeleerd vanuit een gebroken jeugd.
En als ik daarover nadenk verzet ik geen stap meer en blijf zitten waar ik zit.
Maar ik geloof in een God Die volmaakt is en Die me telkens wil meenemen het luchtruim in, op de plek waar ik alleen naar Hem hoef te kijken en met Hem de Liefde vieren.
Hij heeft alles in Zich wat ik niet heb en omdat Hij in me leeft, kan ik er vrijelijk over beschikken.
Weten dat ik zwak ben, maar dat juist dan Zijn kracht Zich openbaren wil.



@Lineke






1 opmerking:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...