zondag 22 oktober 2017

Second-opion.


Omdat er belangstellende vragen worden gesteld over de voortgang van de bezoeken aan het Erasmus heb ik deze blog geschreven.

Afgelopen donderdag was ik voor de tweede keer op het spreekuur van de Oncologische Plastische Chirurgie in het Erasmus MC.
De eerste keer werd ik gezien door een kundige plastische chirurg die me doorstuurde naar een collega.
Deze man doet zeer specialistische operaties.
Zo transplanteert hij lymfeklieren uit de hals in de holte van de elleboog, die daar als een sponsje gaat werken om het oedeemvocht uit de arm te halen.
Ook transplanteert hij een lymfeklier uit de lies, om deze in de oksel van de aangedane arm te plaatsen.
Na een uitgebreid onderzoek kwam hij met 3 opties.
De eerste is een borstreconstructie van buikvet en lymfeklier in de oksel.
Deze optie is voor mij het beste, want daarmee word alle verkleefde littekenweefsel wat mijn ribben omhoogtrekt, mijn schouder naar voren laat groeien en de gekrompen bestraalde huid verwijderd. 
Maar je kunt je indenken dat dit een zeer langdurige operatie is en tijd van herstel nodig heeft.
Dan zijn er nog twee opties. De hamvraag is, wat wijsheid is.
Ik heb de leden van mijn wijk gemaild om te vragen te bidden voor wijsheid.
Ook vanochtend was er voorbede in de kerk.
Eigenlijk ben ik er nu wel uit, wat het beste is.
Maar wat zich opdringt is de herinnering aan de mislukte borstreconstructies.
Toen er een siliconen-transplantaat werd geplaatst, verhuisde ik naar een wereld, waar de lucht voortdurend dichtbewolkt was. Geen zonnestraaltje drong door. Mijn hoofd werd gevuld met watten en ik kreeg woordzoekproblemen.
Griepachtige verschijnselen werden mijn blijvende metgezel. Slaapproblemen hoorden er ook bij.
Ochtenstijfheid, verschietende pijn aan de gewrichten en een algehele malaise was mijn deel. Omdat de klachten niet onderkend werden, werd mijn wereld klein en bestond het vooral uit mijn bed en stoel.
Na drie maanden werd de eerste implantaat verwijderd.
Maar omdat het bijna nooit voor kwam, aldus de plastische chirurg van toen, kon ik er rustig weer aan beginnen.
Vijf ingrepen later werd de tweede verwijderd.
En een jaar later werd bekend dat er vrouwen zijn die allergisch zijn voor siliconen en dat dit genetisch bepaald is. Deze vrouwen lijden aan het Asia Syndroom.
Meer over klachten van siliconen is te vinden op deze site.
Als ik niet de beperkingen van vastgegroeide littekenweefsel etc. zou hebben, was ik er nooit meer aan begonnen.
Ook niet met lichaamseigen weefsel.
Maar de pijn en beperkingen maken, dat ik er wel aan moet.
Toch moet ik eerst ergens doorheen, wil ik weer met nieuwe moed en vertrouwen aan de operatie en het herstel beginnen.



4 opmerkingen:

  1. Goed om het van je af te schrijven. Vind dit toch wel veel beter klinken dan siliconen in je lijf. Wens je sterkte en zegen in dit proces.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Anne. Er komen veel vragen en nu kan ik ze naar mijn blog verwijzen.

      Verwijderen
  2. Wat een moedige beslissing. Zo als het nu is, gaat het niet. De stap naar nog een operatie is groot en ook het revalideren zal niet meevallen. Wanneer het brengt wat de arts schetst is het wel een flinke stap in de goede richting.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...