donderdag 5 oktober 2017

Rood.



Ik was zestien, toen ik voor het eerst een baantje kreeg. Aan het einde van iedere week kreeg ik mijn loon uitbetaald in een bruin zakje met mijn naam er op.
Dolgelukkig ging ik er mee naar huis. Ik kan je niet zeggen waaraan ik het besteedde.
Sparen deed ik vast niet, want ik was allergisch voor het spaarzame gedrag van een naaste, die uit angst veel pleziertjes wegnam.
Na het eerste baantje breidde ik mijn carrière uit en ging in opleiding voor ziekenverzorgende.
Aan die opleiding zat de consequentie, dat ik uit huis ging en op kamers kwam te wonen.
We dienden om elf uur binnen te zijn en in de weekenden om 12 uur.
Het was in die tijd, dat ik voor het eerst een bankrekening opende.
Eén van mijn naasten was er op tegen geweest, want op die manier wist de overheid, als het alziend oog, wat je bezat.
Een ver vooruitziende blik, want in deze tijd is niets geheim meer.
Ik kreeg mijn salaris op mijn bankrekening gestort. Wat ik mistte was de uitleg, hoe zoiets werkt.
Want naarmate ik meer op nam, naarmate het bedrag groter werd.
Hoe wonderlijk was dat.
Het leek de weduwe van Sarfath wel. Ik kon maar opnemen en het vulde zich meer en meer aan. Van het woordje debet en credit had ik nog nooit gehoord.
En niemand waarschuwde me.
En zo stond ik op een gegeven moment flink in het Rood.
Hoe ik tot de ontdekking kwam, dat het helemaal mis was, weet ik niet meer.
Wel dat ik een aantal maanden heel zuinig aan moest doen en weer uit de rode cijfers ben gekomen.
Het overkwam me nooit weer. Toen ik zes jaar geleden in heel zwaar weer terecht kwam, heb ik mijn administratie bij elkaar gepakt en ben er mee naar een budgettair van de gemeente getogen.
Ze heette mevrouw Suikerbuik en zo kwam ik met mijn bijzondere achternaam, zonder schaamrood op de kaken, bij haar aan.
De namen van beide dames leverden allereerst hilariteit op. Ze keek mijn papieren na en stelde me gerust.
“U redt het wel. Ik zou willen dat iedereen zo snel bij me zou komen”
De meeste mensen wachten veel te lang en dichten het ene gat met de andere.
En dan is het heel moeilijk om er weer bovenop te komen.
Moraal van dit verhaal?
Ik heb geleerd van rood staan en kan je aanraden om snel hulp te zoeken,
 als je het niet vertrouwd.

@Lineke

Met de bijdrage doe ik mee aan de bloghop gehost door Martine.







1 opmerking:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...